0.1

Merhaba.Tekrar tanışalım.Ben Aleksandra Katerina.Üvey ailem Rus o yüzden bana Aleksandra ismini verdiler.Katerina ismini ise çöpe atan aile vermiş.

Neyse şuanda Emniyetdeydim.Bu arada söylemedim değil mi ben Dedektifim.Cinayet Dedektifi Katerin Aleksandra.Elimde ki dosyaları inceliyordum.Çok dosya yoktu 2 taneydi.Cinayet vakasıda değildi zaten hırsızlık falan bu dosyalar bende ne arıyordu Allah aşkına.

Telefonumun çalmasıyla dikkatimi dosyalardan ayırıp telefona verdim.Telefonu elime alıp baktığımda annemdi.Tebesümle telefonu açtım."Alo annelerin gülü" "Kızım"sesi durgun geliyordu.Kaşlarım çatıldı."İyimisin sen?" "İyiyim merak etme sadece bir sorun var"Kaşlarım dahada çatıldı"Ne sorunu?" "Hastaneye gelmen lazım" "Size bir şey mi oldu?" "Yok kızım merak etme." "Tamam konum at geliyorum."

Telefonu kapatım,küçüklüğümden beri evde Rusça konuşurduk o yüzden aksanım vardı.Yalnız benim değil evde ki herkesin.Ayağa kalkıp odada ki askıdan gri ceketimi aldım.Sonbahar mevsimi olduğu için hava serindi.

Odamdan çıkıp emniyetin çıkışına doğru yürüdüm.O sırada Leyla'nın sesini duydum."Kanka nereye?"En yakın arkadaşımdı hatta arkadaşdan öte kardeşim gibiydi.Hem o hem de Kubilay.Çocukluğumuz birlikde geçmişdi.Kuzenim Eren,Leyla ve Kubilay.Kubilay Leyla'nın abisiydi.Kubilay Komutan,Leyla ise komiser yardımcısıydı."Annem hastaneye çağırıyor." "Yaa sorun yoktur inşallah."

"Yok merak etme." "Haber edersin o zaman."
"Tamam ederim hadi öptüm görüşürüz."
"Bende öptüm"Emniyetden çıkıp siyah BMW m4 g82 me doğru yürüdüm araba anahtarıyla kapıyı açıp sürücü koltuğuna oturdum.

Yaklaşık yarım saat sonra annemin atığı konuma geldim.Volkov Hospital.Bir iş varda hadi bakalım.Araban inip kapıyı kapattım.Çantamı alıp arabayı kilitledim.Hastaneye girip hemşirelerden birine yaklaşdım."Merhaba ben Aleksandra Katerina."Dedektifim hoş geldiniz beni takip edin lütfen."Kızı takip etmeye başladım.Nir odanın önüne gelince kız gitti bende kapıyı çaldım.

'Gir'komutu gelince kapıyı açıp içeri girdim.Annem,Babam,abim.Kardeşim yoktu.Onların karşında ise bir aile.Bir kadın,bir adam,abim yaşlarında bir adam ve küçük bir çocuk.Birde doktor.Gözler bendeydi.Umrumda değil.Soğukanlı bir şekilde annemlerin yanına geçip oturdum.Ve anneme baktım."Noluyor?"dedim.

"Gerçek ailen olduklarını iddia ediyorlar"dediğinde kaşlarım havaya kalktı ve sırıtmaya başladım."Gerçek Ailem öylemi"dedim sırıtırken."Evet"dedi abim oda sırıtıyordu.Yavaşca ayağa kalktım.O ailenin tam karışısına geldim."Çöpe atarken neredeydiniz?"dediğim gibi kadın ağlamaya başladı.En sevdiğim sulu göz aile."Bak biz bırakmadık seni her şeyi açiklicaz ama ilk önce DNA testini yapalım." "Tamam o zaman yapalım DNA testini canım ailem,diyeceğimi beklemiyorsunuz heralde"gözlerinin içine bakarak"Ben o sizin bildiğiniz salak film kızları değilim gidin bu yalanları başkasına yapın"

Etrafım salak kaynıyor yemin ederim.Salak değildim diyelim ki beni onlar çöpe bırakmadılar bırakmasalarda,25 yıl geçti 25 yılda niye aramadılar beni?