~SESSİZLİKTEKİ SIR~

Arabaya bindiğimde yağmurun sesi camları vuruyordu.Babamın dikiz aynasından gülümsemesini görüp ona karşılık tripli bir gülümseme attım.Yılda 4 kere anca görüştüğümüz için kızgınlığımı böyle belli ediyordum , o da bunu anlamasını rağmen beni düşünüp işlerini erteleyip biraz daha sık sık görüşmeye denemiyordu bile.
Dikkatim camların arkasında kalan Urazı çekmişti.Yağmurda sırılsıklam olmasına rağmen bizim arabamızı dikkatli bir şekilde bakıyordu aksine babamda ona bakıp bakıp gözlerini kaçırıyordu yüzünde yakalanma korkusu gibi bir mimik vardı.Gözlerimi Urazdan kaçırıp arabayı çalıştıran babamdaydı .
"Neler oluyor bakalım benim güzel kızımın yüzü niye asıkmış ? "

Hiç " dedim gözlerimi devirirek o da cevap olarak "Hayırdır küçük hanım, ne bu tavır? dedi."Tripli değilim," diye mırıldandım.Yılda birkaç kez görüşebildiğimiz için üzerimde kurmaya çalıştığı o ilgili baba otoritesi bazen gerçekten komik geliyordu .

"O tripli hallerini babana yutturamasın
Dökül , yoksa birisi sana bişi mi söyledi ? "

"Birisi bişi söylemedi merak etme illaki üzgün olmam için başkalarına ihtiyacım yok "

"Canım kızım seni üzen herşeyi bana anlatabilirsin , her zaman yanındayım "
Dedi kendinden emin bir sesle

Konuyu kapatalım dermişcesine kafamı sallayıp arkama yaslandım . Yağmurun sesi arabadaki sessizliği bozuyordu , aklımdaki düşünceler , sorular hala aklımda aynı yerde duruyordu.