Ordinarius puer

YooYemek (klasik bir menemen tarifi: 2 yemek kaşığı zeytinyağı, 2 yemek kaşığı tereyağı, 3 adet orta boy domates, 4 adet orta boy sivri biber, 3 adet yumurta, 1 çay kaşığı tuz, 1/2 çay kaşığı karabiber, 1/2 çay kaşığı pul biber) hazır.
Asu'nun, kardeşinin elindekine gözü kaydı:
— Ne oynuyorsun?
— Sana ne be, git başımdan!
— İnsanca bir şey soruyorum, cevap ver.
Asu kız kardeşinin yanaklarını çekiştirir:
— Yaaa, anneee!
C-han balkondan içeri girer. Bu benim annem, adı C-han. Hepimizi eşit sevip öyle davrandığını söylüyor ama o kadar belli ki en çok kimi tercih ettiği: Ailenin en küçüğü olan Ari.
— Ne oluyor, ne diye kardeşini bağırtıyorsun?
Ari, C-han’a doğru kollarını açarak koşar:
— Anne, abim beni dövüyor, hühühü! (Ağlama sesi)
— Anne, yalan söylüyor!
— Sus, sana sormadım! Kahvaltını yediysen git çantanı hazırla.
— Anne ben söyleyeyim, o küçük kız yalan söylüyor.
— Ona bakarız, sen git.
Asu odasına çıkıyor ve kapıyı açıyor. Çantasını hazırlıyor; kalemlik, defter ve kitaplar... Bir şey unutmadım galiba.
— Servisin geldi, çabuk koş gel buraya!
— Tamam, merdivenden düşmemi istemezsin değil mi?
(Sessizlik)
— Gerçekten mi anne!
Asu hızla dışarı koştu. "Umarım bu sefer de kaza yapmaz," diye geçirdi içinden.
Servisçi Abi: Ne oldu, yüzüme bakakaldın?
Asu: Hiç abi, sakalları kesmişsin.
Servisçi Abi: Evet, eşim kesmemi istememişti ama yüzümün arada temiz havaya ihtiyacı var.
Asu boş bir yere oturdu. Okula gitmeleri yalnızca 7 dakika sürdü.
Servis kapısı açıldı. Koşarak biri geliyor.
— Agh! Ne yapıyorsun?
Asu kafasını yana çeviriyor:
— Luis, seni...
Luis: Hahaha! Ne oldu, beni beklemiyordun herhalde? (Gülmeye devam ediyor)
— Tabii ki beklemiyordum, kafama atladın lan!
Luis, Asu'nun kolundan tutup okula doğru koşturdu. Bu benim yakın arkadaşım Luis. Kendisi çok yaramaz veya şöyle diyeyim; hiperaktif bir çocuk. Bir keresinde okulun camını kırmıştı, okul ona kırdığı camın parasını ödetti. Bununla ilkokuldan beri arkadaşız. Niye Türkiye'ye geldiğini sorduğumda, annesinin işinden dolayı geldiklerini söylemişti. Annesinin işini sormuştum ama pek cevap vermedi; onun yerine sürekli geçiştirdi.
Diridididiridi! (Zil sesi)
Asu: Artık kolumu bırak!
Luis: Yoo, sınıfa kadar böyleyiz. Sınıfa girerler ve Luis, söylediği gibi Asu'nun kolunu bırakır. Luis, Lora'yı görür.
Luis: "Günaydın Lora! Nasılsın, iyi misin?" der coşkulu bir sesle.
Lora: "İyiyim de ne bu enerji sabah sabah?" Lora, Asu'yu görür.
Asu: "Her zamanki hâli işte..."
Asu sırasına geçer ve eşyalarını koyar.
Umi: "Günaydın."
Üçü de Asu'nun çoktan uykuya geçtiğini görür.
Umi: "Şaşırdık mı?"
Diğer ikisi: "Hayır!"