1.Yeni hayata bir adım

Yazın bitmesine yalnızca birkaç hafta kalmıştı.

İkra, açık pencereden içeri dolan sıcak havaya
rağmen odasının ortasında durmuş, yatağın üzerindeki valize bakıyordu. Valizin kapağı
kapanmıyordu.
Üzerine oturmayı denedi.

Olmadı.
Bir kez daha denedi.

Yine olmadı.
“Ben bu kadar şeyi nereye sığdıracağım?”
Kapının kenarına yaslanan Hazal, kollarını göğsünde birleştirip onu izledi.

“Senin sorunun fazla eşyan olması değil.”
İkra başını kaldırdı.
“Neymiş?”
“Hiçbir şeyi atamaman.”

“Bir gün lazım olur.”
Hazal güldü.
“Üç yıl önce aldığın o pembe kazağı ne zaman
lazım olacak?”
İkra valizin içinden kazağı çıkarıp ona baktı.
“Bilmiyorum. Ama bir gün olabilir.”

“Tabii. Kıyamet günü falan.”
İkra gülerek kazağı tekrar valize tıktı.

Telefonu çaldığında İkra ekrana baktı.

“Babam arıyor.”

Hazal yatağın üzerinden başını kaldırdı.

“Açsana.”

İkra aramayı cevapladı.

“Efendim baba?”

“Ne yapıyorsunuz?”

“Valiz hazırlıyoruz.”

“Hazır mı?”

İkra valize baktı. Valizin kapağı yarım yamalak kapanmıştı.

“Sayılır.”

Hazal hemen araya girdi.

“Yalan söylüyor.”

İkra ona bakıp elini salladı.

Babası güldü.

“Daha başlamadınız bile, değil mi?”

“Başladık ya. Birazdan biter.”

“İkra, yarın çıkıyoruz. Birazdan dediğin ne zaman?”

“Tamam tamam, biter.”

“İyi. Karan'la konuştum bu arada.”

İkra'nın eli durdu.

“Karan'la mı? Ne oldu?”

“Ev işini halletmiş. Anahtarı da almış.”

“Gerçekten mi?”

“Evet. Siz gelince direkt eve geçersiniz.”

İkra rahatlamış gibi nefes verdi.

“İyi bari. Ben hâlâ nerede kalacağımızı tam bilmiyordum.”

“Merak etme, Karan halletmiş.”

Hazal uzaktan seslendi:

“Babanın favorisi yine Karan olmuş.”

İkra gülmemek için kendini tuttu.

“Baba, Hazal senin Karan'ı benden daha çok sevdiğini düşünüyor.”

“Hazal'a söyle, Karan en azından valizini zamanında hazırlıyor.”

“Baba!”

Babası gülmeye başladı.

“Tamam, tamam. Siz hazırlanın. Bir şey lazım olursa ara.”

“Tamam.”

“Geç kalmayın yarın.”

“Kalmazız.”

“İyi. Görüşürüz kızım.”

“Görüşürüz baba.”

Telefon kapandı.

Hazal hemen sırıttı.

İkra istemsizce gülümsedi.

“Baban bayağı Karan'cı.”

İkra gözlerini devirdi.

“Sen de az değilsin.

“Ben tarafsızım.”
“Senin tarafsızlığını da gördük.”

Hazal cevap verecekken koridordan bir ses duyuldu.

“İkiniz de hâlâ hazır değil misiniz?”

İkra ve Hazal aynı anda kapıya döndü.
Efe kapının önünde durmuş, elindeki soğuk içeceği sallıyordu.

İkra kaşlarını kaldırdı.
“Sen ne ara geldin?”
“Yaklaşık on dakikadır buradayım.”

“On dakikadır kapıda mı dikiliyorsun?”

“Hayır. Sizi dinliyorum.”

Hazal güldü.

“Bizi mi dinliyorsun, yoksa konuşmaya fırsat mı kolluyorsun?”

Efe içeceğinden bir yudum aldı.
“İkisi de olabilir.”

İkra yatağın üzerindeki valizi gösterdi.
“Bizim hâlimiz ortada. Daha bitmedi.”

Efe valize baktı.
“Bu valiz mi?”
“Evet.”

“Bunun kapanması için valizin değil, fizik kurallarının değişmesi lazım.”

Hazal kahkahayı bastı.
İkra elindeki kazağı ona fırlattı.

“Yardım edeceğine konuşuyorsun.”

Efe kazağı havada yakaladı.

“Ben moral desteği veriyorum.”

“İhtiyacımız yok.”

“İhtiyacınız var. Yarın yeni şehre gidiyoruz. Yeni ev, yeni okul...”

Bir an durdu.
“Yeni komşular.”

Hazal başını salladı.
“Senin aklın yine nerede?”

“Ben sadece çevreyi tanımaya çalışıyorum.”

İkra gülerek başını iki yana salladı.
“Sen hiç değişmeyeceksin.”
Efe omuz silkti.

“Değişirsem beni tanıyamazsınız.”
İkra ona bakarken gülümsedi.

Üçünün arasında böyle bir şey vardı.
Ne zaman biri ciddileşse, diğer ikisi onu tekrar hayata döndürüyordu.

Ve belki de bu yüzden, önlerindeki değişiklik İkra'ya o kadar korkutucu gelmiyordu.

Yeni şehir.

Yeni ev.

Son sınıf.

Hepsi birlikteydi.

Şimdilik bilmedikleri tek şey, o evin yalnızca yeni bir başlangıç olmayacağıydı.

Çünkü bazı insanlar hayatınıza yeniden girdiğinde, geçmişiniz de peşlerinden gelirdi...

🫠🫠