1|Aynı Sıra

08.00
Nehir Yılmaz
Hava kapkaranlık bir Eylül sabahıydı gözlerim yarı acıktı kalkasım yoktu teker teker alarmlar çalmaya devam ediyordu ama ben hepsini erteliyordum.
Annemin bagırısı bu duruma engel oldu
'Nehir!!! Kalk saat kaç olmuş" diye kızıyordu bende oflayarak yataktan kalkıp terliklerimi giydim.
Elimi yüzümü yıkıyıp kahvaltıya oturdum o sırada annem konusmaya basları "heyecanlı mısın yeni okulun için" dedi bende aman ne demezsin bakışı attım ve kahvaltıya devam ettim.

08.10
Kerem Arslan
Rüyamın en güzel yerinde bir telefon sesine uyandım oflaya puflaya telefonu açtım arayan Mert'ti başka kim olucaktı zaten Kerem? Meşgule atıp hazırlandım bugün okulun ilk günüydü ve biz on birinci sınıf olmustuk bile müdürün sesi kafamda şimdiden yankılanıyordu
Gerçekten nefret ediyordum ayakkabılarımı giyip okulun yoluna doğru yürümeye başladım mırıldanarak sarkı soylerken bir kız dikkatimi çekti dağınık saclarıyla kosturuyordu

"Pist tarak lazım mı?"
"Niye kafanda kırmam için mi ?"
Kaşımı kaldırdım
"Psikopat mısın kızım sen uzak dur"
"Bana bulaşan sensin ayrıca psikopatlık sana yakışır bana değil"
Ona kısa bir bakış atıp yoluma devam ettim

Sonunda okulun önüne gelmiştim ama önce okulun önünde durdum sanki her şey bir anda durmuş gibiydi. Ellerimi açtım ve bildiğim bütün duaları okurken yanımda bir insan hissettim. Öylece durmuş bana bakıyor gibiydi işim bittiğinde yanıma baktım hadi ama ciddi olamazdı hayat resmen beni le tssk geçiyor dedim içimden

"Asıl psikopat sensin bence"
"Dua etmenin nesi psikopatlık olmuş ?"
"Ona mı laf ettik sence gerizekalı ?"
"Gerisi sende ama"
"Hadi ama ilkokul çocuğu musun sen?"
"Aynen kral battı mı?"
"İşine bak kardeşim işine"
Bu kız gerçekten çok sinir bozucuydu

Sınıfa girdiğimde yine o kız vardı. Allah'ım beni mi sınıyorsun yarabbim dedim içimden duysa bile sıkıntı olmazdı ondan şimdiden nefret etmeye başlamıştım.

Nehir Yılmaz
Sıramda otururken bir cift tanıdık göz ile bakışıyordum. Tabii buna bakışmak denirse resmen gözleriyle beni dövüyordu çocuğa bak aq diye söylendi içimden
Asıl sorun ettiğim şey tek boş sıranın benim sıram olmasıydı ben çantamla gayet mutluydum acıkcası bir insana ihtiyacımız yoktu yada ben gerçekten kafayı sıyırmıştım.
Yavaş adımlarla yanıma doğru yürüyordu hemen gözlerimi kapattım ve hayır..hayır..kötü düşünme.. diye mırıldanıyordum o sırada yanıma gelmişti bile. Ona uzun bir bakış attım
"Korkma ısırmam"
"Aman cok korktum"
"Oturuyorum o zaman"
"Başka yer yok zaten aptal"
"Bak bu iki oldu ben ne aptal ne de gerizekalıyım"
"Her boku da abart zaten"
Bunu dedikten sonra bana bir kısa bakış atıp yanıma oturdu. Oturur oturmaz kafayı sıraya koydu.
Kerem Arslan
Bu kız cidden maldı başka bir açıklaması olamazdı herhalde sıraya kafamı koydum ve uyudum açıkçası dersleri pek önemsemem Spor benim her şeyimdir böyle söyleyince genelde klişe bulurlar ama çocukluğumu adadım bunları düşünürken sallandığımı hissettim biri beni dürtüyor olmalıydı.
Uykulu sesimle "ne var ya?" Dedim karşı taraftan cevap gelmedi durdu durdu durdu ve sonra derin bir nefes alıp
"Kalk lan kantine gidelim diyorum sana"
Bu Mert'ti şuan o gıcık kızı bile tercih edebilirdim.
"Of Mert işine bak kardeşim hadi"
"Aman bir kere gelsen şaşarım zaten"
Tekrar kafamı gömdüm yanımda bir ses hissettim
"Zibidi"
Kafamı kaldırmadan konuştum
"Bana mı dedin ?"
"Sana dedim var mı?
"Rahat bırak beni"
Kafamı kaldırıp dogruca bahçeye doğru çıktım okulun bitmesine bir ders kalmııştı

Okul çıkışında bizimkilere parkta futbol oynıycaktık hemen çantamı sırtıma aldığım gibi dışarı fırladım hızlı adımlarla eve doğru yürüyordum.
Eve gelmiştim duş alıp hazırlanmaya başladım hazırlanmam bitince anneme haber verip parkın sahasına doğru yürümeye başladım yürürken karşımda Nehir denen kız vardı laf yemek istemediğim için görmezden geldim ama aynı yöne doğru gidiyorduk.
Bu korkunçtu umarım hayal görüyorumdur diye umdum gözlerimi açıp kapatıyordum ama hâlâ oradaydı

Yoluma devam ettim sonunda parka varmıştım Eren bana dik dik bakmaya başladı ben kafamla ne bakıyorsun derken bile hâlâ devam ediyordu
"Nehirle aranda ne var ?"
"Ne? Saçmalama hiçbir şey yok"
"Instagramda herkes sizi konusuyor olm'
"Şaka mı yapıyorsun ya"
"Hayır" dedi kafa sallayarak ve telefonu elime verdi
Telefonda ikimizin sırada uyurken fotografı vardı altındada yorumlar
@bosgezen
Kesin sevgililer
@nebakyrsnburasıadana
Bence birbirlerinden nefret ediyorlar enimies to lovers severiz
@hayırdır.kardas
Bence net eski sevgililer ve aralarında bir şey var bizden saklıyorlar ama uyumları cok güzel
Ve buna benzer daha bir sürü yorum...
"Hayır hayır ciddi olamazlar"
"Olan olmuş artık kolay gelsin" diyip koluma iki tane vurdu
Bu ne biçim bir olaydı
Biraz zaman geçtikten sonra maça başladık kafam çok doluydu ne yapıcagımı bilmiyordum sağa doğru döndüm ve iki arkadaşıyla beraber parkta dolaşıyorlardı ama bir dakika bunlar çok tanıdıktı dejavu mu yaşıyordum yoksa hafızam mı kötüydü?