1. Bölüm

📖 YARIM KALAN SIR
Bölüm 1
Yağmur gece boyunca durmadan yağıyordu. Sokak lambasının altında biriken su damlaları, rüzgârın etkisiyle dalgalanıyordu. Hava soğuktu. Evlerin çoğunda ışıklar sönmüştü.
Dila odasının camının önünde ayakta duruyordu. Elindeki çay çoktan soğumuştu ama o hâlâ elinde tutuyordu. Gözleri dışarıdaydı fakat aklı başka yerdeydi.
Son zamanlarda sürekli aynı rüyayı görüyordu.
Karanlık bir yer…
Yağmur…
Koşan insanlar…
Ve yerde yatan biri.
Ama yüzünü göremiyordu. Ne kendi yüzünü, ne de diğerlerini. Her şey bulanıktı. Hatırlamaya çalıştıkça başı ağrıyordu.
Dila derin bir nefes aldı. Gözlerini kapattı.
“Geçti…” diye fısıldadı kendi kendine.
“Her şey geçti.”
Ama içindeki huzursuzluk geçmiyordu.
Tam o sırada kapıdan bir ses geldi.
Dila irkildi. Saat gece ikiyi geçmişti. Bu saatte kimse gelmezdi. Yavaşça kapıya doğru yürüdü. Kalbi hızlı atıyordu.
Kapının dürbününden baktı.
Koridor boştu.
Bir an duraksadı. Tam geri dönecekken yerde bir şey fark etti. Kapının önünde bir zarf vardı.
Kapıyı dikkatlice açtı. Soğuk hava içeri doldu. Zarf hafif ıslanmıştı.
Üzerinde sadece tek bir şey yazıyordu:
Dila’ya
Başka hiçbir şey yoktu.
Kaşlarını çattı. Kapıyı kapattıktan sonra zarfı elinde çevirdi. Kimin gönderdiğini anlamaya çalıştı ama hiçbir iz yoktu.
İçinde garip bir his oluştu.
Yavaşça zarfı açtı.
İçinden tek bir kağıt çıktı.
Kağıdı açtığında yazıyı gördü:
“O geceyi hatırlıyor musun?”
Dila’nın nefesi bir an durdu. Kalbi hızlandı.
Yazıya bakmaya devam etti.
Altında bir cümle daha vardı:
“Hatırlamazsan, sana hatırlatacağım.”
Dila’nın elleri titremeye başladı. Kağıdı tutmakta zorlandı. Bu bir şaka olamazdı. Ama kim böyle bir şey yapardı?
“O gece…” diye mırıldandı.
Ne demekti bu?
Tam o anda başı dönmeye başladı. Gözlerinin önüne kısa bir görüntü geldi.
Yağmur yağıyordu.
Bir grup insan vardı.
Birisi bağırıyordu.
Ve biri yerde yatıyordu.
Dila aniden gözlerini açtı. Kalbi çok hızlı atıyordu. Birkaç adım geri çekildi.
“Hayır…” dedi kendi kendine.
“Ben böyle bir şey hatırlamıyorum…”
Ama gördüğü şey çok gerçek gibiydi.
Telefonu bir anda çalmaya başladı.
Dila irkilerek telefonu aldı. Ekranda Ece yazıyordu.
Hemen açtı.
“Alo?”
Karşıdan gelen ses titriyordu.
“Dila… sana da geldi mi?”
Dila duraksadı.
“Ne geldi?”
Ece kısa bir süre sustu. Sonra fısıldayarak konuştu.
“Bir mesaj… az önce…”
Dila’nın kalbi tekrar hızlandı.
“Ne mesajı?”
Ece derin bir nefes aldı.
“Hepimize gelmiş. Mert’e, Kerem’e… hepsine…”
Dila’nın yüzü gerildi.
“Ne yazıyor?”
Ece’nin sesi neredeyse duyulmayacak kadar kısıktı.
“‘Sır başladı’ yazıyor…”
Dila konuşamadı.
O an her şey daha da tuhaf bir hal aldı.
Bu sadece ona gönderilmiş bir şey değildi.
Hepsine gelmişti.
Demek ki bu… ortak bir şeydi.
Geçmişten gelen bir şey.
Dila yavaşça camın önüne yürüdü. Dışarı baktı. Yağmur hâlâ yağıyordu.
Ama artık hiçbir şey eskisi gibi görünmüyordu.
Çünkü biri…
Onları hatırlıyordu.
🔚 Bölüm 1 Sonu