GİRİŞ

Eftelya için dünya, her geçen gün biraz daha daralan bir kafesten ibaretti. Nefes almak bile ağır gelirken, yaşamak yalnızca katlanılması gereken bir zorunluluktu. İçinde büyüyen öfke ve kırgınlık, onu insanlardan ve en çok da kendisinden uzaklaştırıyordu.
Ev, huzurun değil, bitmek bilmeyen tartışmaların yankılandığı bir savaş alanına dönüşmüştü. Ailesiyle her gün yaşadığı kavgalar, kalbinde derin yaralar açarken, anlaşılmamanın verdiği yalnızlık onu karanlığa biraz daha sürüklüyordu.
Hayatında bir de erkek arkadaşı vardı; belki de tutunduğu son dal. Ancak zamanla o dalın da kırılmaya başladığını hissetmişti. Sevgi sandığı şeyin bile onu bu karanlıktan kurtarmaya yetmediğini fark ettiğinde, umutları birer birer sönmeye başladı.
Eftelya artık yeryüzüne ait olmadığını düşünüyordu. Gürültüden, insanlardan ve acılardan uzaklaşmak istiyordu. Onun için “yer altı”, sadece fiziksel bir mekân değil; kaçışın, sessizliğin ve belki de kendisiyle yüzleşmenin simgesiydi.
Çünkü bazen insan, en derin karanlığa inmeden kendi gerçeğini göremezdi.