7. Bölüm

:Elime iğne battı Ezel. (04:42)

:Parmağım kanıyor...

Mesajlar okudu olarak gözüküyordu ama Ezel bir şey yazmamıştı. Ama yazmaya devam ettim.

:Biliyor musun, çocukken parmağımı kestiğimde sen üflemiştin. “Geçti” demiştin. Bu gece kimse üflemedi, Ezel.

:Geçmedi

:Sen bile beni görmedin Ezel.

Cevabı yine sesizlikti. Yine görüpte cevap vermemişti.

:Seninle konuşmaya hakkım yok, biliyorum. Ama iğne batınca canım değil, içim kanıyor.

:Ve ben hâlâ seni yazıyorum. Yazarken seni yaşıyorum. Bu mesaj belki sana değil, geçmişteki bize…

Yine cevap yoktu.

:Rahatsız ettim Ezel kusura bakma.

Bakmamıştı mesajlarıma...

Ela'nın mektubu

Bugün yine odamın penceresinden dışarı baktım. Ağaçların yaprakları kıpırdadı, kuşlar uçtu. Hayat, sanki benim dışımda akıyordu. Aynadaki kıza bakamadım. Çünkü artık orada ben yoktum… sadece bana benzeyen, gölgem gibi birini gördüm.

Ezel,
Ben 55 kiloluk hâlimle seni severken, şimdi 35 kilo kalmış bedenimle sana veda ediyorum. Omuzlarım çıkık, kaburgalarım belirgin… sanki içimdeki her şey yavaşça silinmiş gibi. Aynaya baktığımda gözlerimin içi boş, ama sana baktığımda hâlâ parlayan bir şeyler var orada. Belki umut, belki son bir sevda kırıntısı…

Kemoterapi dedikleri şey, sadece ilaç değilmiş.
Ruhumu da parça parça aldı benden.
İlk ilacı yediğimde sadece midem bulanıyordu. Sonra saçlarım avuç avuç döküldü. Aynı anda hem üşüyüp hem yanmak nasıl bir şey, öğrendim. Geceleri titreyerek uyanmak, sabah olmadan umut etmek, ama her sabah biraz daha eksilmek… Bazen diş etlerim kanadı, bazen tırnaklarım karardı. Ellerimden tutacak gücüm kalmadı. Ama yine de hep içimden senin adını geçirdim.

Yemek yiyemedim çoğu zaman, çünkü boğazımdan geçmedi hiçbir şey. Sanki yutkunmak bile bir savaş olmuştu. O kadar çok serum aldım ki, damarlarım beni taşımaktan yoruldu. Her iğnede, her ağrıda bir an senin elini hayal ettim başımı okşarken. Ama yoktun… çünkü ben seni bırakmıştım.

Biliyor musun? Artık sadece ilaçlar değil, zaman da acıtıyor.
Zaman geçtikçe sesin uzaklaşıyor kulağımdan. Ama kalbim hep sana yakın kalıyor.

Eğer bir gün pencere önünden geçen bir kuş görürsen… belki benim içimdeki kırılganlığı hatırlarsın.
Bir gün rüzgâr yanağını okşarsa, belki orada ellerimi hissedersin.
Çünkü ben, seni o kadar çok sevdim ki, artık bu dünyaya bile sığamıyorum.

Sana kocaman bir kalpten, küçücük bir bedenle veda ediyorum.
Görüşürüz Ezel, belki başka bir mevsimde.

Her mektubumun sonunda veda etmem yarınımın belli olmadığını gösteriyor sevgilim. Özür dilerim... Aptal hastalığı yenemedim.

Seni seviyorum hep sevdim ve seveceğim...

ELAAA SENİ YERİM VALLAAAA

ÖZÜR DİLERİM GÜZEL BEBEĞİM AMA MERAK ETME GÜZEL GÜNLER BELKİ DE ÇOK YANINDADIR...

DESEM DE İNANMAYIN...