Bölüm II: laissez-faire

Olaylara Fransız kalmayalım. Soru şu: Gerçeği serbest, yazılması yasak olan şey nedir?

Yalan

Yahut başka bir şey. Her şeyin serbest olması, hiçbir şeyin serbest olmaması, çıkmaz mı aynı kapıya?

Evet, bugün Vaveyla için milat noktası. Tarih 09.01.2025. Bu yazının anlamı da yalnız günümüzde ortaya çıkıyor. Bizimle bu maceraya şimdi, beraber başlamış Vaveyla neferleri için anlamlı olabiliyor.

Gelecek meçhul. Ve eyyy işte o meçhul geleceğin, meçhul okuyucusu, bunu hala okuyorsan, başardık demektir. Gerçeği serbest, yazılması yasak olan her şeyi ortadan kaldırdık demektir.

Şimdi zamanı durduralım ve şu yaşananlara bakalım. Bakalım hele!

Hele düşünün: Bir sabah uyanıyorsunuz ve bir yasakla karşı karşıyasınız.

Bir roman yazmaya kalkıyorsunuz, hop, dur bakalım! "Bu hikâyede çok fazla özgürlük var."

Bir şiir mırıldanıyorsunuz, "Bu metaforlar şüpheli görünüyor!"

Günlüğünüze birkaç satır karalıyorsunuz, “Bu cümlede sanki bir gariplik var.”

Hikâyenin kahramanı yüksek yamaçlara mı çıksın, yoksa sahil kasabasında mı yaşasın? Aman diyeyim, yamacın tepesi metaforik bir yükselişi çağrıştırmasın. Şimdi biri çıkar da şöyle demez mi? "Bu tepe, sistemin zirvesine müstehcen bir meydan okuma mı?"

Bir de günlük meselesi var tabii. Yazıyorsunuz:
“Bugün çok tuhaf bir gündü.”

Ne olur ne olmaz, açıklama ekliyorsunuz: “Tuhaf derken, havadan bahsediyorum. Yani atmosferik bir durum. Yoksa yanlış anlaşılmasın.”

Ama gelin dürüst olalım, yasaklar kadar yaratıcılığı kamçılayan başka bir şey var mı? “Yazamazsın” dediklerinde, kafanızda elli farklı hikâye uçuşmaya başlar. Karakterler, diyaloglar, öyle güçlü bir şekilde kafanızı kurcalar ki kalemi elinizden bırakmanız mümkün olmaz.

Ve sonuçta ne mi olur? İğneleyici metaforlar, kıvrak kelime oyunları, “Anlamazlar herhalde” diye umut ederek yazılan ince göndermelerle dolu, birbirinden güzel eserler. Yani, yazmanın önüne geçmek mi? Boşa çaba. Çünkü kelimeler yolunu bulur. Bu yazının da bulduğu gibi.

Şimdi deniyelim