OKUL

Gökyüzü o gün gereğinden fazla maviydi.

Nova, okul bahçesindeki bankın üzerinde oturmuş, ayağıyla çakıl taşlarını ileri geri itiyordu. Yanında Axel vardı. Çantasını yere atmış, başını geriye yaslamıştı.

“Büyüyünce buradan gideceğim,” dedi Axel.“Her gün aynı şeyi söylüyorsun,” dedi Nova gülerek.

“Ama yine de yarın burada oluyorsun.”Axel omuz silkti.“Belki sen de benimle gelirsin.”Nova cevap vermedi.

Ama içinden, her yere gelirim, diye geçirdi.Okul çıkışı birlikte yürüdüler.

Yol boyunca boş konuşmalar, küçük şakalar, gelecek hayalleri…

Sokağın köşesine geldiklerinde Axel’in evi sola, Nova’nınki sağa kalıyordu.

“Yarın görüşürüz,” dedi Axel.Nova başını salladı.

“Her zaman.”Tam o sırada Nova’nın annesi kapıdan seslendi:“Nova! Eve gel!”Nova el salladı, koşarak içeri girdi.

Kapı kapandı.Ve dünya hâlâ normaldi.O gece herkes uyudu.Kimse bunun son normal gece olduğunu bilmiyordu.

Sabah telefonlar çalmaya başladı.Nova uykulu gözlerle mutfağa indiğinde televizyon açıktı. Ekranda bir alt yazı dönüyordu:“Bilinmeyen bir enfeksiyon vakası hızla yayılıyor…”Nova anlamadı.Annesi televizyonu kapattı.“Okula geç kalacaksın,” dedi.