1

Gece yayınlarını seviyorum.

Çünkü insanlar en dürüst hâllerine gece dönüşüyor. Gündüz sakladıkları her şeyi karanlıkta bir yabancıya anlatabiliyorlar. Belki de bu yüzden saat 02:43'te, kırık seslerin arasına karışmış hâlde mikrofona eğilip aynı cümleyi söyledim:

"İyi geceler yalnız insanlar... ben JK."

Kulaklığımı düzelttim. Camın arkasındaki şehir yağmurdan bulanıktı. Sokak lambaları sarı sarı titriyordu. Sanki bütün şehir uykuyla acı arasında sıkışmış gibiydi.

Önümdeki çalma listesine baktım.
Son sırada yine o şarkı vardı.

Üç yıldır her yayının sonunda aynı şarkıyı çalıyorum. İnsanlar bunun bir konsept olduğunu sanıyor. Değil.

Bu, unutamadığım birine yazılmış sessiz bir mektup sadece.

Telefon hattı tekrar yanıp söndü. Yeni bir dinleyici bağlanıyordu. Derin nefes alıp düğmeye bastım.

"Yayındasın."

Karşı taraftan birkaç saniye ses gelmedi. Sadece hafif bir nefes duydum. Sonra düşük, boğuk bir ses konuştu:

"Bu şarkıyı hâlâ kapatamamışsın."

Kalbim durdu sandım.

Parmaklarım mikserin üstünde donup kaldı. O sesi unutmak için üç yıl uğraşmıştım. İnsan bazı sesleri unutamıyormuş meğer. Çünkü bazı insanlar kulağında değil, direkt içinde kalıyormuş.

Yutkundum.

"...Kimsin sen?" dedim ama cevabı biliyordum.

Karşı tarafta kısa bir sessizlik oldu. Sonra hafif bir nefes sesi duydum. Eskiden sinirlendiğinde tam böyle nefes verirdi.

"Beni gerçekten unuttun mu, Jungkook?"

Adımı söyleyiş şekli bile aynıydı.
Sanki üç yıl geçmemiş gibi.
Sanki beni paramparça bırakıp giden kişi o değilmiş gibi.

Sandalyeden yavaşça doğruldum. Ellerim titriyordu.

"Taehyung?"

İlk defa ismini sesli söylemek canımı fiziksel olarak acıttı.

Hattın diğer ucunda yine sessizlik oldu. Sonra çok sakin bir şekilde konuştu:

"Sana anlatamadığım şeyler var."

Gözlerimi kapattım. Güldüm ama o gülüşün içinde sinir vardı. Kırgınlık vardı. Özlemek vardı.

"Üç yıl sonra mı aklına geldi?"

"Başka seçeneğim yoktu."

"Yalan."

Sesim sert çıkmıştı. Çünkü bazı insanlar geri dönünce insan mutlu olmuyordu. Sadece eski yaraları tekrar kanıyordu.

Camdan dışarı baktım. Yağmur hızlanmıştı. Şehir bulanık görünüyordu. Tıpkı o gece gidişi gibi.

"Sen gittin," dedim sessizce.
"Ben seni öldü sanarak yaşamayı öğrendim."