Baran

Yağmurun sesini piyanodan ayırmayı hiç denemedim.İkisi de aynı yerden geliyordu bana göre: insanın içine doğru akan bir yerden.Tuşlara bastığımda dışarıyı unutuyordum. Dükkânın camları buğuluydu, sokak silikleşmişti. İnsanlar geçiyordu ama kimse durmuyordu. Zaten çoğu durmaktan korkar; bir şey hissederler diye.Kapı açıldığında fark ettim onu.Zilin sesiyle değil, havanın değişmesiyle.Islak bir sessizlik girdi içeri. Üzerinde yağmur vardı; saçlarında, omuzlarında, duruşunda. Ama yüzünde kaçmak isteyen bir ifade yoktu. Daha çok… kalmayı seçmiş gibiydi.Çalmaya devam ettim.Başımı kaldırmadım. Çünkü bazı insanlara bakarsan, hikâyelerini erkenden okursun. Ben notaların önce konuşmasını istedim.Yanlış bir nota bastım.İlk kez.O an baktım.Gözleri camın arkasındaki yağmur gibi değildi. Daha derin, daha yorgundu. Ama garip bir şekilde umutlu… İnsan en çok tam vazgeçtiğini sandığında umutlu görünür ya, öyle.Beni izlemiyordu aslında.Müziği dinlemiyordu da.Sanki kendi içinden geçen bir şeyi ilk kez dışarıdan duyuyordu.“Biraz daha çal,” dedim kendime.“Durma.”Çünkü bazı karşılaşmalar vardır;tanışmak değildir adı,denk gelmektir.O konuşmadı.Ben de sormadım.Ama şunu hissettim:Bu dükkâna giren herkes bir şey arar.O ise bir şeyini bırakmış gibiydi.Yağmur dışarıda hızlandı.Piyano içeride yavaşladı.Ve ben ilk kez, birinin gidişini değil,kalışını merak ettim.