-Bölüm 2: Yeni Bir Başlangıç-

Yağız, Nazlı’nın ısrarlarına dayanamayıp, sonunda bir kafe bulmak için yola koyuldu. Cemre’yi gördüğünde ne hissedeceğini, nasıl bir tepki vereceğini düşündü. Zamanında yaşadıkları, aralarındaki mesafeyi artırmıştı. Ama belki de, bu gece her şey değişebilirdi.

Kafeye girdiklerinde Cemre, pencere kenarındaki köşe masasında oturuyordu. Uzun kahverengi saçları, solgun ışıkta yumuşakça dalgalanıyordu. Yağız, bir an gözlerini ondan ayıramadı. Cemre’nin gülümsemesi, yıllar önceki gibi sıcak ve samimiydi, ama gözlerinde hala bir mesafe vardı.

"Merhaba, Yağız," dedi Cemre, sesi nazik ve sıcak bir şekilde. "Nazlı, seni bekliyoruz."

Yağız, onun bu soğuk ama dostça tavrını biraz garip buldu. Cemre ile arasında zamanında bir kırılma olmuştu, ama o anı hatırlamak bile istemiyordu. Sadece, her şeyin normal bir şekilde başlamasını diledi. Nazlı, bu anın geriliminden habersiz, neşeyle gülümsedi.

"Bugün neler yaptınız?" diye sordu, sohbeti başlatmaya çalışarak.

Yağız, konuşmaya başlamadan önce derin bir nefes aldı. "Bir şeyler düşündüm," dedi, yüzünü Cemre'ye çevirmeden. "Ama şu an... belki de sadece rahatlamaya ihtiyacım var."

Cemre'nin gözleri, Yağız’ın söylediklerine odaklanmıştı. O anda, birbirlerini daha fazla tanımak için bir fırsat doğmuş gibi hissetti. Cemre, hafif bir gülümseme ile konuştu: "Yavaşça, ya da aceleye getirme. Hayatın hızlı olmasına gerek yok."

Nazlı, abisinin bir parça gergin halini fark etti, ama bu anın tadını çıkararak, sohbeti hafifletmeye çalıştı. "Benim için her şey tam hız devam ediyor," dedi gülerek, kahvesini yudumlarken.

Yağız, Cemre’nin söylediklerini düşündü. Onun sakin tavrı, bir anda kafasında yeni düşüncelere yol açtı. Cemre'nin yanında, zamanın yavaşlamış gibi hissedilmesi, ona bir şeyler hatırlatıyordu. Belki de kalbinin bu kadar hızlı atmasının sebebi, her şeyin fazla geç kalmış olmasıydı.

Cemre, Yağız’a dönerek, "Bazen durmak gerekir, Yağız. İleri gitmek için değil, sadece nefes almak için," dedi.

Yağız, Cemre'nin sözlerine biraz şaşkınlıkla baksa da, derin bir anlam taşıdığını hissetti. Gözleri Cemre’nin gözlerine kaydı ve o an, aralarındaki eski kırgınlıklar yerine, yeni bir anlayış doğmuş gibiydi.