BÖLÜM 12

GÜNÜMÜZ

Gözlerimi yüzüme hunharca vuran ışıkla beraber açtım. Elim yan tarafa gittiğinde hiçbir şey hissetmedim. Aniden ayağa kalkıp yan tarafıma baktığımda bomboş bir alanla karşılaştım.

Şerefsiz beni bu halde bırakmıştı!

Oldu olacak komidinin üzerine para da koysaydı!

Etrafımı hızlıca taradığımda telefonumu yerde gördüm. Oflayıp eğilerek telefonumu elime aldığımda yaptığım ilk iş onu aramak oldu. Dördüncü çalışta açtı.

"Efendim Yasemin."

"Emir! Beni bu halde nasıl bırakırsın!"

Derin bir nefes aldı.

"İnan bana güzelim seni çırılçıplak bir halde yatakta bırakıp gitmek benim için de oldukça zordu. Acil olmasa gitmezdim."

İlk cümlesini görmezden geldim.

"Neymiş bu kadar acil olan şey?"

"Hastaneden aradılar Bahar saldırıya uğramış. Bebeğim sonra arayayım ben seni doktor geldi." Onu onaylayıp telefonu kapadım.

Kaşlarım kendiliğinden havalandı. Normalde ne kadar nefret etsem bile böyle şeylere üzülürdüm fakat bu sefer neredeyse zil takıp oynayacaktım.

Bahar herkese masum görünürdü ama o özünde tam bir iblisti.

GEÇMİŞ

"O sesini keseceksin!"

Kolumu sımsıkı tutarak beni duvara daha da bastırdı. Sırtım deli gibi acıyordu. Çıkardığım acı dolu iniltiler bile onu durdurmuyordu.

"Sen-" diyebildim zorlukla. Nefes nefese kalmıştım. "Çocukları zehirliyorsun. Cezanı çekmek zorundasın."

Sinirle bir tokat attı suratıma. Kendimi korumak oldukça zordu zira o çok güçlüydü.

"Çocuk dediklerin olmuş eşek kadar. Ne yaptıklarını iyi biliyorlar sen karışma."

"Onları muhtaç ettiğin için almak zorunda kalıyorlar!"

Dişlerini birbirine bastırdığında kendini tutmakta zorlandığı belliydi.

"Ben kafalarına silah dayamıyorum almaları için, onlar kendileri istiyorlar."
Durdu. "Ben sana niye açıklama yapıyorum ki? Sen sesini keseceksin ben de işime bakacağım bu kadar."

Beni ittirerek yanımdan geçip gitti. Sesimi çıkarmam gerekiyordu ama bunu yapamayacak kadar korkaktım. Bursumu riske atamazdım, bu benim son çaremdi.

Bugün bana sadece susmak düştü.