Xanthøs Krallığı

Uzun zamanlar önce, zamanın anlamını kaybettiği yıllarda dağların ardında,medeniyetten ve onun bütün örneklerinden uzakta, doğa ananın şevkatinden ve hediyelerinden uzak, yapayalnız bir krallık varmış. Peki neden?

Nasıl bir krallık böyle bir şeyi isterdi ki?
Olası ittifakları kendinden uzak tutmak, insanlarını krallığın sınırları harici her şeyden uzak tutmak, insanları böyle bir kafese mahkum etmek? İşte bunun cevabını çok iyi bilen biri vardı,ve kararı da inkar edilemez şekilde kesindi.

"Kral Relupé"

Bu güler yüzlü ihtiyar, bütün krallığın reklam yüzü sayılırdı, bütün propaganda afişlerinde onun kır sakallarının ardında gizlediği sahte gülümsemeyi görebilirdiniz. Kendisi aynı zamanda baş rahip olarak çalışıyordu,boş vakitlerinde mıntıka kiliselerini kontrol ediyor,kimi zaman erzak çuvallarını taşımaya el bile atıyordu, kısaca halkının gözünü boyamak için yapmayacağı hiç bir şey yoktu,ki oldukça işe de yarıyordu eylemleri. Krallıktaki tek bir köyde Kral Relupé'den şikayet eden, doğrusu etmeye cesareti olan tek kişi bile çıkmazdı, tahta oturduğu günden beri her köye 12 tane olmak üzere atadığı "Refah Bekçileri" işlerini oldukça sağlam yapıyordu, köylülerin gündelik konuşmalarını dahi düzenli olarak dinliyor,kontroller yapıyorlardı, üst yönetimin ve majestelerin aleyhine herhangi bir tehdit içeriği, şikayet, veya serzenişi duyulan köylüler derhal idam ediliyordu, ayrıca bazen de Refah Bekçileri köylüler arasından seçilir, görevi reddedenler cezasına çarptırılırdı, böylece kendi aralarında gizlice konuşmaya bile fırsat bulamazlardı.

Bütün bunların yanında kilise faktörü de vardı, saray ile birleşik devasa bir kilise olan "Lütuf Ağacı" kilisesi kral ve meclis ile beraber ülke yönetiminde çok büyük bir rol oynuyordu,kilise cemaatinin onayından geçmeyen hiç bir fikir, yürürlüğe katiyen sürülemezdi.

Krallık bu düzenle yıllar boyu devam etti,ancak halkın içerisinde mutlu olmayan insanlar,bu düzene karşı koymak isteyenler vardı, sonuçlarını umursamadan baş kaldıracak adalet savaşçıları, isyancılar vardı.
Gizlice örgütlenmeler sonucu hareketler başladı, ancak zaten kıt kanaat geçinen köy halkı onları desteklemek için hiç bir destekte bulunamadı, dolayısıyla isyancılar kısa sürede yakalandı,Kral resmen öfkeden köpürmüştü,hangi uğursuz kâfirler bu denli bir başkaldırıda bulunabilirdi! Ancak halkın gözündeki itibarının zedelenmesinden korktuğu için, planladığı toplu idamı sağ kolu,ve gözleri kapalı güvendiği Vezirinin yönetmesini istemişti.

Veziri Raøs onurlu bir adamdı,kendisi de içten içe bütün bunları yanlış bulsa da,hayatta kalmak için neler yapılmasını gerektiğini bilecek kadar zekiydi,kendi refahı ve ailesinin rahatı için yıllar boyu kralın dalkavukluğunu yapmış,ve buraya kadar gelmişken geri dönmeyi düşünmüyordu

Ceza vakti sonunda gelip çattığında, darağacı hazırlanmış, krallığın merkezinden uzakta,ufak bir koruda yaklaşık 20 asi kaderini bekliyordu,Raøs yanındaki askerlere komutu vermiş, ardından arkasını dönmüştü,bu insanlık dışı uygulamanın bir parçası olduğunu unutmak istercesine gözlerini yumdu ve kendini ortamdan soyutlamaya çalıştı,dakikalar birbirini izlerken artık çığlık sesleri onu rahatsız etmediği için önünü döndü,ve işte o tam o saniye onun için dünya durdu,ve her şey anlamını yitirdi...

Darağacındaki kadın sessizce gözlerine bakıyor,nefretini adeta ruhuna işliyordu,Raøs donakalmıştı, böylesine bir durumda bile istifini bozmadan, gözlerinde korkudan eser dahi olmadan, boynundaki halatı kurtuluşuymuş gibi taşıyan o kadını görünce nutku tutulmuştu,ve zamanın durduğu o saniyelerde tüm gücüyle bağırdı

"DURUN!"

Askerler ona şaşkın,ancak rütbesinden dolayı saygıyı elden bırakmadan bakarken,Raøs sözlerine devam etti

"O bir cadı,Kral Relupé onunla özel olarak ilgilenmemi buyurdu, böyle acınası pislikler basit bir halatla öldürülemez!"

Askerler itaatkar şekilde kadının iplerini çözer, kadın ifadesiz bir suratla Raøs'un yanına gider,ve beraber yavaşça
ormanın içinde kaybolurlar