1. BÖLÜM -YARA-

-3 ay önce -
Aralık ayı saat 03.45

Akşam saatleri evden gelen ses ile yatağımdan hızla kalktım. Sesin nereden geldiğini tam çözemedim için pek ayık olmasamda uykulu bir şekilde evin içindeki odaları dolaşmaya başladım. Yukarıda benim odam ve tam karşısında annemin odası vardı. Babam ile annem ben 5 yaşındayken boşanmıslardı, yanii evde sadece annem ile ben vardım. Annem kapısı kapalı uyurdu fakat bu sefer kapısının açık olması gözümden kaçmamıştı. Aşağı kata inmeme son bir merdiven kalmışken tökezledim. Gözlerimi daha iyi görebilmek için ovalayıp neye çarptığıma bakmak için yere baktığımda gördüğüm manzara karşısında şoka uğramıştım. Annem her zamanki gibi gece uyuyamamış ve bu yüzden de atıştırmalık almaya inmişti fakat nasıl olduysa önümde cansız bedeni ve tüm kanları ile yatıyordu. Anlamak için etrafa baktım, ahh! Sanki bakınca bir şey göreceğim! Benimkide iş. Çok kan kaybetmemesi adına ambulansı arandım. Vee tahmin edersiniz ki annemin ölüm haberi saat 07.30 da kapıma ulaştı! O kadar kan kaybetmisken ne beklemistim ki! Daha hızlı olmalıydım, neyin sokuydu bu böyle! Kendimi suclamaktan başka bir şansım yok çünkü kim yaptı bende bilmiyorum. Orada benden başka kimse yoktu belkide ben yapmıştım şuan tutunacak bir dal, yaramı saracak biri arıyordum ama yok! Her zamanki gibi, babam olucak adam haberleri almıştı ama aramamıştı bile! Neden çünkü o sadece kendini düşünür. Bu düşünceler beni denize getirmişti. Bekledim bekledim ve yine bekledim, düşündüm düşündüm ve yine düşündüm. Bulamadım aradiklarimin cevabını bulamadım yine tek başımayıdım. Kim yaptı bulacaktim ama yaralarım ile bu yola başlayamazdım. Resmen ' BENİMDE BİR SARANA İHTİYACİM VAR!' diye bağırmak istiyordum. Neydi bu böyle ? Ben neyin içine düşmüştüm. Yanımdaki hareketlilik ile düşüncelerimden sıyrılıp kafamı yana çevirdiğimde, yanımda küçük bir cam kutu vardı icindede bir not, ne?! Evet bir not! Bana yol gösterecek bir not olabilir, yaralarımı saracak o not olabilir!!

Bekleme yaralarının dinmesini,
Bekleme daha fazla.
Yaralar dinmez, sarılmaz.
Saranlar elbet birgün,
Daha büyüğünü açar.

Etrafına bak!
Düşünmek mi kuratracak seni?
Düşünerek mi bulacaksın katili?
İpucu mu kurtaracak seni?
Yoksa aklın ve yaran mi?

Yaralar insanı büyütür.
Yaralar insanların gözlerini açar,
Aynı zamanda ise daha güçlü yapar.
Sen yaranın dinmesini bekleyip
Kendinide bitirecek misin?

Yapacak mısın bunu kendine?
Annene ve katiline?
Sen bekledikçe daha fazlası gelcek,
Kalkamayacaksin altından.
Belkide sendin katil,
Belki ben, belki o,
Belki biz, belki de herkes.
Bilip susan planlayan herkes.

Onlar senin beklemen ile büyüyecek,
Sen bekleyerek küçüleceksin
Onlar zevk alacak
Sen üzüleceksin
Onların yaraları senin ile iyileşecek
Seninki dahada kötüleşecek