BÖLÜM 1: İLK GÜN

BÖLÜM 1: İLK GÜN

Yatılı Lise...

Burası dışarıdan bakınca sadece eski taş duvarlı, avlusunda dev bir Türk bayrağı dalgalanan, pencereleri hep buğulu bir lise gibi görünüyordu. Ama içeride yaşayanlar bilirdi. Burası bir lise değildi. Burası, ailelerinden uzakta, aynı ranzaları, aynı soğuk koridorları, aynı yasakları paylaşmak zorunda kalan çocukların, istemeden bir aileye dönüştüğü bir yerdi. Ve her ailenin hikayesi gibi, bu hikaye de kavga ile başlıyordu.

Eylül ayının ilk günüydü. Sabah 08:00. Yağmur gece boyunca yağmış, taş avlu ıslak, havada toprak kokusu var. Hoparlörden Müdür Yardımcısı Sevda Hoca'nın sesi çatlayarak geliyor: "Birinci sınıflar! Kız yatakhanesi sağ kanat! Erkek yatakhanesi sol kanat! Avluya izinsiz çıkmak, gece koridorda dolaşmak ve kütüphanenin arka kapısını zorlamak kesinlikle yasaktır! Duydunuz mu?"

Herkes duymuştu ama kimse umursamıyordu.

İşte tam bu karmaşada, ikinci kattaki 302 numaralı odanın üç kızı, daha odalarına yerleşmeden koridorda birbirlerini bulmuşlardı.

MERVE - Onu tanımamak imkansızdı. Saçlarını tepede sıkı bir topuz yapmış, kollarını herkese meydan okurcasına kavuşturmuş, siyah okul çantasının fermuarında kocaman, beyaz bir kurukafa anahtarlığı sallanıyordu. Yüzünde hep bir "bana bulaşma" ifadesi vardı. Erkeklerden nefret ederdi. Gerçekten nefret ederdi. Onun için erkekler gürültücü, sorumsuz ve kızların alanını işgal eden varlıklardı. Bir erkek, onun veya arkadaşlarının yanına bir adım bile yaklaşsa, lafı yapıştırırdı. Ama iş kız arkadaşlarına gelince... O sert kabuk bir anda erirdi. Dünyanın en tatlış, en koruyucu ablası olurdu.

Şu an da tam o moddaydı. Karşısında duran HALİME'ye bakıyordu. Halime, uzun, kahve tonlarında dalgalı saçları, boynunda mor taşlı ince altın kolyesi ve elinde sımsıkı tuttuğu kalın bir aşk romanı ile tam bir zıtlık oluşturuyordu. Gözleri yeşil, bakışları hep dalgın. O bu okulun en naif kızıydı. Sabahtan akşama kadar aşk kitapları okur, kitaplardaki o mükemmel, romantik, şiir yazan erkek karakterlere aşık olur, sonra da gerçek hayatta öyle biri olmadığı için hayal kırıklığına uğrardı.

Merve, Halime'nin elindeki kitabı gördü ve çileden çıktı.

"Halime! Yine mi? Yine mi _Sonsuz Aşk_? Kızım kaç oldu bu? Dün de _Kalbime Saklandın_ okuyordun!"

Halime kitabı göğsüne bastırdı, mahcup bir şekilde: "Ama Merve, bu çok farklı. Bu çocuk çok romantik. Gece penceresine gelip keman çalıyor..."

O sırada yerde oturan üçüncü kız, İLAYDA araya girdi. İlayda, siyah uzun dalgalı saçları beline kadar gelen, beyaz polo tişörtü ve siyah eteğiyle koridorun tam ortasında bağdaş kurmuş oturuyordu. Defterleri etrafa saçılmıştı. O da Merve kadar olmasa da erkeklere gıcık kapan, hemen sinirlenen, inatçı bir kızdı. Ama Merve'nin o keskin korumacılığından farklı olarak, İlayda daha duygusal, daha çabuk parlayan bir yapıya sahipti.

"Ay evet Halime, çok farklı! Hepsi aynı! Önce keman çalıyor, sonra çekip gidiyor! Erkek sonuçta! Merve haklı!" dedi İlayda.

Halime dudaklarını büzdü: "Siz çok acımasızsınız. Belki de gerçekte de böyle biri vardır..."

Merve hemen yumuşadı, Halime'nin yanına çömelip kolyesini düzeltti. Sesi bir anda bal gibi oldu: "Ayy benim pamuk şekerim, benim saf kalbim... Tamam, belki vardır. Ama biz seni o sahte romantiklerden koruyacağız, tamam mı? Sen sadece bize ve kitaplarına odaklan. Biz varız."

İşte Merve'nin ikili karakteri buydu. Bir saniye önce dünyayı yakacak kadar sert, bir saniye sonra dünyayı saracak kadar tatlı.

Koridorun diğer ucunda ise iki erkek, iki büyük bavulla dikiliyordu. Kızlar tarafına bakmaya çekiniyorlardı. Çünkü Merve'nin şöhreti daha kayıt masasındayken yayılmıştı: "302'deki topuzlu kız var ya, erkek düşmanıymış."

Bu iki çocuktan biri TAHİR 'di. Sarışın, açık kumral dağınık saçlı, mavi gözlü, yüzünde sürekli muzır bir gülümseme olan, deli dolu bir çocuk. Yerinde duramayan, aklına geleni anında söyleyen, şakacı tiplerden. Diğeri ise ALPARSLAN'dı. Koyu, hafif dağınık saçlı, keskin bakışlı, duruşu hep ciddi olan ama tanıyanların bildiği üzere aslında çok esprili ve içinde gizli bir romantik barındıran çocuk. Tahir'in tam tersi gibi dursa da aslında en yakın arkadaşıydı.

Tahir daha fazla dayanamadı.

"Kanka ben gidiyorum, ne olacaksa olsun. Yoksa burada taş olacağız." dedi Alparslan'a.

Alparslan uyardı: "Tahir, bak Merve'ye bulaşma. Duydum, çok fena laf sokuyormuş."

Tahir dinler mi? Koşarak gitti ve tam İlayda'nın defterlerinin ortasına bastı.

"OOOPS! Pardon güzeller! Yardıma ihtiyaç var mı?"

Ortalık buz kesti.

Merve yavaşça ayağa kalktı. Kollarını kavuşturdu. Tahir'e tepeden tırnağa baktı. Ve o meşhur laf sokmalarından birini patlattı:

"Bak bak bak... Sarışın prens gelmiş. Birincisi, ayağını defterden çek. İkincisi, bize 'güzeller' deme. Biz güzel değiliz, biz tehlikeliyiz. Üçüncüsü, yardım falan istemiyoruz. Kendi işimizi kendimiz görüyoruz. Erkeklere ihtiyacımız yok. Anladın mı, güneş çocuğu?"

Tahir'in suratı kıpkırmızı oldu ama sonra bir anda kahkaha attı. Çünkü bu kadar sert bir çıkışı beklemiyordu.

"Vay be! Rekor! Bir saniyede üç madde! Helal olsun!"

Merve şaşırdı. Normalde erkekler ya korkar ya da kızardı. Bu çocuk gülüyordu.

O sırada Halime, Merve'nin arkasından çekinerek bakıyordu. Tahir'in koşarken düşürdüğü kitabı fark etti. Eğilip yerden aldı. Kitap Halime'nin az önce okuduğu kitabın aynısı değildi ama kapağı benzerdi: _İlk Kıvılcım_.

Tahir, Merve ile atışırken gözü Halime'ye kaydı. Halime kitabı ona uzatıyordu, elleri titreyerek.

"Kitabın... kitabın düştü..."

Tahir kitabı aldı. Bir an parmakları birbirine değdi. Halime hemen elini çekti, yanakları domates gibi oldu. Tahir de ilk defa o deli dolu halinden sıyrıldı. Sesi biraz kısıldı.

"Sen... hep kitap mı okuyorsun?"

Halime fısıldar gibi: "Evet... seviyorum..."

Merve araya girdi, Halime'yi Tahir'in önünden çekti, yine o koruyucu tatlış moduna geçti: "Tamam, tanışma faslı bitti. Kitap falan yok. Hadi Halime, biz gidelim."

Ama Tahir ve Halime arasındaki o bir saniyelik bakışma, ikisinin de aklına kazınmıştı. Tahir için bu ilk defa yaşadığı bir şeydi. Hep şakacı, hep deli dolu olan Tahir, ilk defa bir kıza ne diyeceğini bilememişti. Halime için ise... Tıpkı kitaplarındaki gibiydi. Sarışın, mavi gözlü, sakar bir erkek. Kalbi küt küt atıyordu ama bunu Merve ve İlayda'ya asla söyleyemezdi. Çünkü yine "Erkek sonuçta!" diye kızacaklardı.

Ve şimdi sıra en gergin tanışmaya gelmişti.

Alparslan, Tahir'i rezil olmaktan kurtarmak için ağır adımlarla geldi. Bavulunu yere bıraktı. Yerde hala oturan İlayda'ya baktı. Onun o ciddi, sert yüzü geri gelmişti.

"Koridorun ortasında oturuyorsun. İnsanlar geçemiyor. Mantıklı bir sebebi var mı? Yoksa sadece ilgi çekmek için mi?"

Bu cümle, İlayda'nın en sinir olduğu cümle tipiydi. Erkeklerin akıl vermesi.

İlayda yerden fırladı, defterlerini toplarken bağırdı: "Sana ne! Sana ne! Müdür müsün sen? Neden her erkeğin bir şeylere karışma zorunluluğu var! Oturuyorum, evet! Sana mı soracağım!"

Alparslan bir an sustu. Herkes kavga çıkacak sanıyordu. Merve bile araya girmeye hazırlanıyordu. Ama Alparslan bir şey yaptı ki, kimse beklemiyordu.

Yavaşça eğildi. İlayda'nın yere düşmüş, tozlanmış defterini aldı. Ciddi ve sert olan Alparslan gitti, yerine başka biri geldi. Defterin kapağındaki tozu avucuyla değil, neredeyse okşar gibi nazikçe üfledi. Sonra İlayda'ya uzattı. Gözleri yumuşamıştı. Sesindeki sertlik gitmiş, yerine hem esprili hem de çok romantik bir ton gelmişti.

"İlgi çekmek için demedim. Yanlış anladın."

İlayda şaşkın şaşkın bakıyordu.

Alparslan devam etti, dudaklarında hafif bir gülümsemeyle: "Ben Alparslan. Genelde ciddiyimdir, evet. Bazen de gereksiz espriler yaparım, Tahir'e sor. Ama bazı anlar vardır... ciddiyetin ve esprinin yetmediği. Mesela şu an gibi."

İlayda: "Ne anıymış şu an?"

Alparslan defteri İlayda'nın eline bırakırken, parmakları bir an değdi ama çekmedi: "Mesela güzel bir kızın, inatçılığından dolayı koridorun ortasında kaldığı anlar. O zaman insan romantik olmak zorunda kalıyor. Çünkü başka türlü onun inadı kırılmıyor."

Ortalık sessizleşti.

İlayda'nın kalbi hızla çarpmaya başladı. Bu çocuk az önce tartıştığı çocuk muydu? Şimdi resmen... şiir gibi konuşuyordu. Ama o da Merve gibi erkeklere kolay kanmayan bir kızdı.

"Ay çok klişe! Bunları nereden ezberledin? Kitaptan mı? Bana sökmez bunlar, ciddi çocuk."

Alparslan gülümsedi. O sakacı tarafı yine çıktı: "Kitaptan değil. Doğaçlama. Beğenmedin mi? Bir daha deneyeyim mi? Bu sefer daha az romantik, daha çok komik olsun."

İlayda istemeden güldü. Hemen kendini topladı: "Hayır! Deneme! Uzak dur yeter."

Bu sırada Merve arkadan seslendi: "İlayda! Sakın! Bu da aynı! Romantik falan değil, bunlar taktik! Erkek taktiği!"

Alparslan Merve'ye döndü, ellerini havaya kaldırdı: "Tamam, tamam Merve. Savaş ilan etme. Zaten kızların yanına yaklaşmaya çekiniyoruz sizin yüzünüzden. Tahir'le az önce bunun için taş gibi duruyorduk orada. Korkuyoruz sizden, gerçekten."

Tahir de onayladı: "Evet! Yemin ederim korkuyoruz! Özellikle senden!"

Merve gururla: "Korkun! Korkmanız lazım!"

Alparslan tekrar İlayda'ya döndü. Sesini sadece onun duyacağı kadar alçalttı:

"Korksam da... yaklaşmaya değecek biri varsa, insan korkusunu yenermiş. Bunu da az önce Halime'nin kitabında okudum."

İlayda bu laf karşısında ne diyeceğini bilemedi. Kızgın mı olmalı, gülmeli mi, utanmalı mı?

Halime arkadan fısıldadı, gözleri parlayarak: "Merve duydun mu! Tıpkı benim kitabımdaki gibi konuştu! Ay çok romantik!"

Merve ve İlayda aynı anda Halime'ye döndü: "Halime!"

Beş kişi birden gülmeye başladı. İlk defa, kavgasız, lafsız, sadece gülüyorlardı.

Tam o sırada hoparlörden acı bir ses geldi: "302 ve 105 numaralı odalar! Hala ne bekliyorsunuz koridorda! Ders zili çalacak!"

Yağmur yeniden hızlanmıştı. Taş avlunun ortasındaki o çatlak taş, yağmur sularıyla doluyordu. Bayrağın gölgesi tam o taşın üzerine düşüyordu.

Tahir, Alparslan'a fısıldadı: "Oğlum biz yandık. Ben galiba..."

Alparslan: "Sus. Ben de."

Merve, İlayda ve Halime kol kola girmiş, odalarına yürüyorlardı. Merve hala söyleniyordu: "Erkekler... Ama neyse, en azından komikler."

Halime içinden: _O sarışın çocuk... Acaba kitaplardaki gibi mi?_
İlayda içinden: _Bu Alparslan denen ciddi çocuk... Çok sinir bozucu. Ama... neden gülümsüyorum ki?_
Merve içinden: _İkisini de gözümün önünden ayırmayacağım._

İşte Yatılı Lise'nin hikayesi böyle başladı. Beş yabancı, bir koridor, bir kavga ve yağmurun altında başlayan, kimsenin itiraf edemediği iki küçük kıvılcım ile.

Ve o gece, herkes uyuduğunda, avludaki o çatlak taş ilk defa hafifçe hareket edecekti.