1.BÖLÜM KOKU

Apartmanın sabahları hep bir sesi olurdu.
Biri kapısını sert kapatır, biri merdivenleri hızlı hızlı iner, üst kattaki kadın mutlaka söylenirdi. Aslı bunlara alışmıştı. Hatta o sesler olmadan uyanamazdı.
Ama o sabah…
sessizlik vardı.
Telefonuna baktı: 07.42
Geç kalıyordu ama içindeki huzursuzluk garipti. Sanki bir şey eksilmişti. Ya da fazlaydı.
Mutfağa geçti. Pencereyi açtığı anda burnuna bir koku geldi.
Yanık gibi. Ama odun değil. Plastik de değil.
Kül.
Aslı kaşlarını çattı. Apartmanda soba yoktu. Kim neden yakardı ki? Üstelik bodrumdan geliyordu koku. Kimsenin inmediği, yıllardır kilitli duran o yerden.
Terliklerini giyip kapıyı açtı. Merdivenlerden inerken her basamakta kalbi biraz daha hızlandı. Koku yoğunlaşıyordu.
Bodrum kapısı…
aralıktı.
Bu imkânsızdı. Çünkü anahtarı yıllar önce kaybolmuştu. Kemal “sonra yaptırırım” deyip duruyordu. Kimse de sorgulamamıştı.
Aslı kapıyı itti.
İlk gördüğü şey ayaklar oldu.
Sonra beden.
Adam sırtüstü yatıyordu. Gömleği açıktı. Gözleri tavana bakıyordu ama bomboş değildi. Sanki birine bakıyormuş gibiydi. Dudakları aralıktı. Çığlık atmış gibi değil… nefes vermiş gibi.
Aslı geri çekildi. Çığlık atmak istedi ama sesi çıkmadı.
Sonra göğsünü gördü.
Bir avuç kül…
Ve külle yazılmış tek kelime:
HATIRLA
Dizleri titredi. O kelimeye bakarken midesi bulandı. Çünkü bu bir tehdit değildi. Bu bir emir de değildi.
Bu bir çağrıydı.
“Bu Levent…” diye fısıldadı. Sesini kendisi bile zor duydu.
Apartmanın en sessiz adamı. En az konuşanı. Ama herkesin tanıdığı. Herkesin bir şekilde temas ettiği.
Arkasından bir ayak sesi duydu.
Aslı irkildi. Döndü.
Mert merdivenlerdeydi. Yüzü bembeyazdı. Gözleri cesede takıldı ve bir adım geri gitti.
“Bu…” dedi, yutkundu.
“…bu gerçek mi?”
Aslı cevap vermedi. Çünkü o an fark ettiği şey şuydu:
Levent’in yüzünde korku yoktuAma rahatlama vardı.
Ve Aslı o an, hiç istemediği bir şeyi hatırladı.
Levent’in yıllar önce kendisine söylediği o cümleyi:
“Bazı şeyler unutulmaz.
Sadece susulur.”
Aslı gözlerini kapattı.
Bu cinayet o sabah işlenmemişti.
Bu cinayet… yıllardır içlerinde büyüyordu.