1. BÖLÜM

1. BÖLÜM

Toprak'la liseden beri birlikteydik.
Birlikte büyümüş, birlikte hayaller kurmuş, geleceğimizi daha o yaşlarda konuşmaya başlamıştık. Üniversiteye başlamadan önce nişanlanmıştık.
Benim hayalim moda tasarımı okumaktı.
Toprak'ın hayali ise asker olmaktı.
İlk başta asker olmak istediğini söylediğinde korkmuştum. Onu kaybetme düşüncesi bile içimi sıkıştırıyordu.
Ama Toprak kararlıydı.
Onun hayaline engel olmak istemedim.
Korksam da kararına saygı duydum.
Sonunda yollarımız farklı şehirlere çıktı.
Ben Ankara'da moda tasarımı okumaya başladım. Toprak ise hayalini gerçekleştirdi ve asker oldu.
Görev yeri Hakkâri'ydi.
Planımız belliydi.
Toprak tatile geldiğinde evlenecektik.
Toprak'la konuşurken mutfakta kavanozla boğuşuyordum. Ne yaptıysam kapağı açılmıyordu.
“Aşkımm, kavanozu açamıyorum. Gelip aç.”
Telefonun diğer ucundan güldüğünü duydum.
“Oy, ben sana kurban olurum.Hemen geliyorum.”
“Çabuk gel ama.”
Kavanozu bir kez daha açmaya çalıştım. Kapak inatla yerinden oynamayınca biraz daha zorladım.
Sonra parmağımda küçücük bir çizik oluştu.
“Ay!”
Elimi hemen geri çektim.
“Parmağım kanadı!”
Sanki ciddi bir şey olmuş gibi ortalığı ayağa kaldırınca annem mutfaktan koşarak geldi.
“Ne oldu?”
“Parmağım!”
Elime baktı, sonra yüzüme.
“Yağmur, bu çizik için mi ortalığı ayağa kaldırdın sen?”
“Acıyor amaaa!”
Toprak hemen sordu:
“Yağmur, iyi misin?”
Annem başını iki yana sallayıp güldü.
“Abartıyor bakma sen şuna. Kan bile yok.”
Telefon hâlâ elimdeydi.
Annem telefonu duyacak kadar yakındı.
“Candan anne, olsun Tırnağı kırılsa benim canım yanar.”
Bir anda yüzümde kocaman bir gülümseme oluştu.
“Yaaa... Canımın en içi seni çok seviyorum.”
“Ben de seni çok seviyorum.”
“Hadi gel artık, seni çok özledim.”
Telefonun diğer ucundan sesi yumuşadı.
“Ben de seni çok özledim, prensesim. Bir hafta kaldı. Dayan biraz.”
İç çektim.
“Seni bir ömür beklerim ama bir hafta geçmek bilmiyor.”
Annem bana bakıp başını iki yana salladı.
“Ay, ben daha fazla dayanamıyacağım bu manzaraya. Oğlum, sen çok şımartıyorsun bu kızı.”
Toprak hiç düşünmeden cevap verdi:
“Şımarsın Candan anne. Hak ediyor.”
Dudaklarımda kocaman bir gülümseme oluştu.
Anneme zafer gülüşü atıp:
“Alan memnun, satan memnun.” dedim.
Annem kahkaha atarak başını salladı.
Sonra daha fazla bizi dinlemeye dayanamayacakmış gibi gülerek yanımdan ayrıldı.
Ben ise telefonu kulağımdan indirmeden Toprak'ın sesini dinlemeye devam ettim.
Bir hafta...
Sadece bir hafta.
Sonra gelecekti.
Sonra ona sarılabilecektim.
Düğün hazırlıklarına çoktan başlamıştık.
Neredeyse her şeyi ayarlamıştık. Salon, davetiyeler, ev için alınacaklar... Birer birer tamamlıyorduk.
Geriye sadece gelinlik ve damatlık kalmıştı.
Ama gelinliğimi tek başıma seçmek istemiyordum.
Onu Toprak'la almak istiyordum.
Gelinliğimi ilk kez onun gözlerinin önünde giymek, yüzündeki ifadeyi görmek istiyordum.
Toprak'ın gelmesini bekliyordum.
Sonunda beklediğimiz gün gelmişti.
Toprak'ın gelmesine sadece bir gece kalmıştı.
O gece telefonum çaldığında ekranda onun adını görünce yüzümde kocaman bir gülümseme oluştu.
“Aşkımmm!”
“Sonunda kavuşuyoruz.”
Sesindeki mutluluk o kadar belliydi ki benim de içim kıpır kıpır oldu.
“Evet. Heyecanlı mısın?”
“Evet, hem de çok.”
Güldü.
“Ben de çok heyecanlıyım. Prensesime kavuşuyorum sonunda.”
Yatağımın üzerinde oturup yastığı kendime çektim.
“Yaaa... Seni çok seviyorum. Saatler geçmek bilmiyor.
Sesi biraz daha yumuşadı.
“Ben de seni çok seviyorum. Sonsuza kadar mutlu edeceğim seni. Hiç yalnız bırakmayacağım, yavrum.”
Gülümsedim.
“Söz mü?”
“Söz.”
“Ben seni sonra ararım. Görüşürüz, öptüm.” dedi.
“Görüşürüz bende kocaman öptüm.”
Telefon kapandı.
Ekrana birkaç saniye daha baktım.
Sona telefonu göğsüme bastırıp yatağa uzandım.
Sabaha kadar uyuyamadım.
Heyecandan bir sağa bir sola dönüp durdum.
Gözlerimi kapattığımda bile yüzümde bir gülümseme vardı.
Sabah erkenden kalktım. Annemin yanına gidip:
“Günaydın anne.”
dedim ve yanağından öptüm.
“Günaydın kızım. Toprak ne zaman geliyor?”
“Öğleden sonra geleceğini söyledi. Saatini söylemedi, sürpriz yapacakmış.”
“Tamam kızım.”
O sabah içimde tarif edemediğim bir heyecan vardı. Saatler geçtikçe gözüm sürekli kapıya kayıyordu.
Öğleden sonra geçti.
Sonra akşam oldu.
Ama Toprak hâlâ gelmemişti.
Dayanamayıp onu aradım. Telefonu kapalıydı.
“Herhalde sürprizi biraz uzadı.”
diye düşündüm.

İLAHİ BAKIŞ AÇISI -

Akşam iyice ilerlemişti. Dışarıda bir anda yağmur başladı. Hem de öyle sıradan bir yağmur değildi. Yağmur, gökyüzünden hızla düşüyor, camlara peş peşe vuruyordu. sonra yavaşladı ve durdu.
Yağmur pencerenin önüne gidip dışarı baktı.
O anda kalbi sıkıştı.
İçine anlam veremediği kötü bir his çöktü.
Nefes almak için bir anda pencereyi açtı.
Dışarıdan gelen toprak kokusu yüzüne çarptı.
Yağmur'un gözleri doldu.
“Toprak...”
diye fısıldadı.
Sonra sesi yükseldi.
“Toprakkkkk!”
Annesi mutfaktan telaşla çıktı.
“Ne oldu kızım?”
Yağmur yere çöktü.
“Anne...”
Sesi titriyordu.
“Toprak...”
Bir an nefesini toparlamaya çalıştı.
“Anneeeee!”
Tam o sırada kapı çaldı.
Yağmur bir anda olduğu yerde dondu.
Kalbi göğsüne sığmıyordu.
Toprak mıydı?
Belki de gerçekten sürpriz yapmıştı.
Gözyaşlarını bile silmeden kapıya doğru koştu.
“Toprak!”
Kapıyı büyük bir heyecanla açtı.
Ama karşısında Toprak yoktu.
Kapının önünde iki asker duruyordu.
İkisinin de yüzünde ağır bir ifade vardı.
Ve ellerinde Türk bayrağı...
Yağmur'un yüzündeki gülümseme yavaşça kayboldu.
Bakışları önce askerlere, sonra ellerindeki bayrağa takıldı.
Bir şeylerin ters gittiğini anlamıştı.
“Toprak nerede?”
Sesi titredi.
Askerlerden biri başını hafifçe eğdi.
“Yağmur Hanım...”
Yağmur bir adım geri çekildi.
“Toprak nerede?”
Bu kez sesi daha yüksek çıkmıştı.
Asker konuşmakta zorlanıyordu.
“Başınız sağ olsun.”
Yağmur'un gözleri büyüdü.
“Ne?”
Asker elindeki bayrağı biraz daha sıkı tuttu.
“Dün gece gerçekleştirilen operasyonda...”
Bir an durdu.
Sanki söyleyeceği kelimeleri seçmek bile onun için çok ağırdı.
“Teğmen Toprak Aldemir'i şehit verdik.”
Yağmur'un yüzündeki bütün ifade bir anda silindi.
Sanki dünya durmuştu.
Kulaklarında uğultudan başka hiçbir şey kalmamıştı.
Yağmur'un gözlerinden yaşlar bir anda boşaldı.
“Hayır... Toprak bugün gelecekti.”
Sesi kırıldı.
“Bana geleceğini söyledi.”
Nefesi kesilir gibi oldu.
“Evlenecektik.”
Askerlerin ikisi de sessiz kaldı.
Yağmur, elini göğsüne götürdü.
“Bana söz verdi.”
Gözyaşları durmadan akıyordu.
“Beni hiç yalnız bırakmayacağına söz verdi.”
Annesi arkasından yetişti.
“Yağmur...”
Yağmur annesine döndü.
“Anne, bunlar yalan söylüyor.”
Sesi çocukça bir çaresizlikle titriyordu.
“Toprak ölmedi. Değil mi anne?”
Annesi onu tutmaya çalışırken Yağmur yere çöktü bağırmaya başladı.
“Toprakkkkk!!!!!!"

🇹🇷Bazı isimler unutulmaz, bazı fedakârlıklar asla…
Şehit Semih Özbey’i unutmadık, unutmayacağız.