Verasetin Külleri

Taht erkeğe aittir, derler.Bu bir kural değil bir zincirdi onlara göre ve zincirin halkaları, kimseye fark ettirmeden çoktan kanla yıkanmıştı.

Kralın dönemi bitti.Geride bir kız, bir oğul ve asla sorgulanmayan bir düzen kaldı. Diğer krallıklar aynı anda aynı yöne baktı çünkü bir kadının gölgesi kendi tahtlarına da düşüyordu. En kolay yol ise en sessiz olanıydı onu yok saymak.

Oysa sarayın duvarları kimsenin duymadığı bir kararın ağırlığını taşıyordu. Kader, bir ismin etrafında düğümlendi ve o isim, hiçbir tahtın kabul etmek istemediği isimdi biri dışında...

Bir kadın bir taht. Ve karşısında düzenin değişmesini istemeyen tüm bir dünya.

Onlar kural dedi. O, veraset dedi. Onlar düzen dedi. Ama düzen ilk kez içten çatladı kimse nereden geldiğini göremeden hem de.

Küller bir devrin ardında kalandır. Ama bazen o küllerden taç yapılır hem de kimsenin izlemediği bir anda.

"Herkes görsün ve duysun, bilenler bilmeyenlere söylesin! Kraliçe Nehir'in devri başlıyor! "

"Bazı hikayeler bir ölümle başlar derler, o ise bu hikayenin ta kendisi olacaktı."