GİRİŞ: BİR EKSİK

Üniversitedeki son ders zili çaldığında koridor kısa sürede kalabalıkla dolmuştu. Öğrenciler gülüşerek sınıflardan çıkarken Aksel çantasını omzuna taktı. Son haftalarda kampüsün koridorları artık yabancı gelmiyordu ama bazen en tanıdık köşeler bile içinde açıklayamadığı bir boşluk bırakıyordu. Sanki bu yolu daha önce yüzlerce kez yürümüş, sonra da o anıların bir kısmı usulca elinden uçup gitmişti.
Otoparka vardıklarında Ömür anahtarını çıkardı ama arabaya binmeden önce kısa bir an duraksadı.
"Aksel..." Dedi sessizce "Efendim?"
"Bugün annemle babama uğramayı düşünüyordum." Aksel'in yüzündeki ifade yumuşadı. "Mezarlığa mı?" diye sordu. Ömür başını sessizce salladı. "Bir süredir gidemedim. İçim rahat etmiyor." Aksel birkaç saniye onu izledi.
"İstersen seni beklerim." dedi anlayışla. Ömür başını iki yana salladı. "Beklemene gerek yok. Seni eve bırakırım, sonra giderim." Aksel hafifçe kaşlarını kaldırdı. "Ömür... Böyle günlerde yalnız kalmayı sevmediğini biliyorum." Ömür cevap vermedi. Aksel gülümseyerek omzuna hafifçe vurdu."Hem ben de onlara bir dua okumak isterim. Samet amcanın üstümde emeği çok. Birlikte gideriz." Ömür, kısa bir sessizliğin ardından başını eğerek gülümsedi. "Tamam... Birlikte gidelim."
Mezarlığın demir kapısı ağır bir gıcırtıyla açıldı. İçeri adım attıkları anda serin rüzgâr yüzlerine doğru çarptı. Aksel yan yana dizilmiş mezar taşlarına göz gezdirdi. Buraya ilk kez geliyormuş gibi etrafı inceledi. İsimler, tarihler, solmuş çiçekler... Hepsi birbirine benziyordu. İnsan, tanımadığı insanların hayatlarının tek bir taşın üzerine sığmasına istemsizce şaşırıyordu.
Ömürün ezbere bildiği adımlarının sesi mezarlığın içinde yankı oluşturdu. Ailesinin mezarındaki solmuş çiçekleri kenara çekip düzelttikten sonra ayağa kalktı. Yanında getirdiği üç dal beyaz karanfilin ikisini ailesinin mezarına iliştirdi. Aksel de aynı şekilde elindeki karanfillerden birini Ömür'ün annesinin birini babasının mezarına koydu. Ömür'e bakıp tepkisini ölçtü. Annesi ve babasıyla yalnız konuşmak istediğini anladığında biraz geri çekilip bir agaca yaslandı. Kısa süre sonra Ömür ayağa kalkıp Aksel'in yanına gittiğinde "Sen çok yoruldun." dedi yumuşak bir sesle. "İstersen çıkıp arabada bekle. Benim uğramam gereken bir mezar daha var."Aksel kaşlarını çattı.
"Kimin mezarı?" Ömür bir an duraksadı sonra "Eskiden çok görüştüğüm biriydi." dedi.
"Ben de geleyim." diye tutturdu Aksel arkadaşının yanında olmak istiyordu. Ömür geri çevirerek "Gerek yok." dedi.
"Ömür, mezarlıkta tek başına dolaşacak kadar güçlü görünmüyorsun. Hem arabayla geldik. Beklerim." Ömür istemsizce derin bir nefes aldı. Reddettikçe daha çok sorgulayacağını biliyordu.
"Peki..." dedi istemeyerek.
Çok uzak değil bir kaç adım mesafesinde üzeri topraklı yeni yapılmış bir mezar gördü Aksel. Üzerinde ne mezar taşı vardı ne de onun kim olduğunu söyleyen bir yazı. Ömür toprak mezarın kenarına oturdu. Aksel de karşısına geçip sessizce toprağın dibine çömeldi. İkisi de içinden dualarını ettiler. "Ailesini yıllar önce bir kazada kaybetmişti. Kimsesi yoktu." Ömür'ün birden anlatmaya baslamasıyla Aksel kalbinde bir sıkışma hissetti. "Hiç mi?" diye sordu sadece küçük bir umutla. Ömür başını yavaşça salladı. " Bir ben vardım işte..."
Sonra bu durumdan hiç memnun değilmiş gibi anlatmaya devam etti. "Cenazesiyle öğretmenleri ilgilendi." Gözleri doldu. Ömür'ün tuttuğu karanfilin sapı avucunda hafifçe edildi. Aksel neden ağlamak istediğini bilmiyordu. Hiç tanımadığı bir insan için neden bu kadar üzülüyordu, onu da bilmiyordu. Ömür'ün anlattıklarından sonra
Kenardaki topraktan bir avuç alıp mezarın üzerine bıraktı. "Umarım gittiğin yerde yalnız değilsindir." Toprak parmaklarının arasından usulca dökülürken göğsünde keskin bir sızı hissetti. Elini refleksle kalbinin üzerine bastırdı. Nefesi düzensizleşti. "İyi misin?" diye sordu Ömür telaşla. Başını salladı kendisi de inanmak istiyormuş gibi "Geçecek..." dedi. Birkaç derin nefes aldıktan sonra ağrı hafifledi. Ama o boşluk... Gitmedi.
Ellerindeki kalan beyaz karanfilleri sessizce mezarın üzerine bıraktılar ve mezarlığın çıkışına doğru yürümeye başladılar . Birkaç adım attıktan sonra Aksel durdu. İçinden bir ses dönmesini söylüyordu. İçinden geçen sesi dinledi ve arkasını döndü. Rüzgâr mezarın üzerindeki çiçekleri hafifçe sallıyordu. "Ne oldu?" diye sordu Ömür merakla yüzüne bakarken. Uzun süre cevap veremedi Aksel. Kalbinin üzerine bastırdı. "Bilmiyorum." Sesi çok kısıktı. "Sanki..." Derin bir nefes aldı tekrardan. "Sanki burada bir şeyimi bırakmışım gibi hissediyorum." Ömür'ün nefesi bir anlığına kesildi. Başını iki yana salladı.
Aksel "Saçmalıyorum." dedi bir süre sonra, arkasını dönüp yürümeye başladı.
Arkalarında kalan mezar, sessizce rüzgârı dinlemeye devam etti.

Ömür ve Aksel'in arkadaşlığına bayılıyorum. Umarım sizde seversiniz.

Hiç bir şey demiyorum üzgünüm Ömür.