1. bölüm · Yeniden bir arada
U Dönüşü
Evet arkadaşlar…
Kararımı verdim.
Artık yaşadığımız hikayelerin yeni sezonunu başlatıyorum.
Ama bu sefer işler biraz farklı…
Bu sefer robotlar yok.
Bu sefer…
Zombiler var.
Ve her şey düşündüğümüzden daha karanlık…
Ama en garibi şu:
Bu hikayede yanımızda olacak biri…
Aslında bizi baştan beri kandırmaya çalışıyordu.
Ama biz…
Bunun farkında bile değildik.
---
Her şey bir gün cep üssünde başladı.
Herkes toplanmıştı.
Musti, Deno, Taraftar kız, Muhammet Emin, Altın çocuk…
Ben haritaya bakıyordum.
Tam o anda…
Kapı kendi kendine açıldı.
TIK…
Hepimiz döndük.
Kapıda biri duruyordu.
Üzerinde kahverengi zırh vardı.
Kaskını yavaşça çıkardı.
“Adım Saviour.” dedi.
Deno hemen öne çıktı:
“Sen kimsin?”
Saviour:
“Zombi salgınını durdurmak istiyorsanız… bana ihtiyacınız var.”
Hepimiz birbirimize baktık.
“Zombi mi?” dedim.
Saviour ciddiydi:
“Evet… ve çoktan başladı.”
---
İlk başta ona güvenmedik.
Ama anlattıkları…
Gerçek gibiydi.
Bize bazı yerleri gösterdi.
Haritada kararmış bölgeler vardı.
Yeni 4 şehir...
Oralar artık temiz değil.” dedi Saviour.
Musti:
“Yani savaş tekrar başlıyor…”
Ben:
“Peki… sen neden yardım ediyorsun?”
Saviour bir an durdu.
“Çünkü… yalnız başıma başaramam.”
---
Ama ben…
İçimde garip bir his vardı.
Bir şey…
Yanlış gibiydi.
---
Bir süre sonra Deno ile yalnız kaldık.
Deno:
“Bu çocuğa güveniyor musun?”
Ben:
“Bilmiyorum… ama dikkatli olmalıyız.”
Deno:
“Biz daha önce de böyle şeyler yaşadık.”
Bir an sustuk.
Sonra Deno bana baktı:
“Hatırlıyor musun… ilk karşılaştığımız zamanı?”
Gülümsedim.
“Nasıl unuturum…”
---
Bir anda…
Her şey gözümün önünde canlandı.
O gün…
İlk kez karşı karşıya gelmiştik.
İkimiz de aynı rozetin peşindeydik.
Ve kimse geri adım atmıyordu.
“Onu ben alacağım!” demiştim.
Deno:
“Hayır! Ben alacağım!”
Ve savaş başlamıştı.
BAM!
İkimiz de birbirimize saldırıyorduk.
Hızlıydık… güçlüydük…
Ama inatçıydık.
Sonra…
Bir şey oldu.
Zemin çöktü.
İkimiz de aşağı düşüyorduk.
O an…
Karar vermem gerekiyordu.
Elimi uzattım.
“Tut!” dedim.
Deno şaşırdı.
Ama elimi tuttu.
Ve onu yukarı çektim.
O gün…
Her şey değişti.
---
Deno bana baktı:
“O gün olmasaydı… şimdi burada olmazdık.”
Ben:
“Aynen.”
Ama tam o anda…
Saviour uzaktan bize bakıyordu.
Sessizce…
Ve garip bir şekilde.
---
İçimden bir ses diyordu ki…
Bu çocuk…
Sandığımız gibi biri değildi.
Ve bu hikaye…
Daha yeni başlıyordu.