1. Bölüm: Bir Gece Yarısı

"Ya o jungler'ın amına koyayım! Lan orospu çocuğu, ultiyi atmak için kıyamet gününü mü bekledin? Kafasını sikeyim senin gibi adamın, siktir git uninstall et oyunu!”

Derin bir nefes aldım ve elimdeki kalemi masaya bıraktım. Üç saattir Arda’nın içeriden evi inleterek bağırdığı küfürler eşliğinde ders çalışmaya çalışıyordum. Yarın önemli bir sözlüm vardı ve üstüne üstlük saat gecenin ikisiydi. Çalıştığım konudan hiçbir şey anlamamama mı yanmalıydım yoksa yarın yedide ayakta olmam gerektiğine mi bilmiyordum.

Sonunda dayanamayıp ayağa kalktım ve uyuşmuş bacağıma aldırmadan topuklarımı yere vurarak Arda’nın odasına yürüdüm. Kapıyı avucumla iterek açtım. Kapının üzerine atılan kıyafetlerden dolayı kapanmıyordu o yüzden kapının kolunu kullanmama gerek kalmamıştı. “Arda. Yeter artık.”

Arda bir anlık refleksle başını bana çevirdi. Kulaklığının bir kulağı geriye itilmişti. Sarıya çalan o kumral saçları elini sayısız kere arasından geçirdiği için darmadağınıktı şimdi. Gerçi daha önce o saçların düzene girdiğini gördüğümü hatırlamıyordum. Üzerine giydiği bol siyah tişört ve rastgele bir eşofmanla tam olarak hayatsız yayıncı görünümünü tamamlıyordu.

Ekrandaki sayaca bakılırsa karakterinin az önce savurduğu küfürle birlikte öldüğü o andan canlanmasını bekliyordu. Gözlerini küt siyah saçlarımı başımın üzerinde toplamaya çalıştığım o dağınık topuzda ve üzerime geçirdiğim hırkada gezdirirken sırıttı. “Ooo… evin cücesi ininden çıkmış bakıyorum. Ne oldu lan? Edebi kulaklarını mı zedeledik?”

Sinirden ve uykusuzluktan alev çıkan gözlerimi devirdim. “Saat iki buçuk, Arda. Ve sen yarın ölü gibi akşama kadar uyuyacak olabilirsin ama ben erken kalkacağım.”

Arda başını önce kısaca chat’e çevirdi. Chatteki yazılar okunamayacak kadar hızlı şekilde yukarı doğru kayıyordu ama bu Arda’nın okumasına engel olmuyordu. Karakteri canlandığında oyuna geri döndü. “Yalnız saat 02.12. Gözler de mi gitti yoksa 1.50 boyun saate yetişmiyor mu?”

Bir anlığına gözlerimi kapatıp iç çektim. 1.50 falan değildim ama bunu Arda’ya açıklamak imkansızdı. “Yayın ne zaman bitiyor?” dedim. Sesimi sakin tutmaya çalışırken nefesim dişlerimin arasından bir homurtu gibi kaçmıştı.

“Bilmem. Keyfimin kahyası yönetiyor yayınları.” dedi Arda. Oyun oynarken elleri pürüzsüzse kayıyordu. “Ayrıca sen benim sesimi mi özledin lan yoksa? Ne öyle dikiliyorsun kapıda hayran hayran?” Gözü bir anlığına chate kayar gibi oldu. “Amına koyayım… banlayın şu veledi.”

Tam ağzımı açıp laf etmek üzereydim ki kapı ısrarlı şekilde çalındı. Başımı koridora çevirdim. Bu saatte gelen kişi olsa olsa alt komşu Taner Amca olmalıydı. Adam zaten havadan kapıyordu nemi. Bu ayki beşinci ziyaretinden sonra saymayı bırakmıştım.

“Aferin Allah’ın salağı. Aferin…” diye mırıldanarak kapıya yürürken saçımdaki klipsli tokayı çıkarıp diğer elimle kısa tutamları düzeltirken delikten baktım. Doğru tahmin. Kapıyı açarken arkama bakmaya tenezzül bile etmedim çünkü muhtemelen Arda duymamazlıktan geliyordu.

Yüzüme zoraki ve abartılı bir gülümseme kondurup derin bir nefes aldım. “İyi akşamlar, Taner Amca. Hayırdır inşallah?”

Taner amcanın yüzüne ve dikilmiş kırlaşmış saçlarına bakılırsa benim gülümsememe en ufak bir yumuşama göstermemişti. Terliklerini giymiş, röpteşambrıyla çıkmıştı üst kata ve bu ay hiç olmadığı kadar sinirliydi. “Hayır mayır yok kızım. Siz saatin kaç olduğunun farkında mısınız?” Bileğindeki o eski saatti salladı. “Çağır bakayım bana o iti.”

Gözlerimi devirmemek için kendimi zor tutarak birkaç adımda Arda’nın odasına döndüm. Taner Amca böyle konularda sadece Arda’yı muhattap alırdı. Belki de bu duruma sinir olmam gerekirdi ama ben daha çok seviniyordum. “Arda. Duyduğunu biliyorum. Taner Amca geldi. Seni görecekmiş.”

Arda başta yine beni görmezden gelecek gibi göründü ama tam o esnada maçın da sonuna gelmişti. Bundan kurtuluşunun olmadığını fark edince küfretti. “Tamam, çocuklar. Geliyorum iki dakikaya, azmayın.”

Oturduğu oyuncu koltuğunu geriye iterken kulaklığını masaya koydu ve ayağa kalktı. Elini saçlarından geçirip kapı pervazında duran benim yanımdan geçerken bana ettiği siteme sırıttım. “Bu adamın karısı yok mu amına koyayım. Her gece bizim evde.”

O yaslandığım yerden ayrılmadan onların sohbetlerini dinlemeye başladım. Zaten yeterince sinirli bir orta yaşlı ile patavatsız bir gencin konuşmalarını elli metre öteden duyabilirdiniz. “Ooo… hayırlı geceler Taner Amca? Naber ya? Yeni röpteşambr almışsın bakıyorum. Geçenki eskimişti zaten iyi olmuş.”

Taner Amca buna kulak asmadı. “Bak delikanlı! Burası bir aile apartmanı. Burada böylesine terbiyesizliklere müsaade edemeyiz. Gece gündüz küfürler, bağırışlar, çağırışlar…”

Taner Amca şikayetlerini bir bir sıralarken Arda’nın on saniye hiç konuşmadan durmasına şaşırmıştım. Ama bu sessizliğin hayra alamet olmadığının da farkındaydım. Taner Amca bütün nefretini tek bir azarda toplamayı sürdürmeye karar verir gibi devam etti. “Hem zaten kızlı erkekli yaşıyorsunuz nikahsız… aile apartmanı burası!”

Bu lafın üzerine ben de başımı kapıya çevirdim. Apartmandaki çoğu yaşlının bizim bu durumumuzdan rahatsız olduğunu biliyordum ancak ilk defa Taner Amca bunu dile getirmişti. Bu esnada da fanların yayına gönderdiği bağışların efektleri odayı dolduruyordu.

Arda ağırlığını bir ayağından diğerine verirken yaslandığı duvardan doğrulmadı bile. “Haklısın valla Taner Amca," dedi, sanki bu durum doğal bir hava olayı gibi. "Müsaade et de gençliğimizi yaşayalım o zaman. Sen böyle her gece evi basıp teftiş edersen, nerede vakit bulacağız biz?"

Arda’nın o iri bedeni yüzünden Taner Amca’nın suratını göremiyordum ama kekelemesinden yüzünün kıpkırmızı olduğunu tahmin etmek zor değildi. “S-sen! Ne diyorsun, it oğlu it! Sizi karakola vereceğim!”

“Babamı hiç karıştırma Taner amca. Ben kendi başıma bir itim.” Elini demir kapıya uzattı ve yavaş yavaş kapatmaya yeltendi. “İyi hadi, Taner Amca. Uzatma sen de yaşlı başına.” Taner Amca’nın polis tehditleri devam ediyordu. “Yengeye selam söyle. Hayırlı geceler.”

Kapı bütün apartmanı titretecek hızla Taner Amca’nın yüzüne kapandığında Arda döndü ve Amerikan mutfaktaki o eski püskü buzdolabını açtı. İçinde dolabın yarısını dolduran enerji içeceği şişeleri dizilmişti. Gerçi Arda’ya kalsa bunlar doğruca paketleriyle dolaba atılırdı ancak ben daha hijyenik sayılırdım.

Kendimi iterek doğruldum ve mutfakta onun yanına yürürken kollarımı göğsümde kavuşturdum. “Cidden mi, Arda? Sen adamı delirtmek mi istiyorsun?! Ne demek ‘gençliğimizi yaşayalım’? Bak ev sahibiyle konuşursa yeni gelmiş bir alt komşu yüzünden kaç yıllık evimizden oluruz.”

Arda açtığı enerji içeceğinden büyük bir yudum aldı. “Ne diyeyim moruğa? ‘Tabii amca chatteki veletlere daha az söveceğim.’ ‘Tabii Taner Amca apartmanda kimsenin yedi ceddini işin içine karıştırmayacağım..’” Sonunda tekrar odasına çekilmek üzere dirseğindeki bir noktayı kaşırken yanımdan geçip gitti. “Böyle hayat mı geçer, bücür? Abini örnek al azıcık.”

“Abiymiş…” Odama geçmeden önce kendime bir su dolduruyordum ki Arda’nın kulak delen o sesi tekrar bütün apartmanı çınlattı.

“Geldim ibneler…”

***

Sabah alarm sesi, beynimde bir tokmak misali yinelenirken homurdandım. Sıcak yorganımın altından çıkmadan alarmı başkası kapatsın diye beklemek geliyordu içimden. Ancak sorumluluk bilinciyle birkaç ton ağırlıktaki elimi kaldırdım ve el yordamıyla telefonumu bulup alarmı kapattım.

Saat yedi olmuştu ve hava bile henüz aydınlanmamıştı ki benim hazırlanmam gerekiyordu. Memnuniyetsiz şekilde ayaklarımı yatağın kenarından sarkıttım. Banyoya girip yüzümü yıkarken gözlerimi açmak hâlâ acı vericiydi.

Bugün yalnızca sözlüm vardı ki onu da sabahın körüne koymuşlardı. Bünyem çok önceleri kaldırılan o kış saatini özlüyordu.

Ben üstüne üç saat düşünerek yaptığım kombini giyerken -ki bu kombin bir sweat ve bir kot pantolondan oluşuyordu- telefonum çaldı. Arayan Jale’ydi. Benim kader arkadaşım.

Telefonu açıp omzumla kulağımın arasına sıkıştırdım. Jale’nin sesi benimkinin olmadığı kadar enerjikti. “Dilge, uyanmışsın! Ben de hâlâ yatakta pinekliyorsun sanmıştım…”

Esnememek için dudaklarımı birbirine bastırmaya çalıştım ama çok geçti. “Uyandık bir şekilde… günaydın. Bu arada hayırdır? Bu saatte sadece uyandırma servisi olamaz değil mi?”

Jale suçüstü yakalanmış gibi kıkırdadı. “Bilmem… belki öyledir. Şey diyecektim. Sözlüden sonra kahvaltıya gidelim mi? Sana anlatacaklarım var.”

Yüzümde koca bir sırıtış belirdi. “Kim bilir ne yaptın yine? Ama hadi kabulüm. Bursum yeni yattı. İstediğin yere gideriz.” Bu fikre Jale’nin gözlerinin parladığını hissedebiliyordum.

Kendisi ailesiyle yaşadığı için para sıkıntısı çekmiyordu ama ben ailesinden uzak yaşayan gururlu bir kızdım. O yüzden ailemden ayrıyetten para istemektense bursumun kökünü kurutmayı tercih ediyordum. Ve Jale de bana uyum sağlıyordu.

Bir kahvaltı için sözleşip telefonu kapattıktan sonra odadaki boy aynasının karşısına bağdaş kurdum ve makyajıma odaklandım. Saçım hâlâ dünden kalan o dağınık topuzdu ama saçı makyajdan sonra halledebilirdim.

Ben göz makyajımı tamamlarken yan odanın kapısı ağır ağır açıldı ve dışarı, üstü başı darmadağınık ve saçlarının bir tarafı havalanmış şekilde Arda çıktı. Ayakta durmakta zorlanıyor gibiydi. Odamın kapısına yaslandı. Uyku mahmurluğuyla karnını kaşırken yukarı sıyrılan tişörtü karın kaslarını ortaya seriyordu. “Sabah sabah kiminle konuşuyorsun, amına koyayım? Bir uyku uyutmadın.”

Rujumun kapağını kapatırken ona “cidden mi?” der gibi bir bakış attım. “Dün ‘Arda sus’ diye kendimi yırtarken hiç buralı olmuyordun. Ayrıca normalde burada bomba patlasa uyanmazsın. Ne o? Jale’nin sesini duyunca can mı geldi?”

Arda bir an gözlerini kırpıştırdı. Gözlerini odaklamaya çalışır gibiydi. “Jale mi? Lan ne biçim isimler bunlar.” Sesi uykudan yeni kalktığı için çatallıydı. “Ne zaman döneceksin eve? Sigaram bitmiş.”

Makyajları çantasına sıkıştırırken ayağa kalkıp çantamı aldım. “Öğlene doğru dönerim. Sen ateşle parayı.”

“Tamam tamam atarız. Ne paragöz çıktın amına koyayım. Yemedik paranı. Ayrıca sana makyaj ne yazar. Saçın kuş yuvasına dönmüş.” dedi ve yine sarsak adımlarıyla mutfağa yürüdü.

İç çekip çantamı yere koydum. “Sen kendi saçına bak. Gören bağımlı zanneder.” Saçlarımı düzeltmek aklımdan çıkmıştı. Saçımı açıp taradıktan sonra sıkıca bir atkuyruğu yaptım.

Ben ceketimi alıp çıkarken banyodan su sesleri geliyordu. Ayakkabımı giyerken dünkü Arda’nın patavatsız konuşmalarından sonra kimseyle karşılaşmamak için içimden dua ettim. Dua kapısı açık olmalıydı ki apartman kapısından çıkarken üst katlardan bir yerlerden bir daire kapısı açılma sesi yankılandı apartmanda. Ama her kimse konuşmamıza kalmadan ben çoktan otobüs durağına koşmaya başlamıştım.

Otobüs her zamanki gibi sıkış tepişti. Bazen Arda’nın BMW’sini kaçırmak istiyordum. Arabam olmayabilirdi ama en azından ehliyetim vardı ve otobüste sıkışmaktansa BMW ile birlikte trafikte kalmayı yeğlerdim. Ama böyle bir durumda Arda ömrüm boyu beni zorbalardı ve muhtemelen daha da kötüsü.

BMW hayalleriyle kampüse vardığımda dersin başlamasına daha on bir dakika vardı. İsmimin Dilge olmasının tek artısı D ile başlamasıydı. Böylece sözlüde ikinci kısma kalıyordum. Ama bu, sözlü olacağım gerçeğini değiştirmiyordu.

Sözlüm düşündüğümden de iyi geçince keyfim yerine gelmişti. İlginç şekilde dün Arda’nın küfürleri altında ezberlediklerim aklımda kalmıştı. Sözlüden çıktığımda Jale’yi kampüsün kafeteryasında beklemeye başladım. O, bugün farklı bir dersin sözlüsüne girecekti o yüzden ilk geldiğimde karşılaşamamıştık.

Geldiğinde yüzünde güller açıyordu. Saçlarına ve kombinine verdiği özene bakılırsa keyfi gayet de yerindeydi. “Sözlü nasıldı?”

Onun bu mutluluğuna güldüm. “Benimki iyi. Anlaşılan seninki de güzel geçmiş…” gözlerimi kırmızı kazağında ve siyah mini eteğinde gezdirdim. Turuncu saçlarını güzelce ikiye örmüştü. Onun yanında ben resmen erkek Fatma gibiydim. “Çok güzel olmuşsun. Bu geçen bana bahsettiğin kazak değil mi? Ayrıca mini etekle nasıl üşümüyorsun? Hava on derece.”

Jale de üzerine baktı ve sonra tekrar bana döndü. “Boşver şimdi kazağı. Gidiyor muyuz kahvaltıya? Sana anlatacaklarıma inanamayacaksın.”

İç çekerken ceketimin cebinden cüzdanımı kontrol ettim. “Tahmin edeyim… Kerem’le barıştınız. Geçen sefer on gül almıştı. Bu sefer de on bir gül artı da bir kolye diyorum. Bildim mi?”

Jale göz devirdi. “Saçmalıyorsun.” dedi ama sözlerimin haklı isyanlar olduğundan en az benim kadar haberdardı. “Tamam… on iki gül. Ama on iki benim uğurlu sayım. Bunu sen de biliyorsun.” Ona şüpheli bir bakış attığımda koluma girdi. “Hadi onu bunu boşver. Midem sırtıma yapıştı… gidelim şu kahvaltıya.”

Kahvaltı boyunca Jale’nin Kerem’i savunmasını dinlemek zorunda kaldım. Bu ilişkinin Jale’ye zarar verdiğinin en yakın şahitlerinden biriydim. Oysa sözlerim bu ilişkide en ufak bir etkiye sahip değildi. En çok canımı yakan da buydu işte.

Jale Kerem’in kendisine aldığı kolyeyi -evet, gerçekten de kolye almıştı- gösterirken çayımdan bir yudum aldım. Kahvaltımız bitmesine karşın o kadar uzun süredir oturuyorduk ki kaçıncı bardağım olduğunu hatırlamıyordum. En azından çaylar ücretsizdi.

Jale’ye kafa sallarken kafeye bir grup liseli genç girdi. Gürültücü ergen bir erkek grubuydu işte. Öyle ki Jale’nin sesini bile bastırarak kahkahalarıyla kafeyi doldurdular ve kaderin tatlı cilvesiyle tam da karşımızdaki masaya yerleştiler.

Başlangıçta onları görmezden gelmek ve odağımı Jale’nin kahverengi gözlerine çevirmek kolaydı ama sonra kulaklarıma çalınan bir kelime dikkatimi yerle bir etti. “Arda Kozan.”

Kaşlarım çatıldı. Gözlerimi o tarafa doğru çevirdim. Dört kişi olan bu liseli gençler sırt çantalarını bir sandalyeye yığarken dünyadaki en komik şeye gülüyorlarmış gibi keyiflilerdi.

“Oğlum dün geceki yayını izlediniz mi?” dedi biri. Aralarından en iri yarı olandı bu. Bir lise öğrencisi için ortalamanın üzerinde bir boyu vardı.

“Hangisini izlemedik ki?” dedi yanındaki. Bunu sanki onun yayınlarının her birini bilmemek bir hataymış gibi söylemişti.

“Lan şu maçta masaya vurduğu an var ya! Koptum amına koyayım!”

“Adamın sinirlenmesi bile komik. Bir de hiçbir şey olmamış gibi devam ediyor.”

“Arda Kozan işte oğlum. Adamın fabrikasyon ayarı bozuk.”

Yüzümü buruşturdum. Bütün gün evde Arda’yı çektiğim yetiyormuş gibi bir de dışarıda bu muhabbeti dinliyordum. En sinir olduğum nokta ise bunca insanın ona resmen tapıyor olmasıydı. İçlerinden biri konuşmaya devam etti.

“Oğlum adamın hayatını yaşaması bile ayrı olay.”

“Harbi. Biz burada deneme çözüyoruz, adam gece dörtte yayın açıp sabah BMW’yle kahve almaya gidiyor.”

“Sen de yayıncı olsaydın.”

“Benim yayınımı kim izleyecek lan?”

“Annen.”

“Siktir git.”

“Dilge! Dinlemiyor musun beni?” Jale parmağını önümde şıklatınca irkildim. Kaşlarını çatmış, cevap bekler gibi gözlerini bana dikmişti. Söylediklerini uzun zamandır dinlemediğimi o an fark etmiştim.

“Şunlar dikkatimi dağıttı.” dedim başımla arkadaki masayı işaret ederek. “Arda hakkında konuşuyorlar.” Konuşurken sesimi istemsiz şekilde kısmıştım. Beni duymalarını istemiyordum.

Jale önce arkadaki masaya baktı. Sonra başını bana çevirdi. “Tabii konuşacaklar. Arda’nın popülerliğini hâlâ kabullenememiş gibisin, Dilge. Adam milyonların dilinde.”

Alayla güldüm. “Tabii… ne demezsin?” Dalgın dalgın çayımı elimde çevirdim.

Bu esnada o iri yarı çocuğun dikkatini çekmiş gibiydik. “Oğlum, şu kız Arda’nın ev arkadaşı değil mi?” Bunu duyunca kaskatı kesildim.

“Ne alaka lan?”

“Oğlum… Dilge işte. Instagram’da görmüştüm.” Diğer çocukların da yüzleri bu tarafa çevrildi. Hepsi o çocuğun kimden bahsettiğini anlamak ister gibi etrafına bakınıyordu.

İşte o an saçımı bütün yüzüm ortaya çıkacak şekilde sıkıca topladığıma pişman oldum. Sandalyede hafifçe aşağı doğru kaydım. Jale ise muhtemelen Kerem’in attığı bir mesaja bakarken durumu fark etmedi bile.

“Hassiktir… harbi o!”

“Lan, Arda Kozan’ın ev arkadaşı şu an bizim arkamızda mı oturuyor?!”

Daha fazla dayanabileceğimi sanmıyordum ve çocuklar bir yerlerden cesaret alıp yanıma konuşmaya gelmeden önce gitmemiz gerekiyordu. Ayağa kalktım. “Jale hadi gidelim.”

“Kızım ne bu acele? Daha anlatacaklarım bitmedi.” Jale Kerem’e mesaj atmaya devam ediyordu. “Bak hem Kerem ne yazmış-“

Ceketimi giydiğim gibi çantamı da omzuma aldım. “Hadi hadi… yolda anlatırsın…”