Giriş.

Güneşin doğarak umut saçtığı gibi, bazı sözler ve cümleler öldürebilirdi bu umudu.

İnsanın canını yakan bazen en yakınlarıdır. Ve can yakmak için en güçsüz anını beklemezler aslında; canını yakarak güçsüzleştirirler seni.

Herkes anne ve baba olmamalı. Bir çocuğa hayat verecek, daha sonra ise o hayatı burnundan getirecek olanlar ebeveyn olmamalı.

Hayır, ekle: Herkes kardeş de olmamalı.

Canım, kanım dediğin birisi alır tüm mal varlığını; alır sana sunulan tüm sevgiyi.

Hayır, çiz üstünü.

Sana hiç sevgi sunulmadı, değil mi?

Küçük çocuk elindeki arabasıyla oradan oraya koşturuyordu. Arabası doğum günü için alınmış; özel ve pahalı bir oyuncaktı. Sahi, kaçıncı arabasıydı? Kimse bununla ilgilenmiyordu. Önemli olan almaktı, değil mi? Anlık bir mutluluk...

Sonrası... Sonrasının pek bir önemi yoktu zaten. Heves geçince atılacaktı bir kenara; diğer her şey gibi.

“Anne!” diye bağırdı, salonda hazırlıkları tamamlamak üzere olan annesine doğru. Koşarak salona geçti. Gözleri kısa bir an masada gezdi.
Alışık bir durumdu; her yıl olduğu gibi bu yıl da güzel, büyük ve eğlenceli bir doğum günü geçirecekti.

Hizmetçilere emirler yağdıran Nilsu Hanım, oğlunun koşturmasıyla, “Oğlum! Koşma, düşüp bir yerini inciteceksin!” diyerek azarladı onu.

Ah, azarlamadı. Kıyamazdı evlatlarına.

Hayır, yalan. Sadece birine kıyamazdı.

“Anne, pastam!” dedi küçük çocuk annesini umursamadan. Yedi yaşına girecekti ne de olsa. Kocaman bir pastası olmalıydı, değil mi? Şöyle mavi bir pasta... Gerçi yeşil de olabilirdi. En önemlisi büyük ve lezzetli olmasıydı. Ne de olsa arkadaşları gelecekti. Annesi nasıl demişti? Ah, doğru ya: “Mal varlığını herkese göster oğlum. Nasıl zengin bir aile olduğumuzu herkes anlasın. Birisini ezmekten çekinme! Sen benim oğlumsun ve herkesten üstünsün!” Nilsu Hanım bunları öğretmekten utanmıyor, aksine gurur duyuyordu.

“Pastan hazır oğlum benim,” diyerek buzdolabına doğru ilerledi Nilsu Hanım. Arkasından gelen çocuk arabasına daha sıkıca sarılmış, yerinde zıplaya zıplaya annesini takip ediyordu. Nilsu Hanım, buzdolabının kapısını açarak içinden çıkardığı pastayı oğluna gösterdi. Pasta, tam istediği gibi deniz mavisi, gümüş yaldızlı ve görkemliydi.

Çok geçmeden kapı zili çalmaya başladı. Evin devasa kapısı ardı ardına açılıyor, şık kıyafetler içindeki misafirler içeri süzülüyordu. Her gelen, çocuğun eline yeni bir paket sıkıştırıyor; “Ne kadar da büyümüş,” “Tıpkı annesi gibi asil,” övgüleri havada uçuşuyordu.

Ancak ortamda bir eksik vardı. Bir kişi... yoktu. Kendi kardeşinin doğum gününe davet edilmeyen, Mirza’dan başkası değildi bu eksiklik.

Elindeki kamyonla odasında oturuyordu Mirza. Kamyonun tekerlekleri kırılmış, rengi solmuştu. Ancak Mirza için en değerli oyuncak buydu.

Ah, doğru ya, Mirza’nın başka oyuncağı yoktu ki...

İçeriden gelen kahkaha seslerini duyuyor ancak yerinden kımıldamıyordu. Kardeşinin doğum günü olduğunu biliyordu. Annesi bizzat söylemiş ve sakın odadan çıkmaması için onu tembihlemişti.

Yoksa... Her zamanki gibi olacaktı işte: Küfür, dayak, hakaret... Ve koca bir sessizlik. Kimsesiz bir yalnızlık.

Gerçi kimsesi olsa yalnız olmazdı, değil mi?

Hayır; vardı, kimsesiz değildi. Annesi vardı, babası vardı, kardeşi vardı... Ama yalnızdı.

Pasta yiyeceklerdi; lezzetli, büyük ve güzel bir pasta. Acaba nasıl bir histi? Şey işte... Doğum günü kutlaması... Hani hiç kutlamamıştı ya, o yüzden merak ediyordu.

Doğum günü ne zamandı bilmiyordu.O gün geldiğinde anlıyordu.Ama nasıl?

Bir çocuk doğum günü olduğunu tebrikler, süslemeler ve hediyelerle anlardı; “Bugün benim doğum günüm!” derdi neşeyle.

Diğeri ise uyandığı gibi yüzüne inen tokatla, evdeki herkesin gergin olmasıyla, duyduğu hakaretler ve gün boyu okunan lanetlerle anlardı. Hevesle değil, büyük bir acıyla fısıldardı: “Bugün benim doğum günüm.”

Birinin doğumu şükür sebebi iken, diğerinin doğumu nefret sebebiydi.

Onlar iki kardeştiler; aralarında uçurumlar vardı.

Onlar iki kardeştiler; hayatları farklı.

Onlar iki kardeştiler; aileleri farklı.

Hayır, çiz üstünü.

Mirza’nın bir ailesi yoktu.

Gelecekte bu satırların arasına bir cümle daha eklenecekti:

Onlar iki kardeştiler ancak soyisimleri farklı.

Mirza ise niye sevilmediğini hiç anlamayacaktı. Belki de bir süre sonra anlamak istemeyecekti. Aynı şekilde, kardeşiyle arasındaki o görünmez farkın ne olduğunu hiç bilmeyecekti.

Hani kardeşinin sevilmesine sebep olan o şey var ya... Ne olduğunu bilmediği... Demek ki yokmuş onda; bu yüzden sevilmemiş.

Oysa asıl sorunun, içindeki nefreti küçük bir çocuktan çıkaran cani ailesinde olduğunu anlayacaktı bir zaman sonra.

Kimsesiz çocuklar sevgiyi çok yanlış kişilerde arardı.

Hayır. Kimsesiz çocuklar küserdi sevgiye.

Şarkı ne diyordu?

“Elleri kolları kınalı bebek, yüreği doğuştan yaralı bebek...”

Yüreği doğduğu günden yaralanan, kanayan ve bir kez bile sarılmayan bebek...

Arel Mirza Ataman.

Son kez çiz üstünü.

Arel değil, Mirza. Sadece Mirza.

Ataman değil, Sancaktar.

Mirza Sancaktar.

O, sadece bir isim değildi; bir ailenin sırt çevirdiği, kaderin ise adını silip baştan yazdığı en büyük enkazdı..