Beklenen Sonuç

Gözlerimi telefonumun dördüncü çalşından dolayı açıyordum. Arayan kişinin kim olduğunu tahmin etmek zor değildi. Çünkü bugün KPSS sınavı açıklanıyordu ve benim canım arkadaşım Zeynep onun yanında çalışmam için ısrar ediyordu.

Telefonun daha fazla çalmasına fırsat vermeden, telefonu açtım.

"Efendim güzelim"

Kulakların hemen Zeynep'in heyecanlı sesi ile çınladı.

"Kaç almışsın? Geliyorsun dimi buraya" ben daha bakmamıştım ki.

"Ben daha yeni uyandım sonuçlara bakmadım" dedim. Uykulu sesim ile.

"Off Nehir ya işimiz var ya seninle ya kızım ne demek bakmadım gerçekten dayaklıksın valla" başlamıştı. Bir saat Zeynep hanımdan nasihat dinlicektik.

"Ya bir dur kızım bakarım şimdi hem sistem boşalsın" tek savunmam bu olacaktı sanırım.

"Tamam bekliyorum telefonu kapatma ve hemen söyle kaç aldığını" benden heyecanlıydı gerçi ben onun karın ağrısını biliyordum da neyse.

Sisteme giriş bilgilerimi girdim. Sistem yavaş yavaş geldi 84 yazıyordu kocaman 84 yazıyordu. Gözlerim ister istemez dolmuştu. Evet Zeynep'in yanına gidebileceğim bir puandı ancak 1 yıl dirsek çürütmüştü ve sadece bu muydu. Gözlerimden ister istemez yaş geldi.

"Nehir ağlıyor musun, kaç almışsın?" telefondan Zeynep'in sesi gelince yutkundum.

"84" diyebildim sadece.

"Kızım ağlama gelebiliyorsun işte yanıma neden canın sıkıldı?" benim yanımda olmaya çalışıyordu herşeye rağmen ve bu yönün çok seviyordum iyi ki hayatımdaydı.

"Yanına gelebiliyorum evet Zeynep ama ben 1 yıl o kadar dirsek çürüttüm ve sadece 84 mü emeklerim yerlerde şuan" gözyaşlarıma artık hakim olamıyordum.

"Ağlama lütfen kıyamam göz yaşlarına Nehir" sesi çok güzel geliyordu.

"Zeynep ben seni sonra arasam olur mu birazcık kendime gelmem laz..."cümleme bitirmeme izin bile vermemişti.

"Tabi ki kendini ne zaman iyi hissedersen bana ulaş lütfen seni bekliyorum" telefon kapanmıştı.

Yavaşça yatağımdan kalktım biraz hava almam lazımdı üzerime ceketimi geçirip dışarı çıkacakken annemin sesi geldi.

"Nehir nereye gidiyorsun kızım?"

"Biraz hava alacağım anne" kapıyı yavaşça çekip. Asansörün gelmesini beklemeden 7 katı merdivenden yavaş yavaş indim. Dışarı çıkmak için apartmanın kapısını açınca yüzüme buz gibi hava vurmuştu. İçim titremişti.

Yavaş adımlarla siteden çıkıp sahile doğru yürüdüm burası İzmirdi her sokak denize çıkardı. Kulaklığımı cebimden çıkardım rastgele bir şarkı açtım. Kulaklarıma sadece melodi geliyordu sözler yoktu. Sahile geldiğimde hırçın dalgalar boyumu aşıyordu denizle aramda belki metreler vardı ama yinede denizin tuzlu suyu yüzüme vuruyordu.

Islak kumların üstüne oturdum. Denize yaklaştıkça tuzlu su daha fazla yüzüme vuruyordu. Saatlerçe burada kalmak istemiştim ama olmadı çünkü annemden gelen arama saatlerçe durmam için yeterli süreyi barındırmıyordu. Yavaşça oturduğum yerden doğruldum ve siteye doğru adımlandım.

Eve geldiğimde kapıyı tıklattım. Annem bir kaç dakika sonra kapıyı açtı. Yavaşça içeri geçtim. Oturma odasına geçip koltuğa oturdum.

"Neden durgunsun güzel kızım?"sanırım bugün sınav sonuçlarının açıklanacağını unutmuştu.

"84 almışım anne ben 1 yıl ya koca 1 yıl dirsek çürüttüm ve sadece 84 mü Allah aşkına benim emeklerim nerede anne" göz yaşlarımda benden izinsiz akmaya başlamıştı.

"Ağlama lütfen güzel kızım sen gayet güzel bir puan almışsın yarın tercihlerini yaparsın hem sen Zeynep'in yanına gitmek istemiyor muydun puanın da hayli hayline yetiyor zaten ağlama lütfen güzelim" annemi çok seviyordum.

Oturduğum yerden doğruldum.

"Odamdayım ben Zeynep ile konuşacağım" annem kafasını salladı odama geçtim.

Zeynep'i arayıp onunla konuşmak istiyordum ama istemiyordum da. Telefondan rahbere girip Zeynep'e tıkladım. Telefonun ikinci çalışında telefon açılmıştı.

"Nasılsın güzelim" Zeynepin sesi mükemmel geliyordu herşeye rağmen sevecen olmayı çok iyi başarabiliyordu.

"İyiyim sayılır, sen nasılsın?"

"Ben de iyiyim ama senin sesin pek iyi gelmiyor bana. Hâlâ mı üzgünsün?"derin bir nefes verdim. Zeynep'in beni sesimden bile anlamasına alışkındım. Ne kadar saklamaya çalışsam da pek başarılı olamıyordum.

"Biraz. Bilmiyorum Zeynep, belki de bu kadar üzülmemem gerekiyor ama insan beklediği sonucu alamayınca ister istemez üzülüyor."

"Haklısın, seni anlıyorum. Ama kendine de haksızlık etme. Bir yıl boyunca çalıştın, çabaladın. Şimdi o emeğin karşılığını alamadığını düşünüyorsun ama önünde daha bir sürü fırsat var."

"Umarım öyle olur."

"Olacak tabii ki. Hem yarın tercihler başlıyor, bunu sakın unutma."

İstemeden gülümsedim. Zeynep'in heyecanı bazen benim heyecanımdan bile fazlaydı. Onunla konuşmak iyi geliyordu, bunu inkâr edemezdim.

"Sen benden daha çok istiyorsun galiba benim gelmemi."

"Galiba mı? Kızım ben burada tek başıma ne yapacağım? Hem seninle aynı yerde çalışmak ne güzel olur düşünsenize. Sabah beraber gideriz, akşam beraber döneriz. Daha ne olsun?"

"Bir de aynı evde yaşayalım istersen."

"Olabilir aslında, hiç fena fikir değil."

İkimiz de kahkaha attık. Birkaç saniye önce ağlamaktan konuşamayan ben, şimdi Zeynep'in saçma sapan hayallerine gülüyordum.

"Şaka bir yana Nehir, gerçekten gelmeni çok istiyorum. Burada sana ihtiyacımız var. Hem köydeki insanlarla da çok iyi anlaşırsın, eminim."

"Ben de senin yanında olmayı isterim Zeynep. Ama İzmir'i bırakmak o kadar kolay değil. Annem var, alıştığım bir hayat var. Bilmiyorum."

"Annenle konuşursun, o da seni anlar. Hem daha hiçbir şey kesinleşmedi. Önce tercihlerini yap, sonrasına bakarız. Ama benim yanımı da yazmayı unutma, tamam mı?"

"Tamam, merak etme. Senin başımın etini yemenle zaten unutamam."

"Ne yapayım, seni özledim ben."

"Altı ay önce görüşmedik sanki."

"Altı ay mı? Bana altı yıl gibi geldi."yeniden gülümsedim. Zeynep'le arkadaşlığımızın en güzel yanı buydu. Araya ne kadar mesafe girerse girsin, konuşmaya başladığımız anda sanki hiç ayrılmamışız gibi hissederdim.

"Zeynep ben kapıyorum birazcık dinleneyim annemle falan konuşucam. Merak etme düşüneceğim."

"Tamam güzelim, seni daha fazla tutmayayım. Ama yarın ilk iş beni arıyorsun, anlaştık mı?"

"Anlaştık hanımefendi."

"Seni seviyorum, kendine iyi bak."

"Ben de seni seviyorum. Sen de kendine dikkat et."telefonu kapattıktan sonra birkaç saniye ekrana baktım. Zeynep'in söyledikleri aklımda dönüp duruyordu. Onun yanına gitme fikri aslında hiç de kötü değildi. Hatta uzun zamandır hayalini kurduğum şeylerden biriydi. Fakat insanın hayatını değiştirecek bir karar vermesi, düşündüğü kadar kolay olmuyordu.

Telefonumu yatağın üzerine bırakarak pencereye doğru ilerledim. Perdeyi araladığımda İzmir'in alışık olduğum sokakları görünüyordu. Her gün geçtiğim yollar, köşedeki küçük Ali abinin bakkalı, karşı apartmanın balkonunda çiçeklerini sulayan Müberra teyze.Bir gün bütün bunları geride bırakma ihtimalim vardı.Acaba gerçekten gidebilecek miydim?

Bunu düşünürken kapımın hafifçe tıklatılmasıyla arkamı döndüm.

"Gel."annem kapıyı aralayıp içeri girdi. Elinde iki fincan kahve vardı.

"Zeyneple konuştun mu güzel kızım?"

"Konuş­tum anne."

Kahvelerden birini bana uzatıp yatağımın kenarına oturdu. Ben de pencerenin önünden ayrılıp yanına geçtim.

"Ne diyor bakalım Zeynep? Hâlâ gelmeni istiyor mu?"

"İstiyor anne. Hatta yarın tercihler başlıyormuş, kendi yanını yazmamı özellikle tembihledi."

Annem hafifçe gülümsedi.

"Sen ne istiyorsun peki?"bu soruyla bir an duraksadım. Aslında cevabını biliyordum ama yüksek sesle söylemekten çekiniyordum.

"Ben de gitmek istiyorum anne. Sadece seni burada bırakmak biraz zor geliyor."

Annem elini saçlarıma götürüp birkaç tutamı kulağımın arkasına sıkıştırdı.

"Benim için endişelenme. Senin geleceğin için güzel olan neyse onu yap. Ben senin mutlu olmanı istiyorum."

Başımı annemin omzuna yasladım. Bazen insanın duymaya ihtiyacı olan tek şey, sevdiği birinin yanında olduğunu bilmekti.

Gece uzun zamandır ilk defa geleceğimi düşünerek uykuya daldım. Yarın tercihler başlayacaktı ve belki de hayatımın en önemli kararlarından birini verecektim.