Davamı

(Davamı)
Onlar səssizcə küçə boyunca yeriyirdilər. Yağışdan sonra hava daha təmiz, daha sərin idi. Aysu dərin nəfəs aldı. Sanki içindəki qarışıqlıq da bir az azalmışdı.
— “Sabah imtahan var,” — Aysu birdən dedi.
— “Bilirsən ki, bacaracaqsan,” — Murad cavab verdi.
Aysu gülümsədi. Muradın onun özünə inanmasını istəməsi xoşuna gəlirdi. Bəzən insanın sadəcə bir nəfərin ona güvənməsi kifayət olur.
Onlar körpünün üstünə çatanda dayandılar. Aşağıda çay sakit axırdı. Günəş suyun üzərində parıldayırdı.
— “Uşaq olanda düşünürdüm ki, böyümək çox asandır,” — Aysu dedi.
— “Mən də,” — Murad güldü. — “Amma çətin olsa da, maraqlıdır.”
Aysu başını tərpətdi.
— “Hər şey dəyişir… amma bəzi xatirələr qalır.”
Murad bir an susdu.
— “Yeni xatirələr də yaradarıq.”
Bu sözlər Aysunun ürəyində isti bir hiss yaratdı. O başa düşdü ki, gələcəkdən qorxmaq normaldır. Amma ümid etmək də vacibdir.
Onlar körpüdən düşüb avtobus dayanacağına tərəf getdilər. Bu dəfə yolları ayrılacaqdı.
— “Sabah görüşərik?” — Murad soruşdu.
— “Bəli,” — Aysu dedi.
Avtobus gələndə Aysu mindi. Pəncərədən Murada baxdı. Murad əl yellədi. Aysu da əl yellədi və düşündü:
Bəzən həyatın ən gözəl hissəsi — səni anlayan insanların varlığıdır.
Avtobus uzaqlaşdıqca şəhərin işıqları yanmağa başladı. Yeni gün, yeni ümidlər gətirəcəkdi.