Bölüm 1: Giriş

Yağmur DENİZCİ

Dikkat kapılar kapanıyor.

İçimden kendime yine metroyu kaçırdığım için küfrettim. Bankların birine oturup soluklandım. Çantamı sıkıldığım için kurcalamaya başladım ve kitabımı içinden çıkartıp her zaman çantamda bulunan sakız kutusunu elime aldığımda bir şey hissettim. Sanki izlemiyordum.

"Ben de alabilir miyim?" Yanıma yüzünde saçma bir sırıtışla kendisine sakız vermemi bekleyen biri oturmuş ve benden bir cevap bekliyordu. Üstelik fazlasıyla düzgün giyinen birisiydi. Sanki sadece zenginlerin gidebileceği bir mangal partisinden çıkmış gibiydi.. Allah'ım sanırım benden bu kadar sana geliyorum. Şimdi beni yanlış anlamayın, bu zaman diliminde sokağa sadece çöp atmaya gittiğimizde bile başımıza iş geliyor. Saat 23.45 ve İzmir'in bir metro durağındayız tabi ki de öleceğimi düşünüyorum bu durumda. Adam benim kaygılı baktığı gördüğünde sırıtmayı bıraktı.

"Lütfen, aşkım. Biliyorum paylaşmayı sevmiyorsun ama karpuzlu en sevdiğim, bunu bildiğini de biliyorum." Bu sakız takıntılı eleman daha demin bana aşkım mı dedi ben mi yanlış duydum. Adam ona tokat atacakmış gibi baktığımı anlayınca eli ile sakın ol hareketi yaptı ve telefonundan not alma uygulamasından birşeyler yazdı. İlk önce telefon numarasını ya da İnstagram hesabını yazacağını düşündüm ama hiç beklemediğim cümle ile karşılaştım.

Tam birşey diyecekken telefonu bana çevirdi. Arkana dikkatli bak birkaç adam var bunun için buradayım. Ona kafamı hafif bir şekilde onaylandıktan sonra bir tane sakız verdim ve sakın bir şekilde sanki saate bakacakmışım gibi kafamı arkama doğru çevirdim ve üç tane iri adam ve bir tane de onun gibi giyinmiş onun yaşlarında birini gördüm. Bir tanesi direkt bana bakıyordu. Kafası kazınmış her yeri tattoo ile kaplanmıştı. Geri Sakız Adama baktım ve teşekkür eder gibi ona gülümsedim.

Telefonumu çıkartıp bende onun gibi not alma uygulamasından bir şeyler yazmaya koyuldum. Teşekkür ederim eğer söylemeseydin muhtemelen sana tokat atmıştım bile. İlk başta ismimi yazıp yazmamaya emin olamadım ama yine de yazdım. Ben Yağmur bu arada. Telefonu ona çevirdiğimde onun da kaygılı birşekilde bana baktığını gördüm. Hızlıca mesajı okuyup sanki ona komik bir şey gösteriyormuş gibi gülümsedi. Telefonuma doğru uzanırken onaylamam için bana baktı. Tekrar hafifçe başımı salladığımda telefonu alıp o da ismini yazdı. Toprak, memnun oldum Yağmur. Telefonu bana geri verirken gürültülü bir ses yükseldi sonrada bir esinti, metro bir kahraman gibi beni bu durumdan kurtarmaya geliyordu. Adamlar hâlâ orada mı diye baktığım zaman onların gittiğini fark ettim.

Kitabımı çantama koyup bir şey unuttum mu diye bakındım. Metro önümüz de durduğunda ayağa kalktım ve Sakız Adama baktım.

"Tanıştığımıza memnun oldum Sakız Adam ayrıca bana yardım ettiğin içinde teşekkür ederim." Onun bana cevap vermesini beklemeden metroya bindim ve kapıya yakın bir koltuğa oturdum. Ama o metroya binmedi, sadece bana baktı. Sonra kapılar kapandı ve metro kalkmadan önce ona son bir kez gülümsedim. Metro hareketlendi ve onu durakta yanlız bıraktım.

Neden farklı hissediyordum, bilmiyorum.

Birkaç durak sonra benim durağıma bir durak kalmıştı. Etrafıma birşey unutmuşmuyum diye bakındım, belki birşey düşürmüşümdür diye. Neden bilmiyorum ama hep böyle endişelenirim nedense.

Sonrası zaten basit geçti. Durağım geldi, metrodan indim ve eve doğru yürümeye başladım. Evim metro durağına yakındı bu yüzden şanslıyım. 10-15 dakika yürüdükten sonra eve geldim. 3 katlı bir apartmanda kalıyordum. Apartmanda yaşa yanlar çoğunlukla yazın geliyorlarmış yani bu zamanlarda yoklar ama karşı komşum hep burada oluyormuş. Adı Mira, geçen gün tanıştık ve ben eve taşınırken bana yardımcı da olmuştu. Apartman kapısının şifresini girdim ve ağır kapıyı yavaşça açtım. Merdivenleri hızlı ama dikkatli birşekilde çıktıktan sonra kapıma varmıştım. Çantamdan anahtarlıklarla dolu anahtarımı çıkartıp kapıyı sessizce açtım. Hızlıca üstümü değiştirip yatmaya hazırlandım. Televizyondan rastgele bir kanal açıttığımda telefonumun zil sesini duydum. Kimin aradığına baktığımda canım biraz sıkılmıştı.

Annem

Yanlış anlamayın annemi çok seviyorum ama her zaman onun için arka planda olan birisi olmuştum.

"Alo, kızım sana kaç kere mesaj attım biliyor musun sen? Neden hiç haber vermi-" sözünü orada kestim.
"Anne sadece beş tane mesaj atmışsın onlarda kısacık şeyler. Üstelik sana ev için birkaç şey bakacağımı sabah söylemiştim. Ayrıca eve daha yeni geldim." Derin ve bıkkın bir nefes aldı. "İyi senin hâlâ böyle tavırların varsa iyi haldesin demektir. Tamam annecim seni sonra ararım, iyi geceler." Cevap vermemi beklemeden telefonu kapattı. Her zaman böyle oluyordu zaten, ilk hayatta olup olmadığımı kontrol ediyor sonra bu "kızgın tavırlarımın" olup olmadığına bakıyor ve daha birşey demeden konuşmayı yarıda bırakıp telefonu kapatıyordu. Daha fazla bu konuyu düşünmek yerine televizyon izlemeye çalıştım ama o kadar yorulmuşum ki uyuya kalmışım.