Çağresizlik...

Birkaç gün sonra Adal geri dönmüştü. O gelene kadar her gece durmadan ağlamış, telefondaki hiç bir mesaja bakmamıştım. Kendi yüzümü dahi görmek beni iğrendiriyordu.

Kapı çaldı yavaşça kapıyı açtım. Karşımdaki Adal'dı. Beni öpmek için hareket etmişti fakat hızlıca geri çekilmiştim. Bu yaşadıklarım bir travma haline mi gelmişti? Olanları anlamış mıydı? Ya bana kızarsa? Korkmuştum. Artık herşeyden korkar hale gelmiştim...

A:iyi misin hayatım?
G:hoş geldin.
A:sorunun cevabı bu değil küçük hanım?

Konuşanamıştım. İçeri girdi ve kapıyı kapattı. Hiç birşey demeden odama çıktım. Herşeyden çok korkuyordum.

Kapım çaldı. Cevap vermedim fakat Adal yinede girdi,

A:bebeğim? Bir şey mi oldu?
G:h-hayır
A:bundan emin misin?
G:evet.
A:gözlerin bunu söylemiyor. Çok ağlamışsın. Ve yüzündeki yaralar?
G:sadece düştüm
A:bu düşme yarası değil. İçinde iç çamaşırı var dimi üstünü çıkar.

İstemesede korktuğum için yapmıştım. Çıkardığım anda Adal'ın yüzünü dehşet ve sinir almıştı. Her yerim morluklar, tıtmalama izi ve kızarıklıklarla doluydu...

A:bunu kim yaptı!

İstemeden göz yaşlarım döküldü.

G: bilmiyorum özür dilerim,

Adal bana sıkıca sarıldı.

A:sakin ol bebeğim, senin suçun yok özür dileme. Taciz edildi değil mi?
G:e-evet
A:adamı hatırlıyor musun? Bana olanları anlatabilir misin?
G:adamın yüzünü göremedim (olanları anlatır) fotorafım o adamın elinde. Korkuyorum.
A:şşş geçti bebeğim ben varım. O adamı bulucama söz veriyorum.
G:ağlayabilir miyim?
A:herşeyi yapmakta serbestsin. Bunlar ben yokken yaşandığı için özür dilerim seni koruyamadım.

Adal beni kucağına yatırdı ve üstümü örttü. O gece sadece ağladım. İkimizde uyumamıştık bile.

Bunun ne kadar acı verici olduğunu anlatamazdım. Çağresizlik duygusu nedir anlamıştım. Kimseye güvenim kalmamıştı...