2. BÖLÜM: Başlangıç

Savaş vakti.. bir güz sabahı Verona Uyanıyor.. Odasına loş ışıklar süzülüyordu. Biraz yatakta kendi kendine sızlanıp etrafta döndükten sonra inatla ayağı kalktı. Saçı her taraftan fışkırıyordu, görünüşe göre uyku çift örgüsünü bozmuştu.

Biraz vücudunu esnetti ve daha sonra ayağı kalktı, yavaşça belini kıtlattı ve pencereye yürüyüp tül perdeyi araladı, güneş ışıkları bir anda içeriye doldu ve aydınlattı. Çok şükür bulutlar aşırı sarı bir aydınlık olmasını etkiliyordu.

Verona'nın annesi odaya girdiği zaman, Verona odasını havalandırmak için camı açıyordu.

"Hadi kızım, sofraya gel. Kahvaltını edip git biraz antrenman yap."

Verona üfledi, her ne kadar antrenmanı sevse de annesi söyleyince hevesi kaçıyordu.

Odasından yavaşça çıkıp lavabonun yolunu tuttu. İhtiyacını giderip eliniz yüzünü yıkadı ve sofraya yürüdü.. "Tanrım.. yine mi yumurtalar .." diye söylendi içinden.

O sırada annesi yeşil çay katıyordu.

"Çabuk ol da işini halledip eve gel. Baban bu akşam dönüyor."

Verona'nın gözleri genişledi, çatalı bir dilim salatalığı ağzında tutuyordu. Bu demek oluyordu ki İtsuki de dönecekti...

İtsuki, Verona'nın birkaç ayda hoşlanmaya başladığı bir çocuktu.. Napıversin kızcağız.. Görünce uzun saçlı zeki erkeği hemen tutuluveriyor. Şaka bir yana kendisi bir genç kızdı ne de olsa. 15 Yaşında. Tabiki hormonları ve duyguları değişecekti..

Akşam vakti vardığında güneş yerleşkenin üstüne vuruyordu, evlerin ve insanların uzun gölgesi yere doğru uzuyor ve etraf turuncuya boyanmıştı.

Varona sıkıla sıkıla bir sepet taşıyordu.. Babasına denk geldi ve gözleri parladı.. Babasını çok sevdiğinden değil de her neyse. Hemen yanına gitti.

"Baba, iyi misin? Nasıl geçti? Sonuç ne? Bir yaran var mı?"

Verona babasını küçük bir soru yağmuruna tuttu, biliyordu ki kızı onun için endişeliydş ve klanın medikal bireylerinden birisi olarak onlarla ilgilenmek onun göreviydi.

"İyi kızım. Sonuç olarak biz kazandık. Kolua klanı bize itaati kabul etti. Birkaç güne kağıtları imzalayacağız."

İyi haberler
. bu klandan da daha azı beklenmezdi zaten, babasının arkadaşlarına bir göz attı.. Güzel.. ağır yaralılar çoktan getirilmişti zaten. Birkaç kişi hayati önem taşımayan yaralara sahipti.. Halledilebilir. Sonra gözü kenarda duran İtsuki'ye kaydı..

Onun o siyah saçları rüzgarda nazikçe dalgalanıyordu.. kız bir an kaybolmuş gibi hissetti..ne de sevimli.. Bu sırada Alaric onu izliyordu.. Dik dik bakıyor, savaştan yeni dönmüş ve şaşıracak derece temiz.. Klanın varisi kendisi sonuçta. Alaric, Verona'nın bakışlarını izledikçe kaşları biraz çatıldı. Genç kızların çoğu Itsuki'den hoşlanıyordu. Yakışıklı olduğu inkar edilemez.. Alaric'in yüzü ise duygusuz bir taş gibi durağandı..

"Her neyse.." Kendi kendine mırıldanıp evinin yolunu tuttu.. Yalnız gidiyordu, aklı biraz dağınık.. Arkadaşları arkadan sessizce kıkırdadı o gittikçe.

Biraz sonra evine vardı ve yavaşça kapıyı açtı.. Evin içerisi soğuk, karanlık ve yalnız.. Kendi erkek kardeşi ve babası da muhtemelen savaş sonrası arkadaşları ile birlikteydi..En azından kafa dinleyebilirdi.. Yavaşça yatağına uzandı, banyo bile etmek istemedi.. Elleri karnının üstünde birleştirilmiş ve tavana bakarken gözleri ağır düşüp tatsız bir uykuya daldı....