YAĞMUR KOKUSU

Yağmur yeni başlamıştı. İnce ince yağan damlalar, sanki şehrin bütün gürültüsünü susturmuştu. Mira otobüs durağının camına yaslamış , karşıdan gelen insanları izliyordu.Elinde tuttuğu kitabı açmıştı. Ama bir satır bile okumuyordu. O günün diğer günlerden farkı yok gibiydi... ta ki onu görene kadar. Siyah montlu bir çocuk,koşarak durağa geldi. Saçlarından damlayan yağmur suları yüzüne düşüyordu. Ama o hiç umursamıyordu. Nefes nefese kalmıştı. Mira başını kaldırdı. Göz göze geldiler. O an gerçekten zaman durdu. Çok hafifçe gülümsedi. Mira ne yapacağını bilemedi. Hemen gözlerini kaçırdı.Kalbi yerinden çıkacak gibiydi. İçinden "saçmalama" bu sadece bir an. Ama değildi. Otobüs geldi insanlar telaşla binmeye başladı. Mira'da kalabalığın içinde ilerlemeye başladı. Tam kartını basacakken arkadan bir ses duydu. Kitabın ıslanıyor. Döndü az önceki çocuktu. Elinde Mira'nın kitabının kenarından damlayan suyu işaret ediyordu. Mira şaşkın bir şekilde kitabına baktı. Utanarak Teşekkür ederim dedi. "Okumuyor gibiydin sanki" dedi çocuk gülümseyerek. Mira evet diyerek " güldü" biraz dalmışım dedi. Çocuk: Ben Eymen dedi. Elini uzatarak. Mira kararsız kaldı ama sonra elini uzatıp bende Mira dedi. Otobüs hareket etmemeye başladı
. İkiside ayakta, yanyana tutunmuşlardı. Ama sanki o kalabalığın içinde sadece ikisi vardı. " Mira şunu bilmiyordu o an" hayatının en güzel hikayesinin başlangıcı olacağını.. Eymen ve Mira Artık birbirlerine sırıl sıklam aşık olmuşlardır.

🤭BİTTİ İLK KİTABIMI YAZDIĞIM
İÇİN KÖTÜ OLABİLİR ..🤭