GİRİŞ

GİRİŞ
Bazı hayatlar çok güzel değil mi? Verilen sözler tutuluyor, güveninizi kırmıyor. Peki o “bazı” hayatlar dışındaki hayatlar nasıl? Onlarında özel bir tarafı var mı? Bize verilen sözler tutuldu mu? Peki ya güven? Güveninizi hiç kırmayacak kişi karşınıza çıktı mı? Belki de bu soruların cevaplarının hepsi olumsuzdur. Öyle değil mi? Hayatımızda birçok kişi var ama. Ama... Yok gibiler. Hayatımızda, başardığımızda kıskananlar, yeni bir şey yapacağımızda engel olan cahiller var. Her kişinin hayatında vardır. “Onu yapma böyle olur”, “sen bunu yapamazsın” tarzında konuşanlar.

Neyseki ben bunları kafama takmamayı çoktan öğrenmiştim. Yani hayat sonuçta bu. Otobüslerdeki “gençlik bitmiş” diyen teyzelere benzemez.

Edebiyat öğretmeninin verdiği ödev için ormana doğru ilerliyordum. 1-2 saat ormanda vakit geçirecektik. Etrafı gözlemleyip şiir yazacaktık. Şiir yazmakta kötü değildim. Okul hayatım boyunca sürekli katıldığım şiir yazma yarışmaları sayesinde zamanla kendimi geliştirmiştim.

Ormana geldikten sonra etrafı gözlemliyordum. İçim huzur ile dolmuştu. Etrafta minik serçe sesleri kadar rahatlatan bir ses yoktu.

Biraz daha derinlere gittiğimde büyük bir ağacın gövdesine yaslanmıştım. Elime kağıt kalem aldıktan sonra şiirimi yazmaya başladım.

Yeşilin Nefesi

Rüzgar dans eder yapraklarla,
Bir melodidir doğanın sesi,
Toprağın kokusu derinlerde,
Her nefeste hayat, her adımda iz.

Yeşilin içinde kaybolurum,
Işıksız kalan köşelerde,
Gözlerim, yıldızlara takılır,
Ve kalbim, huzura erer her bir adımda.

Kuşların şarkısı duvarda yankı,
Ağaçların kolları uzanır gökyüzüne,
Zaman durur bir an, sessizce,
Doğa, bana yeni bir şarkı söyler.

Burası, dünyanın en güzel köşesi,
Düşlerin ve gerçeğin birleştiği yer,
İçimdeki fırtınalar, burada durur,
Yeşilin nefesiyle kalbim huzur bulur.

Bence gayet iyiydi. Yaklaşık yarım saat sonra hava kararacağı için yavaştan ayağa kalktım. Eşyalarımı topladıktan sonra geldiğim yerden gitmek için etrafıma bakındım ama her taraf birbirine benzediği için kafam karışmıştı.

“Nerden geldim ben ya?”
Hadi kızım çalıştır şu beynini. Boşuna durmuyor orada.

Nereden geldiğimi hatırlamıyordum. Telefonumun şarjına bakınca ℅11 olduğunu gördüm. Ne yapacağımı bilmiyorum. Geri ağacın yanına gidip ne yapacağımı düşünmeye çalıştım. Acaba Zümra beni bulabilir miydi?

Zümra benim en yakın arkadaşımdı. Ona ormana gideceğimi söylemiştim.

Tek ümidim Zümra’ydı. Beni buradan o kurtarabilirdi. Bir ödev uğruna koskocaman ormanın içinde kaybolmuştum. Etrafıma bakınmayı devam ederken uykumun geldiğini anladım. Hemen uykusu gelen biri olduğum için burada da uykumun gelmesi normaldi.

Başımı yasladığım ağaç gövdesinden çekip boş boş etrafa bakınmaya devam ettim.

Ayağa kalktıktan sonra ilerlemeye başlamıştım ki bir el, sakince omzuma dokundu. Anında koca bir çığlık patlattığımda omzumdaki el, hızlıca ağzımı kapattı.

“Sakin ol.”
Bu sesi duyduğumda kendimi bilmediğim bir kişinin kollarına bırakmıştım.

Karan Çalıkan
Yürüyüş yapmak için koca bir ormana gelmiştim. Sadece kafamı dinlemek istiyordum.

Birkaç saatten sonra günlük atacağım adımı tamamlamıştım. İşte bu beni rahatlatıyordu. Hedeflerim tamamlamak...

Ormanda işim bittiğim için yakın olduğum bir çıkışa gitmek için harekete geçtim.
Yaklaşık yarım saattir yürüyordum ama herhangi bir çıkışa ulaşamamıştım.

Karan, koçum sen yolları karıştırdın galiba.

Galiba yolları karıştırmıştım. Yaklaşık 3 saattir yürüdüğüm için dinlenmeye karar verdim.

Yavaştan hava karardığında harekete geçtim.

Yatılı kalsaydık Karan nolurrr.
İç sesim yine saçmalıyordu. Biraz ilerledikten sonra birini gördüm. Ağacın gövdesine yaslanmış etrafa boş boş bakıyordu. Yanına gitme kararı almıştım ki ayaklandı.

İlk başta ne yapacağını anlamaya çalıştım fakat hava kararmak üzere olduğu için çok birşey gözükmüyordu.

Onun yanına gitme kararı aldım. Belki o da kaybolmuş olabilirdi. Bu düşünce gayet mantıklıydı.

Çok fazla ses çıkarmadan ilerlemeye çalıştım. Onu korkutmak istemiyordum.

Ona yaklaştığımda omzuna hafifçe dokundum. Dokunmam ile birlikte tiz bir çığlık atması bir oldu.
Kızım o ses ne?
Ne yapacağımı bilemeyip elim ile ağzını kapattım. Elim ayağıma dolaşmıştı.

“Sakin ol.” dedim. Sesimde güven verici bir ton vardı ama genç kız kollarıma yığıldı.

Bayılmış mıydı? Allah’ım sen bana sabır ver.

Bu konuda eğitim almış biriydim. İş adamı dahi olsam acil durumlarda ne gibi yöntemler uygulayabileceğimizi biliyordum.

Kızı hızlıca bir ağacın yanına yatırdım. Etrafta ona zarar verebilecek birşey olmadığını kontrol ettikten sonra bacaklarını 30 cm olacak şekilde yukarı, ağacın gövdesine yasladım.

Üzerindeki kıyafetler rahat olduğu için takılarını çıkartmaya başladım.

Yaklaşık olarak 5 dakika sonra kendine geldi.

Gözlerini birkaç kere kırpıştırdıktan sonra gözlerimiz kesişti. Yeşil gözlerinde ilk önce bir afallama sonrasında ise bir korku belirdi.

“Korkmana gerek yok.”
“Siz kimsiniz?”
“Ben Karan, ünlü bir şirketin sahibiyim.”
Evet Karan istersen şirket ile her şeyi anlat tam olsun.
“Onu mu sordum ben?”
Neyi sordun kızım? Burcumu falan mı? Aslan burcuyum.
“Sorunuzu tekrar söylerseniz belki de doğru cevap verebilirim.”
“Çok resmisiniz.” Nasıl konuşmam lazım ki?
“Adınız ne?” İsmini merak etmiştim. Sohbet edilebilecek birine benziyordu.
“Yeşim.” dedi iç çekerek.
“Gözleriniz ile isminiz çok uyuşuyor.” Uçsaydın Karan.
“Evet biraz öyledir.”

BÖLÜM SONU:

NASILSINIZ?

SİZCE BİR SONRAKİ BÖLÜMDE NE OLACAK?

YEŞİM?

KARAN?
BİR SONRAKİ BÖLÜME KADAR KENDİNİZE İYİ BAKIN.💗