Ağır Yaşam

Ruhum ağrıyor ve hayır bu öylesine bir şey değil. Hayatın hakikati kaburgalarımı büküyor. Dik durmak daha önce bu kadar zor olmamıştı belki de. Ruhum sancıyor ve ben bu acı içinde defalarca kez can çekişiyorum. Kalbim göğüs kafesime sığmıyor sanki orası ona ait değil gibi, sanki hiç orada olmamalıymış gibi. Bedenim bir uçurumdan süzülüyor sanki, düşmeme saniyeler kalmış. Hayatımın bitmesine saniyeler kalmış gibi. Gözlerim kapalı ve hayatımı izliyorum. Defalarca kez mutlu olmayı istediğim anları ve defalarca kez yüz üstü bırakıldığım anlardayım. Hiç mutlu bir hayat yaşamadım mı ben? Aksine, çok mutlu bir hayat yaşadığımı düşündüm. Hep gülerdim mesela, mutlu olan gülmez mi? Bu kalbimde ki boşluk neydi o vakit? Neyim eksik benim mutlu olmamak için? Yaşam, boynuma dolanmış bir urgandan ibaretmiş gibi hissetmeme neden olan ne? Sanki beynimde mutlu anlarımı silen bir virüs var, beni kötü anlarımı izlemeye mecbur bırakıyor. Geleceğe karşı bir kaygım var asla bitmiyor tükenmiyor. Ve ben zamanı tutamıyorum, bu insanlara çok önemli değilmiş gibi görünüyor. Ben bir daha bu yaşımda olamayacağım, bir daha bu anımı yaşayamayacağım o halde ne diye kendimi yıpratıyorum. Karınca mi ezilmiş bırak ezilsin. Biri zor durumda mi bırak olsun yapacağın hiçbir şey yok. Ne diye kendini paralıyorsun bu kadar? Ne diye bir daha asla yaşatamayacağın o karıncanın arkasından ağıt yakıyorsun. Buna sebep olan ağlayıp üzülmüyorken sen ne diye karalar bağlıyorsun? Ne diye yaşlı birinin elinde satmaya çalıştığı o yarabandını gördüğünde ağlıyorsun? Dermanı olsa kendine yapıştırmaz mıydı o yarabandını? Senin ağlaman ona nasıl edecek yardım? Sen ağlasan neye yarar? Düşünme bu kadar, sana da yazık değil mi? Yaşamak, umursamadan Yaşamak senin de hakkın değil mi?

Herkes yaşıyor bu hayatı, öyle ya da böyle sen de yaşayacaksın. Mecbursun, ölüm kurtuluş olsaydı önce askerler atlamaz mıydı o kör kurşunun önüne. Ölüm kurtuluş olsaydı, seni yaşatmak için vazgeçerler miydi kendilerinden? Yaşamak zorundasın işte, öyle ya da böyle yaşayacaksın bu hayatı. Zorluklarla da mücadele edeceksin yeri gelecek ölmek için yalvarma raddesine geleceksin dayanamıyorum diye isyan edeceksin. Kesilip filizlenerek çiçek açacaksın sen, bunun başka yolu yok ki. Bazen kaybetmek aslında kazanmaktır. Bir dalından vazgeçersen yerine çiçeklenirsin. Bir azalıp bin artacaksın çünkü hayat tam olarak budur. Önce en değerlini alır senden, sonra da hiç olmamış gibi hayatına devam edecek sebepler koyar önüne.