Tanışma

Merhaba ben helin üniversite öğrencisiyim 20 yaşındayım. Sıradan bir hayatı olan normal bi kızım. Okuduğum bölüm yüzünden bu yaz staj yapmaya başladım. Stajin ortasında yeni öğrenciler dahil oldu. Onlara yaptigimiz işi ogretiyorduk.

Daha sonra bir tanesiyle ayni yerde oturduğumuzu öğrendim ve önceki stajyerlerden birinin arkadaşıymış. Şimdi diceksiniz ne var bunda ayni yerde oturmanız tuhaf mi? Aslinda ilk defa basima geliyor cunku küçük ve merkeze biraz uzak bir semtte oturuyorum.

En iyisi hikayeyi düzgünce anlatayım. Benimle ayni yerde oturan stahyerin adı berk. Berk tam bi cesur delikanlı mahallenin sağlam cocugu. Iyi birisi yani kısaca. Galiba berkde benim için iyi şeyler düşünmüş olucakki staj yaptigimiz yerde herkese benden hoşlandığını söylemiş. Bende üzgünüm ama biraz arkadas gibi davrandığım için gelip bana söylememiş. Ama amacimda buydu zaten çünkü o an dogru zaman yanlış yer ve yanlış insandı. Ve kendimi tamam hissetmemiştim. Butun herkesin destegine ragmen istemediğimi dile getirdim. Gerçi zaten açık açık gelip sormamıştı bile. Ortada bi soru olmadığına gore bnede bi cevap vermiş sayılmam dimi?

Berkle stajdan ayrılırken vedalsamamistik bile ve o gunden beri bidaha hic yazmadı ve konuşmadık. Aradan 2 ay geçti suanki çalıştığım iş yerinden çıkış saatim geldi. Disarda hafif yagmur var. Daha yeni saçlarımı düzleştirmistim halbuki. İçimden sinirli sinirli çıkınca kabaracagini bildigim halde sacimi topladim ceketimi ve cantami alip çıktım. Karşıya gecip minibüse bindim. Çünkü evime gitmek icin en basit yol buydu. Küçüklüğümden beri uxak okulara gittigim icin aktarmalı tek başıma alışmıştım artik. Yol yarim saatten fazla süreceği icin oturdum ve kulaklığımı takıp şarkı dinlemeye başladım. Bugün tam Şebnem ferah gibi hissettiriyor. İşim biraz uzun sürdüğü için de geç çıkmıştım aslinda hava çoktan kararmıştı. Minibüsten biraz erken inip yürümeye karar verdim trafik var diye. Saat 9 olmustu ve acıkmıştım. Bi yandan şarkı dinleyip bi andan yürürken önüme birinin çıkmasıyla durdum. Kirli sakalli zayif uzun boylu bol ceketi olan orta yaşlı birisiydi. Tanimiyordum.

Ben : pardon kusura bakmayın

Dedim ve yanindan geçmeye çalıştım ama tekrar önüme geçti

Adam : ne kusuru canım tanışırız
Ben : yok tanışmak istemiyorum geçebilir miyim
Adam : maalesef geçmene izin veremem şimdilik olmaz ama belkiii..
Diyip bana yaklasmaya basladi. Bi an ne yapicagimi dusunmeden adami ittirdim ve koşmaya başladım. Nereye gittigimi bilmeden kapalı olan okulun bahçesine girdim ve arka taraftaki telleri olan duvarin bir tarafına saklandim. O an etrafa baktım ve napcagimi düşünmeye başladım. Sesler geliyordu

Adam : şu tarafa doğru koştu yasin sen bi git bak bakayım harun sende jandarma güvenlik falan gelmesin okulun önünden geçiyorlar arada haber ver

O anda anladim ki yalniz değildi yani her türlü saklandığını yerden çıkarsam bulucaklardi beni. Aklima ilk gelen şeyi yaptim ve Berk i aradım. Cunku onun evi buraya yakındı birlikte geldigimiz zamandan hatırlıyorum. Ve yardıma ihtiyacın olursa ara derdi hep. Ve o anda cagirabilecegim baska kimse yoktu. Babam derseniz o bana uzak bir ilcede oturuyor annemle ayri oldukları için. Berk direkt telfonu ikinci çalışta açtı

Berk : helin??
Ben : berk aziz nesin ortaokulunun arka tarafındayım saklaniyorum
Berk : neden sessiz konuşuyorsun? kimden saklanıyorsun? iyi misin?
Ben : birileri önümü kesti tanımıyorum korkuyorum
Berk : tamam bek...
Derken yuzune kapatmak zorunda kaldım çünkü sesler yakınlaştı

Yasin : Ali abi ( ismi aliymis pislik ucubenin) burdan bi ses geliyo ama
Ali : dur geliyorum ayrilma ordan
Yasin : bulduk galiba seni hadi uzatmada çık