GİRİŞ

Gecenin siyahı Ankarayı karanlığı içinde boğuyordu. Yoldaki yanıp sönen sokak lambaları bu kasabanın ne kadar ürpertici olduğunu daha henüz girişinden belli ediyordu. Kasabada pek insan yoktu abimden öğrendiğim bilgilere göre. Ve yine abimden öğrendiğim bilgilere göre zaten az olan insanlarla pek muhattap olmamam gerektiğiydi. Garip bi yerdi burası. Şehir hayatına alışmış bana bi tık kötü gözükmüştü burası. Ama ihtiyacım vardı. İyi tarafı şehire o kadar da uzak olmamasıydı. Yarım saattlik bir yolu vardı.

Abimin tek başına kaldığı eve gidiyordum. Biraz ortama baktıktan sonra eğer ki beğenecek olursam bir ev tutacağımı söylemiştim. Abim eğer istersem onunla da kalabileceğimi söylemişti ama tabii ki kabul etmemiştim.

Ormanın içine dalmıştım bir anda. İçimde korkuya dair bir his yoktu. Aksine, beni kendine çeken bir his vardı orda. Tüm o içimi kötü hissettiğimde gördüğüm yer burasıydı. Burdaydım hep kendimi kötü hissettiğimde. Ama ben buraya hiç gelmemiştim.

Navigasyonu açmamıştım. Çünkü zaten burayı ezbere biliyor gibiydim. Sanki yıllarca burda yaşamış gibi hissediyordum ve bu hiç normal gelmiyordu. Hani bir his kaplar ya insanın içini ucu bucağı olmayan, kelimelere sığamayan hisler. İşte böyle garip bir his.

Daha yolum vardı. Şarkının sesini biraz daha yükselttim saate baktığımda gece yarısıydı. Daha fazla geç kalıp abimi rahatsız etmemek için gaza daha fazla yüklendim ve şarkının sesini bir tık daha yükselttim, sonuçta rahatsız edebileceğim birileri yoktu. Kafamı kaldırıp tekrar yola baktığımda bir adamın yolumun üstünde öylece dikildiğini gördüm. Ne kenara kaçma zahmetinde bulunuyordu ne de bi ses çıkarma. Adamı fark ettiğim esnada ani fren yapmıştım. Bi yandan yanımdaki koltukta taşıma çantasında olan köpeğim Lilith'i tutmuştum. Yola pek bakamamıştım. Araba tam durduğu anda yerimde dikleşip adama bakmıştım. Ama yoktu. Ezmiş miydim?

Arabadan inip kontrol etme gereksinimi duydum ve hızla yerimdem kalkıp arabamın ön tarafına gittim. Bişey bulamamıştım. Gözlerim o çarpmam gereken adamı arıyodu ama yoktu. Arabanın bagajına doğru yol aldım. Bu sırada da etrafa bakmayı da ihmal etmiyordum. Dağın başında kız başına kalmanın nasıl bir his olduğunu bir tek kızlar bilirdi çünkü.

Bagaja doğru gittiğimde eğilip arabamın altına baktım. Fakat yine bir şey göremediğim için doğrulduğumda, arabamın üstünde bir not buldum. Bagajımın üstünde. Fakat az önce bu notun burda olmadığına yemin edebilirdim. Birinin hoşgeldin deme şekli falan mıydı bu? Bunu yapanın aklı başında biri olmadığı belliydi. Bunu yapan kişi illa ki beni bi yerlerden izliyordu. İşin kötü tarafı da izlendiğimi hissetmemdi.

Bu saçmalıklarla uğraşıcak ne vaktim ne de sabrım vardı. Etrafıma bakıp sesimi yükselterek; " Tamam! İnanın çok korktum. Hoşgeldin deme şekli falan olmalı. Fakat ben hiç hoş bulmadım. Bilginize!" Kendi kendime ya sabır çekeren koltuğuma gittim. Oturduğumda Lilith'in oturduğu yerin kapısının açık olduğunu fark ettim. Ve Lilith'in olmayışını. Arabadan yine hızlıca indim ve bu sefer avazım çıkana kadar bağırmaya başladım. "Siz kendinizi ne sanıyorsunuz be! Ne yaptınız Lilith'e? Sesi bike çıkmıyor! Gerçekten çok komik bir şakacı falan olmalısınız! Tanışmak çok isterdim ama dediğim gibi vaktim yok diyorum duymuyor musunuz? Biraz daha bağırıp kulaklarınızı çınlatmamı istiyorsanız bunu seve seve yaparım!" Koca ormanda benim sesimden başka bir ses yoktu. Şaka gibiydi. Arabama gidip telefonumu aldım ve abimi arayacakken biri arkamdan telefonumu elimden aldı.