1 Bölüm :Sıradan Bir Gece

Mutfaktaki saatin tik takları, dışarıdaki gök gürültüsüyle yarışıyordu. Annemin arkamdan seslenişini duydum
: "Mira, o çöpler sabaha kalmasın kızım!"
Derin bir nefes alıp siyah poşeti kavradım. Sadece iki dakika sürecekti. Alt tarafı sokağın başına gidip dönecektim.Dışarı çıktığımda gökyüzü delinmiş gibiydi. Bardaktan boşalırcasına yağan yağmur, saniyeler içinde üzerimdeki hırkayı ağırlaştırdı. Adımlarım ıslak betonda tok sesler çıkarırken, sokağın köşesindeki o sönük lamba cızırtıyla yanıp sönüyordu.Köşeyi döndüğüm an, tüm dünyam ekseninden kaydı.Onur oradaydı. Okulun koridorlarında bir tanrı gibi yürüyen, herkesin hayran olduğu o çocuk. Ama bu kez üzerinde forması yoktu. Çizgili bir gölge gibi karanlığın ortasında dikiliyordu.Gözlerim aşağı kaydı. Elinde, ay ışığının üzerinde parladığı kanlı bir bıçak vardı. Ayaklarının dibinde ise hareketsiz, artık nefes almayan bir genç yatıyordu.Elimdeki poşet hışırtıyla yere düştü. Kalbim boğazımda atıyordu. Onur, başını yavaşça sesin geldiği yöne, bana doğru çevirdi.
Onur: (Sesi, yağmurun sesini bıçak gibi kesti) "Burada olmamalıydın, Mira.
"Mira: (Kelimeler ağzımda cam kırıkları gibiydi) "O... o ne Onur? Sen... ne yaptın?"Gözleri dondurucuydu. Bir adım bana doğru attı, bıçaktaki kan yağmurla karışıp yere süzülüyordu.
Onur: "Gördüğün her şeyin bir açıklaması var. Ama şimdi değil.
"Mira: "Polisi arayacağım... Ben... Gitmem lazım."
Arkamı dönüp kaçmaya yeltendiğimde, buz gibi eli bileğimi kavradı. Canımı yakmıyordu ama dokunuşu tenimi dondurmaya yetti.
Onur: (Fısıltıyla, neredeyse yalvarır gibi) "Eğer gidersen, gerçek katil asla bulunmayacak. Bana bir gece ver, Mira. Sadece bir gece."
Yağmurun gizleyemediği o kanlı gerçekle, Onur’un gözlerindeki o karanlık ama çekici boşluk arasında kalmıştım. Hayatımın en tehlikeli kumarını oynuyordum.
Devam Edecek