Giriş

𝙱𝚎𝚗𝚒𝚖 𝚑𝚊𝚢𝚊𝚝ı𝚖 𝚋𝚒𝚛 𝚢𝚊𝚕𝚊𝚗𝚍ı, 𝚋𝚞𝚗𝚞 𝚘̈𝚐̆𝚛𝚎𝚗𝚍𝚒𝚐̆𝚒𝚖 𝚐𝚞̈𝚗 𝚔𝚎𝚗𝚍𝚒𝚖𝚎 𝚊𝚒𝚝 𝚜𝚊𝚗𝚍ı𝚐̆ı𝚖 𝚑𝚎𝚛𝚜̧𝚎𝚢 𝚌̧𝚘̈𝚔𝚝𝚞̈

***
Bazı günler vardır, bazı sahneler, bazı sözler. Hayatımızı alt üst eder, bizi yakıp geçer.

“Şehit oldu" dediler.
“Baban artık aramızda olmayacak, gitti bu dünyadan.”

Babam nasıl olmayacaktı?
Yok mu olmuştu?
Oysa akşam geri geldiğinde bana çikolata getirecekti.
“Güzel kızım, ben geldim,” diyecekti, saçlarımı okşayıp öpücükler konduracaktı her zamanki gibi.
Söz vermişti bana.

O zaman çocuk aklıyla anlayamadım.
Gittiğini, bir daha dönmeyeceğini bilemedim.
İnsanlar bana bakıp fısıldaşırken, üniformalı abiler ve ablalar yanımda olduklarını, bir şeye ihtiyacım olursa her zaman yardım edeceklerini söylerken, acılı feryatlar koparken…
Dünyadaki tek gerçeğimi kaybettiğimi fark edemedim. Ve o gün o küçücük bedenimle bir söz verdim. Babamın intikamını ne olursa olsun alacaktım.

Bugün 26 yaşında genç bir kız olarak hepsinin farkındayım.
Babamın mezarının başında, ona dualar okunurken
her şey çok net, gün gibi ortada. Babam dönmemek üzere gitti.

Aynı annem gibi...

Omuzuma dokunan bir el irkilerek daldığım düşüncelerden çıkmama sebep oldu. Arkamı döndüğümde gözleri yaşlı bana bakan halamı gördüm. Babamın gidişinden sonra O sahip çıkmıştı bana. O da annemin ve babamın yasını tutuyordu benimle beraber.

Ben Ekin.
Annemi daha doğduğum gün kaybettim.
Ben bi nefes aldım, annem ise son nefesini verdi.
Hayatın oyunu bu ya;
babam da beni altıncı yaş günümde bıraktı.