2. Bölüm Evim Evim, Güzel Evim

Uzun bir kulenin en tepesinde tek başımayım. Etrafımda kimse yok. Hava rüzgârlı ve kara bulutlarla çevrili. Aklımda çok fazla düşünce yok. Aşağıya bakıyorum; dikenli sarmaşık güller etrafa yayılmış. Çok güzel görünüyorlar. Parlak, kırmızı güller...
Güllerin güzelliğinden kendimi alamıyorum. Hipnotize olmuş gibi onlara bakmaya devam ediyorum.
Arkamdan biri beni aniden itiyor.
O yüksek kulenin tepesinden aşağıya düşmemek için dengemi korumaya çalışıyordum ki bir kez daha itiliyorum.
Kuleden düşerken son kez kendimi kurtarmaya çalışıyorum. Ellerim kulenin duvarlarına tutunmaya çalışıyor ama nafile. Sadece ellerim yaralanıyor, kan içinde kalıyor.
Düşüyorum.
Güllerin yanına yaklaşıyorum. Güzel, parlak, dikenli sarmaşıkların üzerindeki kırmızı güller beni kucaklıyor.
Acı tüm bedenimi kaplıyor.
—Mert! Hadi, kalkma vaktin geldi. Geç kalıyoruz.
Annem rüyamdan beni gerçekliğe geri getirdi.
Odamdayım. Evimde.
Beyaz çizgili siyah yorganım, koca yastıklarım ve ter içinde kalmış ben...
Yataktan kalktım ve odamda duran anneme baktım. Şimdiden hazırdı. Siyah, uzun elbisesi ve her zamanki topuz saçlarıyla muhteşem görünüyordu.
—Ah, tatlım. Terledin mi? Hava soğuk olur diye pencereni kapattırmıştım. E, sen de uzun giyinmişsin ama.
—Kötü bir rüya gördüm.
—Hiçbir şey olmaz. Sadece bir rüya, değil mi?
—Evet ama biraz fazla gerçekçiydi. Bir yerden düşüyordum ve...
—Tatlım, sadece bir rüya. Hadi, hemen senin için seçtiğim takım elbiseyi giy. Tabii duştan sonra. Acele et, kahvaltıyı kaçırma.
—Tamam, anne.
Annem odamdan çıktı. Ardından hizmetlimiz içeri girdi. Elinde bir elbise kılıfı vardı. Giyinme odasına götürdü.
Pencereye doğru gittim ve etrafa baktım. Bahçe kalabalıktı. Bahçıvanlar hızlı hızlı etrafı toparlıyor, annemin talimatlarını uyguluyorlardı.
Pencereyi açtım. Biraz olsun hava almak istiyordum.
Güneşli, güzel ve temiz bir hava vardı.
Tabii annemin görevlilere bağırmasıyla tüm güzellikler kayboldu.
—Hayır, daha hızlı! Oraya değil, buraya! Ben bunu istememiştim. Düzgün yapın, düzgün!
Pencereyi kapattım.
En iyisi buydu.
—Efendim, duş hazır. Girebilirsiniz.
Arkama baktım. Banyoda sıcak su ayarlanmış, bornoz yerli yerindeydi. Giyinme odamda takım elbisem ve ayakkabılarım hazır duruyordu.
—Teşekkür ederim, Asiye Hanım. Gerek yoktu.
Sadece başını salladı ve odadan çıktı.
Ben geldiğimden beri annemin talimatıyla sürekli olarak benim isteklerimi ya da istemediklerimi bile harfiyen yapıyordu.
Odamda tek kaldım.
Çalışma masama baktım. Oldukça düzenliydi. Masada defter, kalem ve masa lambası dışında hiçbir şey yoktu.
Aklıma çizim defterim geldi.
Hemen çantama baktım. Giyinme odamda duruyordu. Kesin hizmetli koymuştu. Orada durması daha uygundu bence.
Defterimi aldım ve masaya koydum.
Eski çizdiğim resimlere baktım.
Güller...
Uçan kuşlar...
Bir sahil...
Kule...
Havada uçan renkli balonlar...
“KULE Mİ?”
Bunu çizdiğimi hatırlamıyorum.
Ne zaman çizmiştim ki?
Rüyamda gördüğüm kuleye benziyordu. Uzun bir kule ve etrafında kara bulutlar vardı. Ama dikenli sarmaşık güller eksikti.
Bilinçaltım benimle güzel oyunlar oynuyor.
Annem içeri girmiş olacak ki sesi alt kattan geliyordu.
Kesin yine bir şey istediği gibi olmamıştı.
Daha fazla oyalanmadan defteri masama bıraktım ve duşa girdim.
—Tamam, evet, orada dursun. Çay hazır olmadı mı hâlâ?
Merdivenlerden aşağıya inerken annem herkesi arı gibi çalıştırmaya devam ediyordu.
Beni fark etti ve bana döndü.
—Sonunda! Geç kaldın, kahvaltı hazır. Takım elbisen çok yakışmış ama, değil mi? Dedi beni süzerek.
—Evet, ne de olsa sen seçtin. Kahvaltı çok da hazır değil gibi.
—Ah, otur sen hadi. Ne içmek istersin? Meyve suyu, çay?
—Meyve suyu alayım.
Masaya geçtim. Baştan sona donatılmıştı.
Gözüm sadece yeni yapılmış tostlara ve poğaçalara takıldı.
Tabağıma alıp yemeğe başlarken annem hemen konuşmaya başladı.
—Kahvaltını iyi yap, canım. Bugün öğle yemeğini atlayabiliriz. Babanı ziyaret ettikten sonra akşamki konuşma ve duyuru için hazırlanacağız.
—Tamam, anne.
Babamın yokluğu çok acı ama annem sanki bunu hiç hissettirmemek için elinden gelen her şeyi yapıyor. Beni hiç yormuyor.
Bana kızmasını, beni suçlamasını beklerdim.
Ya da daha kötüsünü...
Kahvaltıyı bitirdikten sonra arabaya bindik.
Babamı ziyaret etmek için mezarlığa doğru gittik.

*Malesef yazmaya üşendiğim için devam edemedim. Bir kaç güne devamını yazıcam.*