1. Bölüm: Kopya

1. Bölüm: Kopya

Ahh Aren... Güneş sarısı saçları, zeytin yeşili gözleri... Biçimli dudakları ve uzun boyu... Dudak ısıttıracak çene hatları ve gövdesi. Ahh Tanrım! Bu çocuğun karşısında resmen eriyordum.

Aren tam karşımda bana bakarak gülümsüyordu. Üzerinde jilet gibi duran bembeyaz bir takım elbise giymişti. Sol cebinde ki minik papatya kalbimin atışlarını ağırlaştırıyordu. Papatya sevdiğimi biliyordu... Bunu düşünerek sol cebine bir papatya koymuştu.

Benim üzerimdeyse bembeyaz bir elbise vardı. Siyah saçlarım dalga dalga omuzlarıma dökülmüştü. Yüzümde hafif bir makyaj, bileklerimde boynumda ve kulaklarımda da küçük inci aksesuarlar vardı. İkimiz resmen birbirimizi tamamlıyorduk.

Rüyada gibiydim!

Elleri arasındaki ellerimi daha sıkı tuttu. O an kalbim ağzıma geldi. Ne yapacağını az çok kestirebiliyordum. Ve ahh... O an geldi. Beni kendine doğru çekmesiyle göğsüm göğsüne yaslandı. Sol eli elimden ayrıldığı gibi belimi kavradı. Ona iyice yapıştığımda dudaklarındaki hınzır gülümseme ölüm fermanımı imzalamıştı.

"Çok güzelsin." Ses tonu... Çıldırmak üzereydim. Bir insanın her şeyi bu kadar mükemmel olabilir miydi? Olabilirdi. Deneyimli, onaylı.

"Sende çok yakışıklısın." Sesim kulaklarıma yabancı gelecek kadar tutku doluydu. "Bu gece bizim gecemiz olsun."

Son söylediğim cümle dudalarını daha fazla yukarı kaldırdı. Atmosfer yoğunlaşırken beni öldürmek istercesine yüzüme doğru eğildi. Oradan dudaklarını yanağıma sürterek kulağıma doğru uzandı. Sıcak nefesi tenimi okşarken nasıl rahat durabilirdim!

"Her gece bizim gecemiz, sevgilim." Nefes almayı unuttum.

Dur bir saniye!

Neee!

Sevgilim mi?

Tanrım, öleceksem tam şu an öleyim! Yalvarıyorum!

Dudakları tekrar yanağıma sürtünerek yüzümden uzaklaştığında kalbimin sesi ikimizin arasında yankılanıyordu. Fakat ikimizin de tek odak noktası birbirimizin gözleriydi. Tabi, benim öncelikli odağım söylediği kelimedeydi.

Sevgilim...

Ne kadar da çok yakışıyordu o güzel, öpülesi dudaklarına...

"Her gece mi?" dedim cilveli bir şekilde. Dışardan ne kadar çişi geldiği için kıvranan bir genç kız olarak görünsem de Aren için cilve yapıyordum ve bu onun hoşuna gitmişti. Sağ eli de elimden ayrıldığında hiç vakit kaybetmeden o eli de belimi buldu. Uzun parmakları bel kavisime tamamen yerleştiğinde benim kollarım da onun boynuna dolandı.

"Her gece."

Bakışları daha da yoğunlaştı. Göz bebekleri kocaman olmuş, yeşil hareleri resmen ince bir çizgi haline gelmişti. Yüzü yavaşça yüzüme eğilirken birazdan aramızda ne yaşanacağını izlediğim filmlerden ve okuduğum kitaplardan biliyordum! Ahh Tanrım! Ölmek üzereyim!

Ayaklarımdaki uzun topukluklara rağmen yüzüme doğru eğilmesi hâlâ bitmemişti. Nihayetinde nefesini tamamen yüzümde hissettiğimdeyse içimdeki heyecan ışık hızında arttı. Bedenimdeki tüm kanım yanaklarıma doğru çekildi. Yüzüm alev alıyordu!

Yaklaştı, yaklaştı, yaklaştı... Dudaklarımız arasında yalnızca birkaç santim kalmıştı!

Ama bir dakika!

Yüzümdeki ıslaklık neyin nesiydi!

TANRIM! BU BİR RÜYA MIYDI?

×××

Yüzüme doğru püskürtülen su ile yatağımdan fırlamam bir oldu.

"CEREN! SENİ BİR ELİME GEÇİRİRSEM BACAKLARINDAN TAVANA ASACAĞIM!" Cırtlak sesimle attığım tehlikeli feryatlar duyan annem ve babamın en küçük kızları odadan ışık hızında çıktığında onu evden kapı dışarı etme hayallerini bir kenara bırakmam gerekiyordu. Çünkü daha önemli dertlerim vardı ve onlar biri de hiç bitmesini istemediğim rüyamdı!

Şu anda da gerçek dünyadaydım. Kardeşim -artık değil- yüzüme püskürttüğü su ile... Bir saniye. Yüzüme! PÜSKÜRTTÜĞÜ! SU!

"CEREN!" Tekrar cırlayıp odamdan çıktığımda ilk işim mutfağa koşmak oldu. Mutfağa girer girmez hedefim ile göz göze gelmiştik. Fakat uyanık pislik, annemin hemen arkasında bana dil çıkartıyordu!

"Ekin, neden bağırıyorsun kızım sabah sabah? Git üzerini giyin geç kalıcaksın okula."

Annem tezgahın üzerinde kahvaltı için peynir doğruyordu. Söylediklerinin haklılığı üzerine son kez Ceren'e kötü bakışlarımı gönderip işaret parmağımı 'seninle işim var' dercesine ona doğru salladım. Tekrar dil uzattığında elinde yarısına kadar dolu su bardağını gördüm. Teorimde haklıydım. Gerçekten de ağzından püskürtmüştü!

Yüzüm buruştuğunda odama tekrar girdim. Aynanın karsısına geçip ıslak saçlarımı yapışmış olan yüzümden ayırdım. Geriye savurup rastgele bağladım. Bu esnada elim enseme doğru, oradan da boynuma inmişti. Gözlerim kapanırken, rüya gözlerim önüne tekrar gelmişti.

Tam da öpüşüyorduk!

Acaba geri uyusam rüyanın devamını görebilir miydim?

Saçmalama Ekin!

Zaten bir önceki denemelerimde başarısız olmuştum. Bunda da başarısız olacağımdan emin olduğumdan hiç vakit kaybetmeden üzerime okulun beyaz gömleğini giydim. Kravatımı bağladığımda boğazıma kadar yukarı doğru çektim. Ceketimi de üzerime geçirdiğimde altımdaki pjamayı çıkarıp eteğimi giydim.

Renksız yüzüme renk olsun diye masamın üzerinde tek makyaj malzemem olan allığımı alıp gelişi güzel yanaklarıma dudaklarıma ve göz kapaklarıma sürüp dağıttım. Hazır olduğumda çantamı aldım ve odadan çıkmadan önce bitmesine az kalan parfümümü üstüme bocayarak kalanını da bitirdim.

Mutfağa tekrar girdiğimde tüm aile masadaydı. Babam baş köşede elinde gazetesini çeviriyordu. Annem de çatalına aldığı balı ekmeğe sürüp yememekte ısrar eden Ceren'in ağzına sokmaya çalışıyordu.

"Günaydın herkese!" Neşeli sesim ile mutfağın havasını değiştirememiş olsam da sorun değildi. Her gün aynı muammeleyi görmekten alışmıştım.

Masada ki yerime geçtiğimde elimde ki çantamı da yere bıraktım. Önümde duran tabaktaki peyniri ağızıma attığımda Ceren ile göz göze geldik. Annemin ağzına tıkıştırdığı ekmekten dolayı yanakları balon gibi şişmişti ve komik olmasa da onu gıcık etmek için kıs kıs güldüm.

Bekle sen Ceren Hanım. Sevdiceğim ile şahane gecemizin en heyecanlı noktasında, ağzından püskürttüğün su ile beni gerçek dünyaya geri getirdiğin için benden çekeceğin çok şey var.

"Ekin?" Annemin sesi ile gözlerimi Ceren'den ayırıp annems çevirdim. Bir yandan da ağzıma ince dilimlenmiş salatalığı koyuyordum. "Bugün ki sınavına çalıştın mı?"

Ah... hayır! Dün gece film izlemekten sınavı tamamen unutmuştum.

Tabii hem annemin yüreğine indirmemek adına hem de gider ayak dayak yememek için , "Evet anne." dedim.

Bu esnada babam elindeki gazeteyi masanın kenarına bırakıp bakışlarını bana çevirdi. "Geçen sene gibi olmasın Ekin. Öğretmenlerini zor ikna ettik seni sınıfta bırakmasınlar diye."

"Galip, Ekin geçen sene notları yüzünden değil; devamsızlığı yüzünden sınıfta kalıyordu."

Ups.

"Yaa, demek öyle. Nedenmiş o?" Babamın kaşlarını kaldırarak sorduğu soruya Ceren büyük bir hevesle, "Çünkü arkadaşları ile kafeye gidip kahve içiyorlardı baba." dedi.

Ceren'in kapı önüne değil doğrudan camiye bırakılma günü gelmişti.

Babam kalkan kaşlarını anında indirdiğinde ağzıma attığım son lokma ile sandalyeden fırladığım gibi dış kapıya yöneldim. "Sizi seviyorum ve ben okula gidiiyorum! Görüşürüz!"

Evden çıktığım gibi kapının önünde beni bekleyen soförün arkasındaki arabaya doğru ilerledim. Arabaya bindiğim gibi telefonum cebimde titredi.

Telefonumu cebimden çıkartıp gelen bildirimi hızlıca okudum.

Tuğçe: Bugün ki sınav kelebek sistemi olacakmış. Kopyalar yandı!

Kahretsin!

×××

Okula geldiğimden beri sırada oturmuş asla anlamadığım fizik ile bakışıyordum. Adeta formüller beynime girip kulaklarımdan fışkırıyordu!

"Ne yapıcaz sınavda ya!" Tuğçe kahverengi saçlarını hızlıca toplayıp aceleyle yazmaya devam etti. Bu sırada yanımda isyan bayraklarını çoktan kaldırmıştı. Yine de hazırladığı minik kopya kağıtlarını okumaya çalışıyordu. "Bu buraya nerden geldi? Formülde istenen hiçbir bilgi de yazmıyor! Element mi uyduralım kıçımızdan anlamıyorum ki!"

Alara oturduğu sırada bacak bacak üstüne atmış, dudaklarına sürdüğü rujun onuncu katından, "Formülleri mi kullanacaktık?" diye sormuştu. Alara'nın bu sakin ve dünyadan bihaber sorusuyla Tuğçe ile birbirimizin gözlerine bakarak aynı anda derin bir 'İmdat!' çığlığı attık.

"İşte tamam..." diyen Tuğçe, elindeki minik kağıdıda diğer kağıtlara yaptığı gibi kolunu saran gömleğinin içine sıkıştırdı. Bense yazdığım son formül ile tüm kağıtları ceket cebimin içine attım. İkimiz'de Alara'nın yeşil gözlerine bakarken o durumun ciddiyetini yeni anlamıştı. "Aaa, ben kopya hazırlamadım!"

Günaydın.

Alara oturduğu sıradan atlayıp rujunu çantasına fırlattı. Etrafında dört dönmeye başladığında tahtada yazan formülleri, işaret parmağını açık kumral saçlarının arasından şakaklarına yerleştirerek tekrar ediyordu.

Onun bu hâline kıyamadım. Oturduğum sandalyede öne doğru uzanıp bileğinden tuttum. "Al sen şunları." Eline akşamdan rastgele yazdığım notları tutuşturdum. "En azından birkaç soru da olsa yapabilirsin."

"Ay ama ben korkuyorum!"

"Kork zaten." Tuğçe derin bir nefes verdikten sonra zil çaldı.

​Okulda resmen kıyamet kopuyordu!

Bu, başladık anlamına geliyordu.

​Sınıfın içindeki herkes kopyaları nereye sokacağını şaşırarak bir o yana bir bu yana koşturmaya başladı. Kimi kopyayı silgisinin içine saklıyor, kimi yakasından içeri atıyordu. Bizimki gibi tatlı ve bir o kadar da ölümcül bir telaş okulun her köşesini sarmıştı.

"Dağılıyoruz arkadaşlar! Herkes sınıfına!"

​Gözetmen hocanın koridordan gelen tok sesiyle beraber sınıflar arası bir insan seline kapıldık. Herkes kendi sınav salonuna doğru adeta koşa koşa dağılıyordu. Ben de elimdeki kalem kutusu ve cebimdeki tıkabasa dolu kopya kağıtlarıyla koridora çıktım.

​Tam o kalabalığın ortasında, merdivenlerin hemen önünde duran o uzun boyu ve ihtişamlı görüntüsü ile dikkatimi çeken birini gördüm.

​Aren...

​Gözlerimiz birbirini bulduğu an -göz göze gelmeyi hiç beklemiyordum- sabahki rüya bütün gerçekliğiyle zihnime hücum etti. Kalbim yine o deli hızıyla göğüs kafesimi dövmeye başladı. Ayaklarım sanki mıknatıs çekmiş gibi istemsizce ona doğru bir adım attı. Tam o sırada arkadan gelen hoca omzumdan turup, "Kızım hemen sınıfına!" diye bağırdı.

Kocamı son bir kez daha görsem ne olacaktı!

​Hocanın uyarısıyla panikle Aren'e doğru atmak istediğim adımı yarıda kesip, sağ tarafımdaki en yakın sınıfa daldım. Kendi sıramı bulup soluk soluğa oturduğumda, vakit kaybetmeden cebimdeki o cankurtaran kopya kağıtlarını hızla sıranın altına fırlattım. Bu sırada gözlerimi etrafta gezdirdim.

Kelebek sistemi dedikleri şey resmen bir işkenceydi. Hocalar rastgele Tuğçe'yi sınıfın en arka köşesine, Alara'yı en öne -eline verdiğim kopyalar tamamen yanmıştı-, beni de tam cam kenarında yazmıştı. En azından köşedeydim ve kağıtlarım görünmezdi.

Umarım.

​Derin bir nefes alıp arkama yaslandım. Yüzüme son derece masum, dünyadan bihaber bir ifade yerleştirip hocanın sınav kağıtlarını dağıtmasını beklemeye başladım.

​Olabildiğince gülümse ve sınava çok iyi hazırlanmışsın gibi görün Ekin! Çok rahat çok profesyonel.

​Gözetmen hoca, siyah kürklü montu ve sert bakışlarıyla kürsüye yerleştiğinde Alara ve Tuğçe ile göz göze geldik.

Sıçmıştık.

Hocanın adı Hayri'ydi ama okulda herkes ona Külyutmaz Necmi derdi. Namı diğer, kopya çekenlerin korkulu rüyası.

Sınav kağıtlarını arka sıralardan öne doğru dağıtmaya başladığında bedenimi sıranın altı görünmesin diye sıraya yapıştırdım. Kalbim resmen kulaklarımda atıyordu. Olması gerekenden fazla adrenalin salgılıyordum.

​Kağıt önüme düştüğü anda kağıttaki ölümcül sorularla göz göze geldik.

Tanrım! Bir mucize olsun... Bir mucize olsun ve bu formüller kafama kendiliğinden insin.

Duam bittiğinde sıranın altına attığım kopyalara doğru uzanmayı planlıyordum ki, Külyutmaz Necmi'nin ağır adımlarla sınıfta tur atmaya başladığını fark ettim. Gözü sürekli bizim taraftaydı.

​Tam o sırada, tam çaprazımda oturan ve adını bile bilmediğim bir erkek öğrenci, titreyen elleriyle silgisinin altından çıkardığı minicik kağıdı tam masanın üzerine koyacakken...
​"Hop! Orada dur bakalım delikanlı."

​Külyutmaz Necmi'nin gür sesi sınıfta yankılandı. Zavallı çocuğun kağıdı anında avucunda buruştu. Hayri Hoca çocuğun başına dikilip kağıdını çektiği gibi kırmızı kalemle büyük bir sıfır attı.

​O an sıranın altındaki kopyalarımın üzerimde yanan birer atom bombası gibi hissedilmesine sebep oldu. Yutkuncum boğazımda düğümlendi. Kafamı kağıda gömüp sanki soruyu çözebiliyormuşum gibi ciddi bir ifadeyle kalemi kağıda bastırdım.

Çözebildim mi?

Adımı ve soyadımı yazmak sayılıyorsa, kağıdın yüzde beşini doldurmuştum.

Tam ne yapsam ne etsem diye düşünürken sınıfa birinin girmesiyle Külyutmaz Necmi'nin dikkati oraya çevrildi. Ben ise elimi sıranın altına attığım gibi rastgele bir kağıt çektim.

Bingo! Elimin ayarını seveyim. Tam da ilk sorunun cevabının yazılı olduğu kağıdı çekmiştim!

Hızlıca cevabı kağıda geçirirken Hayri Hoca'nın çocuğa, "Adın ne?" diye soruşunu duydum. Ne olur ne olmaz gözlerim kopyalarda olsa da kulağımı dört açmış adım seslerine kadar ayrıntılı dinlemeye başlamıştım.

Çocuğun, "Ömür Bozgun." sesiyle ona bir daha çocuk diye seslenmemem gerektiğini anladım. Sesi fazlasıyla kalın ve erkeksiydi.

Ahh... Geldi yine aklıma Aren'im! Onun da sesi bu şahsiyetin sesinden bir tık ince olsa da daha iyiydi. Özlemiştim sesini duymayı. Sınavdan sonra mutlaka yanına gitmeli ve gizlice dinlemeliydim.

Adı Ömür Bozgun olan şahsiyetin kağıt alma sesini duyduğum gibi üçüncü sorunun kopya kağıdını sıranın altına adeta fırlattım. Keşke fırlatmasaydım diye yakınırken yanımda bir hareketlenme hissettim.

Şahsiyet tam yanıma oturmuştu.

Gözlerim sınav kağıdına iliştiğinde... İşte bu! 12. sınıf!

​Kelebek sisteminin azizliğiyle 12. sınıf biiyle aynı sıraya düşmüştüm. Tabii ki de faydalanacaktım. Fakat bir süre o cesaret gelmedi, kafamı kaldırıp ondan yardım isteyecek o malum cesareti bulmaya çalıştım. Bir yandan da heyecanımı ve adrenali kontrol altına almaya çalışıyordum. Kalbim kaburgalarımı döverken, Külyutmaz Necmi'nin en arkadaki bir öğrenciye diklendiğini gördüm. Adam tam da arkasını dönmüştü ki, fırsat bu fırsat diyerek elimi hızla sıranın altına attım.

​Fakat tam kağıdı çekeceğim sırada, bileğime değen sıcak ve sert parmaklar hareketimi dondurdu.

​Hızla başımı çevirdim. Yanımda oturan çocuk, bileğimi nazik ama engellenemez bir güçle tutmuştu. Koyu renk saçları alnına hafifçe dökülmüştü. Keskin, bıçak gibi keskin çene hatları, okyanusu andıran masmavi gözleri ve dolgun dudaklarıyla yüzünü ilk kez bu kadar net görüyordum.

​İçimden istemsizce, Tanrım, bu çocuk tıpkı... diye geçirdim. Bana ne kadar da benziyor!
​Gözlerimiz buluştuğunda, dudaklarında hafif, alaycı ama bir o kadar da diğer kızları büyüleyebilecek fakat bende hiçbir etki bırakmayan bir kıvrılma belirdi(!)

​"Kopya mı çekeceksin gerçekten?" diye fısıldadı. Sesi, az önce duyduğum o kalın tondan sıyrılıp kulağımda pürüzsüz bir melodi gibi yankılandı.

​Şaşkınlıktan ne diyeceğimi bilemeyerek önce uzun parmaklarına, sonra mavi gözlerine baktım. Aklıma Aren geldiğinde hızla elimi onun elinden kurtarırken "O zaman yardım et bana!" diye fısıldadım hesap sorar gibi bir tonla.

Beni terslemesini bekledim. O ise Külyutmaz'ın hâlâ arkası dönük olduğunu kontrol etmek için hızlıca bir bakış attı. Ardından tek hamleyle benim sınav kağıdımı aldı ve arkasını çevirip 11. sınıf tarafının görünmeyeceği şekilde kendi önüne çekti.

Ağzım bir karış açık, hayretler içinde onu izlemeye başladım.

​Ömür ise kendi kağıdını benim önüme bırakmış, benim kağıdımı ise seri hareketlerle çözmeye başlamıştı. Kalemi tutuşundaki o özgüven ve hız resmen göz kamaştırıyordu.

Onu daha fazla süzmeden bende elimde ki kağıdın arka sayfasını çevirdim ve sorulara şöyle bir göz gezdirdim.

Kesinlikle 12. sınıf olmak istemiyordum!

Aradan yalnızca birkaç dakika geçmişti ki, Külyutmaz Necmi'nin tahtaya doğru döneceğini hissedip aynı hızla kağıtları tekrar önümüze geri bıraktı.

​Nefesimi tutmuş bir halde kağıda baktığımda gördüğüm manzara karşısında küçük dilimi yutabilirdim. Arka sayfa tamamen ve kusursuzca çözülmüştü! Hatta ön sayfadaki birkaç zor sorunun formülü ve cevabı da en alta, hocanın gözünden kaçacak ama benim görebileceğim şekilde iliştirilmişti.

​Başımı yana çevirip ona minnet dolu bir bakış attım. "Teşekkür ederim," diye fısıldadım duyulmayacak kadar kısık bir sesle.

​Külyutmaz Necmi'nin gür sesi tam o an sınıfta yankılandı: "Şşş! Ne fısıldaşıyorsunuz orada?!"

​Hocanın sesini duyar duymaz önüme döndüm. Yüzüme yerleştirdiğim en şirin, en masum gülümsemeyle kimsenin bakışlarını umursamadan kalemi elime aldım ve kağıtta yazan cevapları kendi yazımla hızla geçirmeye başladım. Her şey o kadar kusursuz ilerliyordu ki...

​Ta ki yan gözle Ömür'e tekrar bakana kadar.
​Ömür, kendi sınav kağıdını çoktan bitirmiş, arkasına yaslanmış ve kağıdı Külyutmaz'a teslim etmek üzere masanın kenarına koymuştu bile.

​Ağzım bir karış açık, kafamda dönen devasa soru işaretleriyle ona bakmaktan kendimi alamadım.

​Acaba... Acaba cevapları sallamış mıydı? Yoksa gerçekten de bir dahiyle aynı sırada mı oturuyordum?