I

Dile Benden Ne Dilersen

İpini koparmış uçurtma misali uçuşan ruhlar bir kafese kapatıldığını bilmeden öylece kayboluşun içinde debeleniyorlardı. Araf Bekçisi, yeni adıyla Ruh Hırsızı, bu kaybolmuş ruhların arasına daldı ve az önce terk ettiği bedene ait nesneyi ona gösterdi.

Kaybolmuş ruh, Hırsızın elinde tuttuğu çerçeveye boş boş bakıyordu. Derken soluk yüzünde yine kendisi kadar soluk bir gülümseme belirdi ve yavaşça çerçeveye uzandı. Araf bekçisi onu bedenine geri göndermek adına hep sorduğu soruyu tekrarladı:

"Adın ne?"

Kaybolmuş ruh cevap vermek yerine çerçeveyi yere attı ve boşlukta uçmaya devam etti. Araf bekçisi yere çarpıp parçalanan ama ardından havada süzülen cam parçalarında karanlık bakışlarını gezdirdi. Cam parçalarını havada birleştirdiğinde ortaya çıkan fotoğraf neredeyse hüzünlü görünüyordu. Yaşlı bir adam torununa sımsıkı sarılmış gülümsüyor, küçük çocuk ise korku dolu bakışlarla başka bir yere bakıyordu. Neredeyse, diye düşündü. Neredeyse seni bu küçük bedenin içinde yakalıyordum, Küçük Kelebek.

Ama görevinde yine başarısız olmuştu; yüzyıllardır süre gelen bu kovalamacada yine kazanan o lanet olası Karanlık Ruh'tu. Bedenini ödünç aldığı kaybolmuş yaşlı ruha döndü.

"Yazık," dedi. "Sen de burada zamanın ötesinde kaybolmayı seçtin. Senin adın Alfred."

Ama yaşlı ruh çoktan seçimini yapmış gibiydi, adını duymadı ya da duyduğu şey artık bir anlam ifade etmiyordu. Tam da o anda hastanede can çekişen bedeninin başında oğlu ve torunu gözyaşı döküyor, doktorlara bir şey yapmaları için yalvarıyorlardı ama Alfred çoktan seçimini yapmıştı. Kafeste kalmak bir ruh için acıdan kaçmak demekti ama bunu anlayamıyordu Araf Bekçisi.

Ama sonra Alfred'in dileğini hatırladı. Ne olduğu belli olmayan bir yaratığın bedenini ele geçirecek olması bile onu şaşırtmamış aksine; her şeyi unutmayı dilemişti ondan.

Bana her şeyi unutturun Bayım. Başka hiçbir şey umurumda değil.

Kaybolmanın nesi bu kadar büyüleyiciydi ki? Araf Bekçisi en çok bu sorunun cevabını merak ediyordu ama insanlardan öğrenmişti bunu: Acı ve yorgunluk.

Bazı ruhlar öylesine yorgundu ki gerçek, rüya ve hayali birbirinden farklı kılan hiçbir ayrım dikkatlerini çekmiyordu. Oysa ruh uğruna savaşılacak belki de tek şeydi.

Dahası o, ruhunu kaybetmemek için savaş veriyordu. Görevini tamamladığında o da ruhundaki delikleri doldurabilecekti. Tek yapması gereken ise Karanlık Ruh'u yakalamaktı ama bu artık ustaca oynanan karmaşık bir oyuna dönüşmüştü.

O Araf Bekçisi idi.

Kimilerine göre Ölüm Meleği.

Oyunbozan.

Ruh Avcısı.

Ve şimdi de Ruh Hırsızı.

Çalacağı yeni bedenin yerini kafeste belirlemişti bile. Tekrar iz sürmeye geri döndü. Karanlık Ruh'un istemeden bıraktığı izleri, kokuları ve en önemlisi Arafta kalmış ruhları, kelebekleri, takip etti.

O kadını ilk defa bir hastanenin bahçesinde kelebeklerin içinde konuşurken görmüştü. Kollarında erkek bir bebeğin ruhunu tutuyor, ağlıyordu. İşte Karanlık Ruh'un bıraktığı en büyük iz; girdiği bedene bahşettiği bu güç.

Elinde olsa bu kadının canını oracıkta alırdı Araf Bekçisi ama beklemek zorundaydı. Güçleri elinden alınmıştı; sürgündeydi ve bunu insan eliyle yapmak zorundaydı. Bekledi. Çalacağı bedenin ruhunun adını, acılarını, hayallerini öğrendi.

David.

Ruhunun söylediği tek şarkı ise Akemi idi.

Araf bekçisi David'in hayallerinin ve korkularının peşine düştü ve onun en savunmasız anına o insanı büyüleyen sözcükleri getirdi:

Dile benden ne dilersen. Benim ise tek dileğim çalacağım ruhundur.