4.bölüm:Kurtarma operasyonu

Ne kadar geçti bilmiyorum ama silah sesleri duyulmaya başladı. Off askerler gelmişmiydi acaba Saçmalama Deren askerler geldi tabi ki ben kendi içimde kavga ederken bi anda içeri o terörist girdi
"Doktor hanım çıkmamız lazım"
Tam laf söyleyecektim ki yüzbasınin sesini duydum
"Deren o bizden onu dinle ve çık fazla zamanımız yok "
"Ne oha sen asker miydin ajan tarzı "
"Evet"
Aklıma adama ettiğim hakaretler geldi dilini eşek arıları soksun emi Deren
"Ya sey kusura bakmayın o kadar hakaret ettim size ama "
"Sorun yok şimdi benimle gelin "
Beni bağlamadıkları için ayağa kalkıp onu takip ettim.
Elinde ki silahla etrafı kontrol ediyordu
Terörist kıyafetleri içinde olmasa aşırı havalıydı.
"Şimdi beni dinleyin doktor hanım ben sizi ayaza götürecek bundan sonra o sizinle ilgilenecek kendisi bomba imha uzmanı"
"Tamam"
Çatışma devam ediyordu ama en alt katta biz 5. Kata inmiştik
"Gölge ses ver"
"Kurt 5. Kattayiz İkimizde iyiyiz"
Giydiğim bomba olan ceket geri sayıma
"Şey bölüyorum ama geri sayım başladı "
Önümde ki adam yani gölge hışımla bana döndü.
"En azından düğmeye basınca patlayanlardan değil o da bir şey "
dedi kendi kendine sonra telsizi düğmesine basip konuştu
"Kurt yarım saat var çabuk olun "
"Kalın orda bir yere gitmeyin 10 dakika sonra yanindayiz"
"Anlaşıldı"
Sonra bana dönüp konuştu
"Endişelenme diyeceğim de sen benden bile rahatsın nerden geliyor bu rahatlık hayır merakımdan soruyorum insan biraz korkar "
"Bilmem yani size güveniyorum heralde"
"Ya biz seni her türlü kurtarırız da bu rahatlık ne onu çözemedim"
"Valla bende çözemedim "
Üstümde bomba vardı belki ölecektim ama rahattım neden bende bilmiyordum off acaba şu konuştuğu Yüzbaşı gelir miydi inşallah gelirdi sesini duyduğum gibi yüzünü de görmek istiyordum
Silah sesleri devam ediyordu cok fazla çığlık ve gürültü vardı
"Gölge" dedim ona hitap ettikeri şekilde
"Efendim"
"Rehineler güven de değil mi iyiler "
"Hepsi dışarıda güvende şuan orada ki köpekleri temizliyorlar"
"Bir timin var değil mi"
"Evet"
"Merti tanıyor musun"
"Mert Sancak bizim atmaca"
"Hıhı evet"
"Tanıyorum aynı timdeyiz"
"Ya sizin timinizin adı ne Mert bize hiç soylemedi"
"Bozkurt timi"
"Peki senin rütben ne"
"Astsubay Kıdemli çavuş Aras Karahan senin bildiğin Gölge "
Çok konuştuğumu fark ettim adam askerdir ne diye soruyorsun Deren ya yanlış anlarsa
"Kusura bakma benim çenem biraz düşüktür böyle çok konuştum "
"Sorun yok Deren hanım biz zaten sizi atmacadan biliyoruz"
"Hain köpek size benim dedikodumu mu yapıyor "
" yani ne kadar iyi ve inatçı olduğunuzu biliyoruz ayrıca Dilara konusunda ona çok yardımcı olmuşsunuz"
"Kötü konuşmadı değil mi hiç"
"Sadce biraz meraklı, lafını esirgemeyen, dobra biri olduğunuzu söyledi "
"Buradan bir çıkayım görecek o "
"Neden ki "
"Ya üstüm de canlı bomba var bana diyor ki Dilara nasıl ya tamam Dilara için bende endişeleniyorum ama yani senin ben arkadaşınım be "
"Yalnız çok ayıp etmiş siz ona o kadar yardım edin sizi hiç sormasın "
"Evet ya Hain "
O sırada bir terörist Aras'ı kolundan vurdu.
Aras hiç beklemeden karşılık verdi ve beni arkasına aldı.
Ağzının içinde bir şeyler söylendi. Büyük ihtimalle küfür ediyordu.
Ama daha fazla düşünmeye fırsatım olmadı.
Koridorun diğer ucundan başka teröristler çıkmaya başladı.
Bir…
İki…
Üç…
Altı kişi.
Etrafımızı sarmışlardı.
Aras silahını kaldırdı.
“Deren, arkama geç.”
Tam o anda koridorun diğer ucundan peş peşe silah sesleri yükseldi.
Altı terörist daha ne olduğunu anlayamadan yere yığıldı.
Birkaç saniyelik sessizlik oldu.
Sonra 6 tane hay maşallah diyeceğim tim geldi büyük ihtimal Bozkurt timi buydu
Aras onlara bakıp gülümsedi
"Zamanlamanjz mükemmel tim"
"Deren iyi misin "
Bu ses...
"Mert"
"Atmaca sırası değil Ayaz bak durum ne "

İçlerinden biri hızla yanımıza geldi. Aras ona dönüp başıyla beni işaret etti.
“Ayaz, bomba onda.”

Adamın bakışları hemen üzerimdeki yeleğe kaydı.

“Ne kadar?”

“Yaklaşık otuz dakika.”

Ayaz hiç vakit kaybetmeden yanıma çömeldi. Yeleği dikkatlice incelemeye başladı.

“Doktor hanım, bundan sonra benim söylediklerimi aynen yapacaksınız. Yeleğe dokunmayın, hareket etmeyin ve ne olursa olsun sakin kalın.”

“Tamam.”

Ayaz birkaç saniye daha inceledikten sonra kaşlarını çattı.

“Bu biraz uğraştıracak.”

“Ne demek biraz uğraştıracak?”

“Yarım saatimiz var.”

“Evet, onu biliyorum.”

“O zaman iyi. Çünkü otuz dakikadan az vaktimiz olsaydı işimiz çok daha zor olurdu.”

Aras hemen telsizine uzandı.

“Kurt, Ayaz yanımızda. Deren’le ilgileniyor.”

Telsizden cevap geldi.

“Anlaşıldı. Konumu koruyun. Çıkış yolunu açıyoruz.”

Ben Ayaz’a baktım.

“Sana güvenebilir miyim?”

Ayaz gözlerini yelekten ayırmadan cevap verdi.

“Buradan seni bu yelekle çıkarmadan gitmem.”

“Güzel. Çünkü daha ölmek için çok gencim.”

Aras yan taraftan bana baktı.

“Sen gerçekten her durumda konuşmayı başarıyorsun.”

“Stres yönetimim böyle.”

Ayaz ilk kez hafifçe gülümsedi.

“Belli oluyor.”

"Gölge yolu açtık gelebilirsiniz "

"Emredersiniz Komutanım

"Sanirim bu gelen Bozkurt timi degil"

"Hayır Deren değil ben, Ayaz,Gölge Bozkurt timindeyi digerler başka "

"Hee tamam"

Merdivenleri kullanarak 5 kat indik
Ayaklarım bitmişko
O sırada yanımıza 4 kişi geldi en önde hay maşallah subanallah dedirtecek biri vardı Yüzü kapalıydı yani kamufule etmişti ama o kadar emindim ki yakışıklı olduğundan
Boyu heralde 2 metre falandı
Kurban olduğum Allah neler neler yaratiyordu
"Gölge iyi misin "

" iyim Komutanım"

Sonra bana döndü ay heycanlanmistim
"Deren hanım Yüzbaşı Emirhan ben konuşmuştuk iyi misiniz"

Hay maşallah su heybete bak
"Evet iyim teşekkür ederim "

"Ne demek görevimiz "

"Arkadaşlarım hastanede ki insalar herkes güvende yaralı yok değil mi "

"Yok herkes iyi "

"Bozkurt toplan gidiyoruz"

Hepsi bir ağızdan

"Emredersiniz komutanim " dedi

Hızlıca hastaneden çıktık bahçedeyken biizmkiler hemen yanıma geldi
"Deren iyi misin " dedi mina

sıla bana sarıldı

"Kızlar şuan değil sonra önce şunu imha edelim zamandan gidiyor "

Hızlıca geri çekildiler
"Mert noluyor" dedi Dilara

"Sorun yok "

diye kestirip attı. Telefonlarını açmadığı için komusmuyordu.
Ben ise Dilaraya gülümsedim ve timi takip ettim
Bir tane tanka benzeyen bir araca bindik.Benim yanıma Gölge ile emir oturdu.karsimda Ayaz Mert Mert'i yanına bi adam oturdu esmer uzun boylu gölgenin yanın ise genç bir çocuk onun karşısında ise kumral biri oturdu
Ayaz öne dogru hafifçe eğilip düzeneği inceliyordu.kendimi aralarında kedi gibi hissediyordum
"Şerefsizler her zaman ki gibi düzenek kullanmamışlar baya uğraştırır bizi bu"
"Zaten böyle bir şey ancak benim başıma gelirdi"
"Süreyi yetistirebilir misin"
Sıkıntıyla nefes verdi Ayaz
"E ceketi çıkartıp atsana boş araziye" dedi merinos yanında oturan adam
"Sen çok mu zekisin acaba " dedi Mert
"La sen bu yasa kadar bu zekayla nasıl geldin o bile mucize " Yanımda ki gölgeye baktım yarası çok kötü değildi ama bakılması gerekiyordu
"Burda ilk yardım çantası var mı gölgenin koluna bakayım "
"Gerek yok Deren hanım "
"Bakmazsam enfeksiyon kapar en azından enfeksiyon kapmasin"
O anda Mert konuştu
"Aras bırak baksın sonra uyuyamaz o kendini suçlar durur aklında kırk tane seneryo kurar"
Diyince yaraya bakmama izin verdi
Böyle bir ortamda pek bize şey yapamazdım yüzden sadece yarayı temizleyip kapattım kurşun sıyırmış.
Yüzbaşı ise dikkatle bana bakıyordu
Ya acaba bu kadar dikkatli bakmasan mi acaba elim ayağım dolanıyor dikkatim dağılıyor
O anda aralarından biri elini uzattı
" Kusura bakma doktor hanım size kendimizi tanıtamadik ben Yasin " dedi esmer olan uzattığı eli sıktım 1
Genç olan çocuk elini uzattı
"Ben efe" onun da sıktım
"Ben de baran" O elini uzatmayın sadece gülümsedim
"Fabi beni Ayaz olarak biliyorsun da o lakabim ben kuzey "
" memnun oldum hepinize çok teşekkür ederim"
"Tesekkurunuz bu bombadan kurtardığını zaman yaparsiniz" dedi kuzey
Sadece gülümsedim. Benimle konuşmayan tek kişi Emirhan di. Gönül en çok seninle konuşmak isterdi işte ama öyle her isteğimiz olmuyormuş yüzünü dehşet merek ediyordum acaba nasıldı...
Acaba 5 yıldır hayalini kurduğum hayalim gerçek olacak miydi....
🩺🩺🩺🩺🩺🩺
Bomboş bir araziye gelmiştik arazinin ahı gitmiş vahı bile kalmamıştı o kadar harabe ve kötü haldeydi.Ayaz yani kuzey dikkatle düzeneği durdurmaya çalışıyordu. En son 20 dakika kalmıştı
"Ayaz ölmem değil mi " dedim belki kırgınlık kez
"Ölmekten bu kadar korkuyor musun" diye cevapladı kuzey
"Ya hayır ölmekten korkmuyorum ama gençliğimin baharındaydım ayrıca bir sürü hayallerim var benim"
"Ya ne gençliğinin bahari 30 yaşındasın gelmiş gencim diyor"
"Bana bak Mert delirtme beni ne otuzu ya "
O kadar yaşlı gösteriyor muydum gerçekten?

Mert'in yüzüne baktım.

Sonra Kuzey'e.

Sonra tekrar Mert'e.

"Ben gerçekten otuz yaşında mı görünüyorum?"

Mert omuz silkti.

"Yaşını bilmiyorum ama ruhen seksen."

"Senin ruhunu söküp yerine taş koyacağım birazdan."

"Bak işte, seksen yaşında biri böyle konuşur mu?"

"Mert!"

Kuzey, önündeki düzeneğe odaklanmışken hafifçe güldü.

"İkiniz susabilir misiniz? Burada birazcık hayatımız söz konusu."

"Birazcık mı?" dedim şaşkınlıkla. "Kuzey, üzerinde bomba olan kişi benim!"

"Farkındayım."

"Hiç öyle görünmüyor ama."

Kuzey başını kaldırıp bana baktı.

"Çünkü panik yaparsam sen de panik yaparsın."

Bir an sustum.

"Ben zaten panik yapıyorum."

"Farkındayım."

"Çok yardımcı oldun."

Mert araya girdi.

"Ben sana demiştim. Bu kadını susturamayız."

"Ben burada ölmemeye çalışıyorum, siz benim hakkımda dedikodu yapıyorsunuz!"

Kuzey'in yüzündeki ciddiyet bir anda geri geldi.

"Tamam. Şimdi ikiniz de susun."

Düzeneğe yeniden eğildi.

Ben de istemsizce saate baktım.

On dokuz dakika.

Kalbim biraz daha hızlı atmaya başladı.

Az önce şaka yapıyordum.

Ama artık zaman gerçekten daralıyordu.

Kuzey'in elleri hâlâ sakindi.

Mert'in bakışları ise ilk kez bu kadar ciddiydi.

Ve ben o an, bütün o saçma asker koca hayallerimin arasında kendime tek bir soru sordum:

Ben buradan gerçekten çıkabilecek miydim?