Bölüm 3- Öldürmek Zorundaysan

"Bir çocuğu nişan alıyorsan, insanlığı çoktan vurmuşsundur. "

---

Kapıyı kapattık, nefeslerimiz hala düzensiz. Zombilerle başa çıkmış olsak da tehlike bitmemişti. Okulun koridorları karanlık ve sessizdi, ama her an yeni bir tehlike çıkabilirdi.

Rüzgar, Batu ve Gaye yan yanaydı. “Burada kalacağız,” dedi Rüzgar. “Okul büyük, saklanacak yer bulabiliriz. Ama hareketlerimize dikkat etmeliyiz.”

Ali pencereye gidip dışarı baktı, boş koridorlar gözüktü. “Yardım gelmez. Biz buradayız, başka çaremiz yok.”

Merve yere çömeldi, titriyordu. Selin sessizce yanına oturdu.

“Odamıza gidelim,” dedi Batu. “Az da olsa eşyalarımız orada.”

Birbirimize baktık. Evet, okulda kalmak zorundaydık. Ama her köşe, her sınıf yeni bir bilinmezlikle doluydu.

Adımlarımızın sesi koridorun sessizliğini yırttı. Merdivenlerden çıktık, üçüncü kata doğru ilerledik. Gözlerimiz karanlığa alışmaya çalışıyordu.

Birden, uzaklardan bir inilti duyduk. Zombiler değil, bir insan sesi...

Rüzgar parmağını dudaklarına götürdü: “Sessiz olun.”

Önümüzü kestik, kapıya yaklaştık. Kapı hafif aralıktı. İçeri baktık.

Bir grup çocuk, bizden daha küçük yaşlarda, saklanıyordu. Yüzlerinde korku ve açlık vardı.

Gaye fısıldadı: “Yardım istemeliyiz.”

Ama biz bile güvende değildik. Her an okulun içinde yeni bir felaket yaşanabilirdi.

Bir an için dışarıdaki sessizlik bizi daha çok ürkütüyordu.

---

O an... zaman yavaşladı sanki. Çocukların gözleri karardı, yüzleri değişti. İlk başta ne olduğunu anlamaya çalıştım ama sonra saldırmaya başladılar. Kalbim parçalanıyordu.

“Durun!” diye bağırdım ama kimse beni dinlemedi. O çocuklar bizim gibi değildi artık. Onların içinde o karanlık vardı.

Rüzgar'ın üzerine bir çocuk atladı. Gözleri donuktu. O an biliyordum, eğer o oku çekmezsem, Rüzgar ısırılacak, her şey bitecekti.

Ok elimdeydi. Bir nefes aldım, titreyen ellerimle oku çektim. Tam kafasına sapladım. Çığlık attı. Yere yığıldı.

Gözlerim doldu. “Keşke...” dedim kendi kendime. “Keşke başka yolu olsaydı.”

Ama yoktu.

Birbirimize baktık, hepimiz bir parçayla daha kaybettik insanlığımızdan.

Sonra diğerleri saldırdı. Oku bırakmadım. Her seferinde kalbim daha çok kırıldı.

Ama hayatta kalmak için, gerekti.

Rüzgar yanımda titriyordu. Ona baktım. “Beni affet,” diye fısıldadım. Çünkü biliyordum, bu savaş bizi daha da değiştirecekti.

Sessizlik çöktüğünde, nefes alışlarımız ağırdı. İçimde hem korku, hem acı, hem de kararlılık vardı.

“Biz güçlüyüz,” dedim kendi kendime. “Ama insan kalmak da zor olacak.”

Devam edicek....