1. Gizemli Harita

Bu benim ilk kitabım inşallah beğenirsiniz, keyifli okumalar dilerim.

☆☆☆

​7.45
​Bu saatte okula mı gidilir? Şafak operasyonunda mıyız, bu ne göz gözü görmüyor...

​Arkadan biri omzuma dokundu hızlı kafamı çevirdiğimde omzumu dürten kişinin Doruk olduğunu gördüm "yine mi söyleniyorsun" diye sordu güldüm "çok erken okula gidiyoruz" ona söyleniyorum
" evet cidden çok erken gidiyoruz" dedi Sessizce yürümeye başladık okulun bahçesinden girip sessizce merdivenlere yöneldik sınıfa girdiğimizde sınıfta hiçkimse yoktu çantamı cam kenarı ikinci sıraya bıraktım ve montumu asmaya gittim o sırada Mert Günaydın diye bağırarak içeri girdi göz devirip sırama gittim Mert eğlenceli biriydi ama eğlenceyi çok abartıyordu, hiçbirşeyi kafaya takmıyor, umursamıyordu .

​dersin başlamasına üç dakika vardı sınıfa Bahar geldi yine süslenmişti okul saat 5'de bile başlasa düğüne gider gibi hazırlanırdı.

​Derya hoca sınıfa hızlı adımlarla girdi erken gelmişti hep erken gelirdi iki dakika fazla ders işlese dünyayı fethedecek sanki ...

Ben bunları düşünürken hoca derse başlamıştı bile , ve evet yoklama almadan . Yoklamayi tenefüste alıyordu. Npc misiniz hocam?

Bir süre sonra dersi dinlemekten sıkılıp kollarimi masaya koyup yattim , hoca en azindan uyuyanlara bir şey demiyordu , çünkü uyumasam mutlaka bizimkilerden biriyle Deniz in dedikodusunu yapacaktım. Ben de iyi kız olmayı seçtim. Aferin Sare sana :)

Ders bitisi hoca kapiyi kapatıp yoklama aldı, yoklama alınmadan sınıftan cıkmak yasaktı .

Derslerin sonunda ben esyalarmı toplarken mert , arkadaşlar, kütüphane bahanesiyle kafa dagitalim mi deyince baskıcı aılelele sahip olan biz bu teklifi ucarak kabul ettik. Bir an önce eğlenebilmek için koşarak eve gittim . Annem mutfakta yemek hazirliyodu. Yanina gidip yanagini öptüm ve " ana sultan, " dedim neşeyle. O ise bana bıkkınca bakti " yine ne isteyeceksin ?"

" Arkadaslarla kutuphanede ders calışıcaz hem biliyorsun sınıf 1.Doruk teklif etti , anlamadigimiz konuları anlatacakmış , lutfeeeeennnn" dedim. Annem biraz düşünüp "telefonumu getir " deyince korkarak alıp getirdim . Annem sinif hocamızı arayıp sordu , hmm tamam deyip kapattı. Sonra bana dönüp, yine iyisin , hocanın haberi varmış Doruk haber vermiş deyince koşarak odama gidip hazirlandim .

Yarım saat sonra kutuphanede bizimkileri görünce ilk olarak Doruk un boynuna sarıldım " adam gibi adamsın , yaaa adam hocaya haber bile vermiş !!!!"

Doruk yarımca gülümsedi . " Asuman teyzeyi hepimiz taniyoruz , bunu yapmasam hepimizin annesini arar eve yollatırdı. "

​Biraz sessizlik oldu. Eşyalarımı yerleştirirken Yağmur "Ee, hadi başlayalım çalışmaya" dedi. Bahar da "Tamam, başlayalım" dedi ve ayağa kalkıp kitaplıktan 2-3 kitap aldı. Oturduğunda bir kitabı bana diğeri Çınar'a verdi. Kitabı açtığımda oradan bir kağıt düştü. Eski bir kağıda benziyordu, krem rengi
​Kenardan yıpranmış bir kağıt. Mert, Çınar, Bahar daha rahat görebilmek için ayağa kalktılar ve yanıma geldiler. Kağıdı yavaşça açtım; büyük harflerle "VARYAS KRALLIĞI" yazıyordu. Haritaya benzer bir şeydi. Bahar yavaşça elinden aldı ve "Ben bunu biliyorum, yüzyıllar önce terk edilen Varyas Krallığı." dedi. Gizemli bir şekilde kafam karışmıştı; neydi bu Varyas krallığı, neden terk edilmişti...?

​Baharın araştırmasına göre kral en üst kattaki sonsuzluk kapısından geçmiş ve ortadan kaybolmuştu. Cesedi bulunamamış, ürkütücü duruyordu.
Ben bunları düşünürken Mert "Hadi gidelim!" diye bağırdı. Çınar "Bence gitmeyelim." dedi. Doruk "Neden, korktun mu?" dedi. Çınar "Hadi gidelim lan" dedi. Çok çabuk gaza gelmişti, tehlikeliydi.
​Yağmur düşünceler içindeydi. Mert "Yağmura ne dersin?" dedi. Yağmur "Bilmem, ailemden nasıl izin alacağım, buraya gelmeme bile zor izin verdi." Bahar "Onu hallederiz!" dedi. Bende "Tamam o zaman..." dedim,
"Yarın, cumartesi, uygun musunuz?"
​Mert "Olur."
​Bahar "tamamda ailemizden nasıl alıcaz?"
​Çınar "Gece yarısında cama çık." dedi ve göz kırptı.
​Doruk "Ben erken çıkar seni alırım sare."
​Sare "Olur, ama nasıl izin alacağım ki?"
​Doruk "İzin almicaksın ki kaçacaksın." dediğinde" yüzüm kızarmıştı.
​Mert "Bende Yağmuru alırım büyük parkta buluşuruz" herkes onayladıktan sonra yavaş yavaş herkes toparlanmaya başladı.
​Ders çalışmak ve azar işitmemek için hızlı adımlarla eve gittim.
Mutfaktan yine yemek kokuları gelmeye başladı.
Koridorda hızlı adımlarla ilerledim. Kardeşim yine oyun oynuyordu; kardeşimi bilgisayar benden daha iyi tanıyordu resmen. Ablalık görevimi yerine getirmek için yanına gittim ve kafasına vurdum. "Berk, mal olacan oğlum! Yeter lan NPC!" deyip göz devirerek odama gittim. Üstüme rahat bir kazak ile mavi kot giydim.

​"Sare, hadi!" diyen birini duydum. Bu kişi annemdi. Mutfağa gittiğimde annem hâlâ yemek yapıyordu. "Bu akşam babanla birlikte iki günlüğüne memlekete, Düzce'ye gideceğiz. Berk'le kavga etme," deyince içten içe çok mutlu olmuştum. Plan tıkır tıkır ilerliyordu.

​"Tamam anne," diyerek odama gittim. Uzun zamandır okumak istediğim ama okuyamadığım bir kitabı aldım ve yatağıma uzandım. Şarkı açtım; şarkısız kitap okuyamıyordum.
​Bir buçuk saat sonra annem odama süpürgeyle daldı. "Yemek hazır, iki gün yetecek kadar yemek yaptım," dedi ve süpürmeye başladı. Odadan mutfağa gittiğimde Berk tıkanıyordu. Ben de bir kâse çıkarıp çorba koydum. Mercimek çorbasını severdim. Yedikten sonra balkona çıktığımda havanın karardığını gördüm. Annemler dört beş dakikaya çıkacaklardı evde. Ölüm sessizliği... Bu arada annem, "Bir şey unuttuk mu?" diye eve devriye atıyordu resmen. Babam, "Hadi!" diyerek isyan ediyordu.

​Gitmelerinin üstünden bir saat geçmişti. Bir saat boyunca sadece oturup telefona baktım. Saat 23.40 olmuştu. Küçük bir çanta hazırlamalıydım. Bulduğum bir çantanın içine su, çikolata, telefon, kulaklık, ıslak mendil gibi şeyler koydum. Odamı toparlarken "tık" diye bir ses geldi; balkondan gelmişti bu ses. Balkona gittiğimde Doruk elinde merdivenle beni bekliyordu.
​"Bekle, ceketimi alacağım," deyip içeri girdim. Ceketimi ve yatağımın üzerindeki çantayı alıp balkona gittim. "Çantayı tut," deyip bıraktım. Tuttuğunda yere koydu ve merdivene bir şeyler yaparak boyunu uzattı. İkinci kattaydık ve benim yükseklik korkum vardı.
​"Doruk, benim yükseklik korkum var, inemem."
Doruk, "Ben seni tutuyorum, düşmezsin," derken ben korkudan tutuşuyordum resmen. Yükseklik benim için ölümden daha korkunçtu.
​Bir ayağımı merdivene koydum. Ben korkudan titrerken Doruk da "Yapabilirsin, hadi," diye beni teselli etmeye çalışıyordu. Yavaş yavaş inmeye çalışırken 4-5 basamak kala ayağım kaydı. Düşerken Doruk beni tuttu ve kendimi Doruk'un kollarının arasında buldum. Korkudan ölürken Doruk, "Tamam, geçti," diye beni sakinleştirmeye çalışıyordu. Yavaşça beni yere bıraktı ve çantasından su ile bilmediğim bir ilaç çıkarıp bana verdi ve "İç," dedi.
​"Bu ne?" dediğimde, " sakinleşmeni sağlar," diye bir cevap verdi. İçtikten 5 dakika sonra kalp ritmim eski haline dönmüştü.

​"Hadi gidelim," dediğimde ise beni kolumdan kaldırıp çantamı verdi. Ben üstümü düzeltirken o da merdiveni katlamakla uğraştı. Merdiveni katladıktan sonra bahçeye götürdü. Doruk onları yaparken ben de sadece izledim. Arka bahçeden geri geldiğinde sessizce ilerlemeye başladık. 6-7 dakika yürüdükten sonra büyük parka ulaşmıştık. Herkes buradaydı: Yağmur, Mert, Bahar, Çınar... Herkes bizi bekliyordu. Yanlarına gittiğimizde Çınar haritayı inceliyor, Bahar da haritadaki yerleri tanıtıyordu.

Park, yeşilliklerle dolu cıvıl cıvıl bir parktı. Biraz geç kalmış gibiydik. Mert bizi gördüğünde el salladı ve "Hadi, nerede kaldınız?" diye bağırdı. Göz devirerek yanına gittim. "Ben ölümden döndüm, haberin var mı?" "Yok" dediğinde omuz silkerek Çınar ve Bahar'ın yanına gittim. Bahar gözümün içine baktı ve "Gidelim ama çok tehlikeli, haberin var değil mi?" dedi. Ben de "Var ama geri dönemeyiz, buraya kadar geldik," dedim. Yağmur da "Eee, hadi gidelim," dediğinde Çınar "Arabayla 1 saat var," dedi.

​Doruk babasının arabasını çalmıştı, onunla gidecektik. Mert arabaya koşarak gitti ve "Ön benimdir!" diye bağırdı. Arkadan herkes koşmaya başladı. Çınar ve Mert arasında bir arbede yaşandıktan sonra Çınar ön koltuğa; ben, Bahar, Yağmur ve Mert arka koltuğa, Doruk ise şoför koltuğuna oturdu. Gizemli bir yol bizi bekliyordu...

​Yarım saat geçmişti üstünden. Yol bomboş ve karanlıktı. Ağaçtan ve yoldan başka hiçbir şey yoktu. Bahar yolu tarif ediyor, Doruk sürüyordu. Geri kalan herkes boş boş oturuyordu...

​Beş dakika kala Yağmur beni dürterek uyandırdı. "Doruk, buradan sonra yol bitiyor." Bahar, "Yürüyerek devam edeceğiz," dediğinde herkes toplanmaya başladı. Çantamızı, montlarımızı alıp küçük patika yoldan devam ettik. Hava çok soğuktu. Kaç metre yukarı tırmandığımızı ben bile tahmin edemiyordum. Çınar ve Bahar konuşuyor, bizi nasıl bir şeyin beklediğini anlatıyordu; Doruk önden giderek tırmanmamızı kolaylaştırıyordu.

​Beş altı adım attığımda gördüğüm şeyle ağzım açık kaldı: Eski, yıkık dökük ama bir o kadar da büyüleyici olan Varyas Krallığı.