Bölüm 2: Kesik bilek

SELAMÜNALEYKÜM AŞKLARIM.

Beyenmeyi ve yorum yapmayı unutmayın.

İyi okumalar.

Şarkı ismi: Dedublüman- Sen bilmezsin

~♡~

Baharın anlatımıyla.

"Herkes geceyi beraber yaşar, ama herkesin karanlığı farklıdır."

Kendimi o kadar kötü hissediyorum ki anlatamam. Sanki yarım kalmışım gibi. Sanki kanatlarım kırılmış gibi. İnsanı ailesi gibi kim seve bilir ki. Benim bir ailem vardı onlar da gitti napıcam ben şimdi?

Mezarlığın çıkışında Eylül ve İremi gördüm. Bir şeyler konuşuyorlardı.

"Ben size gidin demedim mi?"

"Seni bekledik Bahar beraber geçeriz eve diye" dedi İrem

Hiç bir şey demedik. Sakince taksi durağına doğru yürüdük. İremle taksiye bindik. Eylül bizden ayrılmışdı. Onun annesi felçdi. Annesini bir komşusuna emanet edip gelmişdi. O yüzden ne kadar da gitmek istemese gitmişdi.

Şimdi ise öylece yolu izliyordum gözlerimden akan yaşlarla.

Yani bir daha onları görmeyecektim, sabah kalktığımda odalarına gidip yanlarına uzanmayacaktım.

Taksinin evimin önüde dayandırmasıyla düşüncelerimden ayrıldım. İremle beraber indik. Cebimden anahtarı çıkarıp kapıyı açtım. İçeriye girdim, onların olan anılarım canlandı gözümde.

Ve...

Yerde onların kanının lekesi...

İrem hemen o odanın kapısını kapatdı. Kendiside salona geçmişti. Bahar acıktığını hiss edince mutfağa geçip dolabı açtı. Pastayı görünce göz yaşlarını saklayamadı. Bu pasta anne ve babasının birlikte hazırladığı pastaydı. Bu pasta Baharın doğum günü pastasıydı.

Pastadan bir dilim kesip tabağa koydum. Yiyerek gözlerimden yaşlar akmaya devam ediyordu. Dudaklarımdan bir hıçkırık koptu. O kadar ağladım ki. İrem ağlayışlarımı duymuş olmalı ki mutfağa gelmişti. Yanımda eyilip bana sarıldı. Daha da ağlamaya başladım.

Biraz sakinleşip annemlerin odasına geçip kapıyı kapadım. Yatağın üzerinde olan annemin tişörtünü elime alıp burnuma yaklaştırdım.

"Az kaldı annemmm gelicem yanınıza."

Üçümüzün beraber çekindiği fotoğrafı elime aldım. Benim on sekiz yaş doğum günümde çekilmişti. Beş sene önce...

Fotoğrafı elime alıp yatağa uzandım. Gözlerimi kapadım sonrası karanlık....

~♡~

Gök gürlemesi ile korkuyla gözümü açtım.

"Anne baba kucaklasanıza beni korkuyorum!"

Anıların aklıma gelmesiyle ağlamaya başladım.

Yazarın anlatımıyla

Bahar o zamanlar beş yaşındaydı. Gök gürlemesinden çok korkardı. O yüzden yağmur yağan zamanlarda annesi ile babasının yanına yatardı, annesi ve babası onu sımsıkı sarar üçü de beraber uyurdu.

Yine yağmurlu havaydı. Gök gürlemesi ile Bahar yerinden sıçradı. Ağlayarak annesinin odasına koştu.

Annesi ve babası hiç bir şey olmamış gibi uyuyordu. Bahar onların korkmamasına şaşırıyordu. Çünki gök gürlemesini çok ürkütücü çok korkutucu olduğunu düşünüyordu.

Koşarak onların arasına girdi. Annesi ve babası hemen uyanıp ağlayan kızlarını sakinleştirmeye başladılar.

"Bahar kızım noldu neden ağlıyorsun?" dedi babası

"Gök gürlüyoy baba."

"Korkma annecim yanındayız biz."

O gün annesi ve babası Baharı sımsıkı sardı ve Bahar her gök gürlediğinde kendisini anne ve babasının yanında buldu.

~♡~

Yerimden kalkıp mutfağa doğru gittim. Dolaptan elime bir bıçak alıp banyoya gittim. Tuvaletin üzerine oturup bıçağı kolumun üzerine koydum. İrem kapıyı vurup "Bahar iyi misin?" dedi. Cevap vermedim.

Dayanamıyordum. Onlarsızlığa alışamıyordum. Bütün olanların benim yüzümden olması daha da canımı yakıyordu. Kararlıydım, kendimi öldürecekdim.

Kolum artık kesiliyordu. Kolumdan kan yere damlıyordu. Son duyduğum ses ise İremin bağırışıylarıydı...

Yazarın anlatımıyla

Bahar banyoya gittiğinde İrem öylece oturuyordu. Arkadaşının bu durumda olması onu çok üzüyordu. Bir an önce eski gülerüz Baharın geri gelmesini istiyordu. Bunun ise olmayacağını biloyordu.

Arkadaşının bir süredir ordan çıkmadığını anladığında banyonun kapısına dayanıp Baharı seslemeye başladı. Bahardan ses gelmeyince İrem kapıyı kırmaya çalıştı, amma başaramadı. Hızlıca yedek anahtarı aramaya başladı. Bulunca hemen kapıyı açtı.

İçeriye girdi. Arkadaşının elinde bıçağı ve yere damlayan kanı görünce şok oldu. Hemen arkadaşının elinden bıçağı yere atıb, lavobonun yanındakı havluyla Baharın kolunu sardı. Bahar bu süreçte ağlıyor İrem de sinirinden bağırıyordu.

"Bahar sen deli misin ne yapıyorsun sen?! Kendine kıymak çözüm mü?"

❤️

Bölümü nasıl buldunuz?

Bahar sizce toparlaya bilecek mi?

Peki Baharın doğum günü pastasını yiyemeyişi... Yazarınızın da böyle bir anısı olmuştu.

Bu günlük benden bu kadar. Diger bölümlerde görüşürüz🎀♥️

Instagram ve tik tok hesabı: th3_yyyn