Çamur ve Umut

4 kişi tünelin dar kıvrımında emekleyerek ilerlerken birden önlerine devasa bir oda çıktı.
"İşte burada, tam karşımızda..."
Kan, ter ve bütün mücadelenin sonundaki ödül buradaydı. Bu aşamaya gelene kadar çok uğraşmışlardı ve sonunda başarmışlardı. Ateş, fenerin ışığını kayalara tutarken nefes nefese konuştu:
"Sakın hiçbir şeye dokunmayın. Son bir tuzak daha olması gerekiyor, onu bulmamız lazım."
Çınar, gözlerindeki sarı parıltı ve zihnindeki başarma duygusu ile mantıklı düşünmeyi çoktan unutmuştu:
"Abi ne tuzağı, tam karşımızda işte! Bitti, başardık! Şu altınlara bak, burada en aşağı on üç on dört tane küp var. Lahit mezara bak, işlemeleri gördün mü? Bu Roma dönemi, içinde de vardır bir şeyler. Bu nasıl bir zenginlik... Çok fazla altın var burada!"
Ortalığa anlık, ağır bir sessizlik çöktü.Ateş birkaç adım ileri ceketini çıkardı lahitin üzerine bırakıp ilerlemeye devam ederek etrafı süzmeye çalışırken, o derin sessizliği birden sert ve keskin bir silah sesi böldü.
Tak!
Ateş birden omzunda derin bir yanma hissi duydu. Arkasına dönmeden, tamamen hayatta kalma refleksiyle tünellere doğru koşmaya çalıştı. Tam o sırada bir ses daha yankılandı:
Tak!
Bir anda yere yığıldı. Yere düşerken başı kayaya öyle sert çarptı ki yere düşerken yüzünü örten sıcak kanı hissedebiliyordu.Gözlerini açamaz oldu, bilinci tamamen kapandı.

Yaklaşık iki saat sonra...
Bir anda gözleri açıldı. Buz gibi üşüyordu; bu üşüme onu o derin, karanlık uykudan uyandırmıştı.taşın soğuğu düşerken vurduğu başının kanına adeta doğal bir tampon oluşturmuş ve durdurmuştu. Yüzündeki kurumuş kanı temizlemeye çalıştı.Omzunda ve kasığında dehşet verici bir yanma, şiddetli bir ağrı vardı. Dayanamadı, karanlığa karşı çaresizce bağırdı. Bu, zifiri karanlıkta yankılanan acı bir çığlıktı. Sonra derin bir nefes aldı. Hızlı düşünmeliydi. Her taraf karanlıktı, hiçbir yer görünmüyordu.
Dikkatlice sağ eliyle duvarı aradı, soğuk taştan destek alarak kalkmaya çalıştı. İlkinde kalkamadı, bacakları uyuşmuştu; tekrar yere düştü. Sonra bir daha denedi, bir daha... Son bir gayretle, acıdan bağırarak ayağa kalktı. Duvara sürünerek, lahite ulaşmaya çalışıyordu.Telefonu orada ceketinin cebindeydi ve ona acilen bir ışık kaynağı lazımdı.
Bir yanda yarasıyla verdiği o büyük mücadele, bacağından aşağı doğru ilerleyen hissizlik, kolunu her oynattığında onu kasıp kavuran o amansız acı vardı. Her metrede sanki on kat artıyordu bu ıstırap. Diğer yandan da bu acıya rağmen ceketini kimsenin almamasını temenni ediyor, lahite doğru zifiri karanlıkta ilerlemeye çalışıyordu.
Ayağı taşa takıldı, acıyla yere düştü. Birkaç saniye durduğu yerde, zifiri karanlıkta tavana baktı. Pes etmek istiyordu, daha fazla yapamayacağını hissediyordu. Bir an önce bu acının bitmesini, ölmeyi istedi ama çocukları gözünün önünden gitmiyordu. Onlar için başarmalıydı.
Gitgide tükenen oksijen ağrılarını biraz azaltmış fakat ölümcül bir uyku getirmişti. Uyumak istiyordu artık, gözlerini bir daha açmak istemiyordu. Zihninden saniyede onlarca farklı düşünce geçiyor fakat hangisine tutunacağına karar veremiyordu. Ölüm hissi ağır basıyordu. Bir an durdu; ölünce ne olacaktı? Ölümden sonra bir hayat var mıydı? Reenkarnasyon gerçek miydi? Cennet ve cehennem var mıydı?
Tam o sırada, zihninin derinliklerinden eşinin sözleri kulaklarına çalındı: " arkanda bir aile olduğunu unutma... Bizim için kendini tehlikeye atma. Ne olursa olsun geri dön..."
Ateş; otuz iki yaşından gün almış, üç çocuk babası, beyaz tenli, siyah saçlı ve uzun boylu bir adamdı. Zamanla dışa vurduğu şiddeti,hayatın getirdiği zorluklar ve aile olmanın baskısı ile birlikte kendi içine çekilmiş, daha suskun, gözlemlemeyi seven bir insana dönüşmüştü. Kendince tek sorunu ve sevmediği huyu, etrafındaki insanlara yapılan haksızlıklar karşısında baş kaldırışıydı. Kendisine yapıldı mı sorun yoktu, sonucunu düşünerek hareket edebiliyordu. Fakat yanındaki ve sevdiği bir insana yapılan bir haksızlıkta sonucunu düşünmeden hareket edebiliyordu. Bu da onun sürekli iş değiştirmesine, hatta bazen şehir değiştirmesine sebep oluyordu. Hayatı boyunca uzun soluklu hiçbir işte çalışamamıştı. Aynı istikrarsızlığı eğitim hayatını bitirmeye altı ay kala, staj yaptığı yer ile kalıcı olarak çalışmak için anlaşma sağlanmışken okuldan atılmasıyla son bulmuştu. Bu, onun ani gelişen öfkesine güzel bir örnekti.tüm geçmişini unutup şehir değiştirerek sıfırdan yeni bir hayat kurmaya çalışırken, onu heyecanlandıracak ve bilinmezliğe sürükleyecek gelişmeler yaşanıyordu. Bu gelişmeler, asker arkadaşının onu ziyaret etmesiyle başladı.
1 ay önce...
"Gel gel gel, sağ yap sağ yap! Dikkat et yan tarafta çukur var. Gel gel, topla, tamam dur böyle iyi."
"Neresi iyi bizim oğlan? Aradaki mesafeye baksana, eşşek çekmez bu mesafede sırtında bu çuvalları."
Durmuş Abi yine formundaydı. Her zaman üşengeç, zoru kolay etmeye çalışan, sürekli belediyeye kadrolu girmeye çalışıp, her mevkide tanıdığı olduğunu söyleyip bir türlü kadrolu bir iş bulamayan ve sonunda kooperatifte hamal olarak ailesinin geçindirmeye çalışan tonton biriydi. Karaman şivesi ile konuşurken sürekli hiçbir şeyden memnun olmayan tavrı, onu işçiler için iyi bir çavuş, işveren için memnuniyetsiz bir adam haline getiriyordu.
Ateş;
"Abi ne yapayım, yanaşmadı kamyon ortalığın haline baksana. Hayvanların altını temizlemiyorlar. Halbuki bir temizleseler, burada üç kışa yetecek kadar kemre toplarlar."
Durmuş;
"Yok arkadaş ben çekmem Oraya. Müdürü arayacağım, konuşacağım onunla. Buraya çekilmez diyeceğim."
Bu durum Ateş'in işine gelmişti. İki kişi, elli kiloluk çuvallar içindeki toplam yirmi beş tonluk koyun yemini, yaklaşık yetmiş metre çamur ve hayvan pisliğinin içinde, yokuş aşağı kayıp düşme tehlikesine karşı taşımak zorunda kalmayacaklardı. O sırada telefonu çaldı. Arayan askerlik arkadaşı Çınar idi.
Ateş;
"Alo, ne yaptın kardeşim? Nerelerdesin sen, arar mıydın beni?"
Çınar;
"Ayıp ediyorsun abi. Senin o tarafa geldim, sana da bir uğrayayım dedim. Nerelerdesin, göremedim seni?"
Ateş;
"Allah Allah, hangi dağda kurt öldü la?"
Çınar;
"Zengin olacağız abi. Çok güzel bir iş var, bir konuşalım seninle."
Ateş;
"Hayırdır, babanın mesleğine mi geçtin? Ben düzenimi kurdum kardeşim, kolay paraya gerek yok."
Çınar;
"Yok abi ya. İşin içinde ne dolandırıcılık ne de illegal bir şey var. Tamamen temiz, garanti, güzel bir fırsat. Neredesin sen?"
Ateş;
"Köye geçtik kardeşim, çalışıyorum. Sen meydandaki kahveye geç bir çay iç, iki saate orada olurum."
Çınar;
"Tamam abi, bekliyorum."
O sırada Durmuş Abi kapüşonunu giymiş, Ateş'e doğru geliyordu:
"Bizim oğlan hadi çekelim çuvalları ağıla. Şimdi başlarsak iki üç saate bitiririz. Ağıl sahibi de bize yardım edecek, yukarıdan sırtımıza uzatacak."
Ateş yüzünde şaşkın bir gülüşle;
"Abi hani çekmeyecektik? Ne oldu, ne dedi müdür?"
Durmuş kendinden emin, gururlu bir bakışla;
"Bizim oğlan, burası için iki katı fiyat teklif etti müdür, ben de kabul ettim. Adam başı iki buçuk alacaktık, şimdi beş alacağız. Kısa günün kârı."
Ateş bir yemin çekileceği ağıla baktı, bir kamyona. Yüzünde tepkisiz bir bakış vardı fakat zihninde birkaç gün sonra ödemesi gereken kira ve eve alınması gereken erzaklar dönüyordu.Eşinin ameliyat parası oğlunun okul giderleri,masraf çoktu. Yük kaldırmaktan hafif öne eğilmiş boynunu sallayarak:
"İyi abi, çekelim bitirelim bir an evvel gidelim. Yağmur başlayacak, buralarda mahsur kalmayalım. Dağın başı burası, bu adamlar yemek de vermez bize."
Durmuş;
"Tamam bizim oğlan hadi başlayalım. Emmiğğ! Çık yukarı uzat bize çuvalları, başlayalım da bitirelim şurayı. Yengeye de söyle bir çay koysun, içerek çalışırız."

Güç bela kamyonu bitirdikten sonra ilçeye gelen Ateş, vakit kaybetmeden Çınar'ın yanına geçti. Kıraathaneye varınca dışarıdaki masalarda oturan köylülerle ayaküstü sohbet etti.Genç nüfusu azalan ilçede yaşı ilerlemiş köylü, zor işleri yapacak gençleri burada oturup gözüne kestirir ve iş verirdi; ihtiyacı olanlar da boş vakitlerinde bu işleri yerine getirirdi. Daha kapıdan girmeden kömür taşıma, tarladaki su borularının yerini değiştirme ve damlama borusu çekme işlerini almıştı bile. İçeri girdi:
"Selamünaleyküm."
Televizyonda her zamanki gibi haberler ve haberlerin başında ülke gündemine yön veren, yönetimden şikayetçi olan amcaların sohbetleri sarmıştı her yanı. Ocak başında Kahveci Faruk:
"Hoş geldin Ateş. Şuradaki oğlan seni soruyor, tanıyor musun sen bunu?"
"Tanıyorum abi, benim arkadaşım sıkıntı yok. Bir çay verir misin sana zahmet."
Kahveci Faruk hafif asık suratıyla;
"Bir sıkıntı var da...neyse tamam getireyim çayı da iç, ama o yanındakine çay vermem haberin olsun" dedi.
Ateş yüzünü beklemediği bu cevapla birlikte şaşkın bir ifade bürüdü.Arkadaşının yanına geçti, sarıldılar. Önce hasret giderdiler, sonra sordu:
"Hayırdır oğlum, iki saatte ne yaşadın kahveciyle? Daha önceden tanışıklığınız mı vardı?"
Çınar mahçup bir bakışla;
"Babamı tanıyormuş abi..." dedi.
Ateş, Çınar'ın babasının zamanında ilçede çok kişinin canını yakıp dolandırdığını biliyordu. Demek ki bunlardan biri de Kahveci Faruk'tu.
"Neyse takılma, senin suçun değil," dedi Ateş ve devam etti: "Seni buraya getiren nedir?"
Çınar;
"Abi hiç uzatmayacağım. Bir define haritası var, buraya yakın bir yeri gösteriyor. Çözmemiz için bize yardım etmeni istiyorum. Kralın mezarı diyorlar, çok güzel işaretleri süslemeleri var. Orayı bir açabilirsek köşeyi döndük abi, yardım et bize beraber çıkaralım, sen de kurtul şu hamallıktan."
Ateş kaşlarını çattı:
"Arkadaşlarınla gelmişsin, burada noktayı bulmuşsun, define var diyorsun, kral mezarı var diyorsun.Demekki birkaç gündür buradasın haber vermiyorsun. Baktın ki çobanlar, işçiler sürekli gelip gidiyor, sana da köyün içinden herkesin tanıdığı, kimsenin ses etmeyeceği biri lazım. Bunun üstüne benim yanıma geliyorsun. Öyle bir şey olmasa, sana işine yarayacak biri lazım olmasa senin burada olduğundan haberim bile olmayacak belki de."
Çınar gözlerini kocaman açarak;
"Yok yok yok abi yanlış anladın. Biz burayı çok önceden bulduk, ellememiştik. Senin buraya taşındığını öğrenince tekrar geldik buraya. Biz işaretleri çözemiyoruz, ne anlatıyor bilmiyoruz. Bize yardım et sen anlarsın bu işlerden. Sana güvenerek geldim, beni yarı yolda bırakma."
Ateş biraz durdu bir yandan çıkar meselesi için arkadaşının gelmesine sinirlenmiş işi kabul etmeyip çınarı göndermeyi düşünüyor diğer taraftan da çok sıkışık bir dönemde olduğu için yutkunup kabul etmek istiyordu.başını kaldırıp ciddi bir tonla;Bana güvenerek gelmeni ben istemedim,işi kabul etmesem yarı yolda bırakmış olmam bunu geç sen.Benim eşime verdiğim bir söz var.bir daha asla demiştim.sana tamam demek için onun gönül koymadan kabul etmesi lazım.Bu akşam hanımla konuşurum, eğer tamam derse gelir oturur bir daha konuşuruz.yanındakilerle tanışır ne yapacağımıza bakarız. Sen bana bölgenin konumunu, resimleri gönder akşam bir inceleyeyim bakayım."
Çınar;
"Tamam abi, istiyorsan ben de geleyim beraber konuşalım yenge ile?"
Ateş;
"Sen arkadaşlarının yanına geç, kahvede çok durma Faruk Abi kesecek yoksa seni. Ben akşama sana haber veririm."
Çınar;
"Tamam abi görüşürüz, haber bekliyorum senden."

Ateş kahveden çıkıp ağır adımlarla eve doğru yürüdü. Zihninde sürekli aynı soru: Ya bu defa olursa, başarırsam? Hamallığı kaç sene daha yapabilirim ki? Her tarafım ağrıyor, fıtık başlangıcı var. Az daha devam edersem iki büklüm kalacam.Şansımı denemem lazım ama işten de geri kalamam, aynı zamanda çalışmam da gerekiyor. Of ulan Çınar, geldin yine kafamı karıştırdın.
Ateş'in oturduğu ev, ülkeyi terk eden bir firariye ait tek katlı, bahçeli kerpiç evdi. Evi ilçede "Şerefsiz" lakaplı Kasap Şeref'ten tutmuş, evin bütün tadilatlarını cebinden yapmıştı. Harabeye dönmüş olan evi az çok oturur vaziyete getirmişti.
Yorgun argın içeri girince önce büyük oğlu Deniz Asaf, sonra ortanca kızı Lina Aden "Baba!" diye bağırarak kucağına zıpladı. Gün boyu sırtında çuval taşıyan o yorgun adam kapının dışında kalmıştı; evin içinde bütün yorgunluğunu götüren sıcak, mutlu bir aile ve elinde ekmek poşeti ile gururlu bir baba duruyordu.
Eşi Su, kucağında yaşına henüz yeni basmış Ali bebek ile gelerek:
"Babası birini unuttun," diyerek Ateş'e sarıldı ve aile resmi tamamlandı.
Ateş çocuklarıyla hasret giderdikten sonra hızlıca bir duş alıp eşine yardıma koyuldu, beraber sofrayı hazırlayıp yemeğe oturdular. Deniz Asaf durmadan hemen isteğini sıraladı:
"Baba bugün sınavda yüz puan aldım unutma, üç defa yüz alırsam bana akülü araba alacaktın."
Ateş oğlunun saçını ovuşturarak;
"Aslan parçam, sen bugün yüz almış olabilirsin ama öğretmen size ceza vermiş. Sınıfta çok yaramazlık yapmışsınız, bu yüzden hepinizden onar puan kesmiş. Yani yüz değil doksan aldın. Hâlâ alınması gereken üç adet yüz tam puanın var, onları al sözüm söz."
Deniz Asaf hayal kırıklığı ile;
"Nasıl ya, onu ne ara duydun baba? Doğru söyle sen okulda sınıfın kapınsından bizi mi dinliyorsun?"
Ateş;
"Oldu paşam, işim gücüm yok okulda kapında bekleyeceğim. Oğlum veliler grubu diye bir şey var, orada her şey konuşuluyor. Ben de boş durduğum vakit acaba bugün canım oğlum ne haylazlıklar yaptı diye bakıyorum işte."
Deniz Asaf dudaklarını büzüştürerek;
"Baba ya ama ben konuşmadım, arkadaşım konuştu."
Ateş şefkatli ve bir o kadar gururlu bir şekilde oğluna bakarak;
"Arkadaş dediğin yanındakinden de sorumludur. Ne arkadaşlarını yarı yolda bırak ne de onların hata yapmasına göz yum, her zaman doğruluğunu koru. Akülü araba bir şekilde sana gelir merak etme."
O sırada Ali'ye yemek yediren Su;
"Oğlum ne akülü arabası, babanızı sıkıştırıp durmayın her şeyin bir sırası var," dedi. Daha sonra Ateş'e dönerek: "Hayatım yağmurdan sonra duvarlarda küf oluşmuş, bir yerden su sızdırıyor ama bulamadım. Müsait olduğunda sen bir bak ona."
Ateş gözleriyle evin her köşesine baktı:
"Hayatım bitmiyor ki tadilatı, bir yeri yapıyorum başka bir yer çıkıyor. Biraz toparlanalım da daha düzgün bir yere geçelim ama öncelik senin tedavin, ondan sonra her şey yoluna girer inşallah."
Yaklaşık iki yıldır kanser tedavisi gören Su, tüm zorluklara rağmen dimdik durup annelik vazifesini en iyi şekilde yapmaya çalışıyordu:
"Merak etme ben iyiyim, ameliyatı atlattıktan sonra tamamen düzeleceğim."
Yemekler yendi, odun sobasının üstünde pişen kestaneler bir bir tüketildi. Çocuklar uyuduktan sonra Su sehpaya çay ve keki koyup oturdu:
"Hani bir tanem, açmamışsın filmimizi?"
Ateş;
"Gel güzelim otur yanıma, seninle konuşacaklarım var."
Su;
"Tamam, bir sorun yoktur inşallah bir tanem?"
Ateş;
"Yok gülüm yok. Bizim Çınar'ı hatırladın mı?"
Su;
"Asker arkadaşına mı? Evet, ne oldu ki?"
Ateş;
Geldi yanıma bugün.Bir iş teklif etti.Ellerinde harita varmış rehbere ihtiyaçları var.
Su kocasının daha önce bu tarz olaylarda atlattığı badireleri anımsayarak;
Yinemi bu mesele hayatım hani söz vermiştin?
Ateş devam etti;
Şimdilik kabul etmedim.Senin rızanı almak istiyorum.Bak, durumlarımızı biliyorsun zor zamanlardan geçiyoruz. Bu şekilde nereye kadar gidebilirim bilmiyorum. Önümüzde senin ameliyatın var, ödememiz gereken birikmiş borçlar var. Tüm bunlar için toplu bir paraya ihtiyacımız var, öyle kooperatifte hamallıkla olacak iş değil."
Su kocası ellerinden tutup;
"Hayatım ben halimden gayet memnunum, fazlasını istemiyorum. İsteyebileceğim her şey zaten sahibim. Kendini tehlikeye atmanı istemiyorum ama illa içinde ukte kalacaksa tamam. Kendini tehlikeye atmadan, kıyıdan köşeden şifresini mi çözüyorsun,rehberlik mi yapıyorsun yap sonra ne olursa olsun geri gel. Unutma evde seni bekleyen bir ailen var."
Ateş eşinin ellerini tutup bir öpücük kondurduktan sonra:
"Merak etme, kendimi tehlikeye atmam."