3.BÖLÜM

Alice

Kendime geldiğimde nerede olduğuma göz ucuyla baktım tanrım neredeyim en son hatırladığım şey özür dilemiştim bi dakika ya ben ne için özür dilemiştim ki hiçbir şey hatırlamıyordum kafam sanki boşalmış pil gibi sadece ağırlık yapıyordu ahh bide şu baş ağrısı bazı parcalar yavaş yavaş gözümde canlanıyordu ben neler yapmışım böyle anılar hepsi kafama dolmaya başlayınca hepsi bir anda beynime hücüm ediyordu sanki şiddetli bir baş ağrısı saplandı beynime bütün sesler birden geliyordu sanki ellerimle kulaklarımı kapasamda gitmedi pişmanlık ve suçluluk duygusu …

nasıl tekrar uykuya daldım inan bilmiyorum ama kendime geldiğimde karşımda beyaz saçları ile adeta bir şaheser gibi kadın vardı vay be benden bile sexsi yüzüne daha dikkatli bakınca göz renginin kırmızıya kydığını farkettim onu bu kadar incelediğimi fark etmiş olacak ki suratından bir gülümseme yayıldı gözlerimi ondan cektim böylelikle

“ sen alice olmalısın logan senden cok bahsetti”

adı logan mıydı aman tanrım “evet adım alice tam olarak neler oluyo acaba”

“logan geldiğinde ona sorarsın Aa bak geldi hatta”

kafamı çevirdiğimde onu gördüm beni partide kurtarıp daha sonrasında iş yerindeki o vahşetten kurtaran çocuktu aman tanrım benim o şaşkın ifademe şaşırmış olacak ki gülümseyerek yanıma geldi.

“şaşkınsın biliyorum ama herşeyi anlatıcam sadece sakin ol tamam mı?

o kadar yorgundum ki başımı sallamak ile yetindim ağzımda tuhaf bir metal tat vardı karnım tekrar acıkıyordu sanki adını yeni öğrendiğim logan bu durumu anlamış gibi görünüyordu bir sey demeden uyandığımda yanında olan kızla karşıma oturdular konuya nerden gireceğini bilmeyen bir tavır vardı suratında.

“şimdi konuya bodoslama dalıcam laf kalabalığı yapmak istemiyorum”

“artık ne olduğunu anlatsan gerçekten iyi olacak kafayı yemek üzereyim buraya nasıl geldim onu bile hatırlamıyorum”

“seni buraya ben getirdim öncelik ordan başlayabilirim diğerlerine gelecek olursak da o parti gecesi saldıran çocuklar var ya o cocuk vampirlerdi”

“ha öyle mi bende harry potter’ım zaten sen benimle dalga mı geçiyorsun sapık mısın sen yoksa böyle hikayeler uyduruyorsun”

duyduğum kahkaha sesi ile yanındaki kıza baktım konuşmalarımızdan epeyce eğlenmiş duruyordu bu kızın olayı ne ya diye iç geçirmeden edemedim daha fazla oturmaya dayanamamış olacak ki ne odası oldugunu zerre bilmediğim bir odaya girdi elinde bir kac fotograf ile yanıma döndü fotoğrafları elime aldığımda kısmen bir şok geçirdim

“bu benim ama nasıl”her yerim kan içindeydi önümdeki adamın boynuna gömülmüş halimin resimleriydi bunlar ve birçok tane…

fotoğrafları önüme bırakan kız tekrar karşıma oturdu ben şok ifadesi ile ona baktığımı görünce sırıtarak “inanmana yardımcı olur diye düşündüm malum arkadaşımı sapık yerine koydun”artık gülmeye başlamıştım sanırım kafayı yicektim koca bir hassiktirr

Logan;

harper getirdiği fotoğraflardan sonra cok durmamış etrafı kolaçan etmeye çıkmıştı bulunmamalıydık hemde şuan herkes onu ararken dönüşümü tahmin ettiğimden seri ve hızlı ilerlemişti şuan bile açıktığına emindim sürekli yutkunması ve göz temasından kaçınması buna işaretti konuya ne kadar girsemde bana inanmak istemiycektı biliyorum ama ondan bişi saklamak istemiyordum hele o adamı parçalamasından sonra güvende olamazdı eğitime gidip susuzluğunu kontrol altına alması şarttı.

ona beslenmesi için vişne suyu ve kanı karıştırıp verdım daha fazla dayanamayacaktı büyük ihtimalle zaten elimden kaptığı gibi içmeye başladı karnını doyurmasını ve iyice kendine gelmesini bekledim biraz toplandıktan sonra söylediğim şeyi tekrar başa sardım

“alice beni dikkatlice dinlemeni istiyorum görüyorsun ki ben şaka yapmıyorum vampirler gerçekten de var.”

“ben anlayamıyorum bunca şeyi ben bu yüzden mi yaşadım”

“kısmen öyle parti gecesinde o dağ evinden bu akşama kadar dönüşüm sürecindeydin ama bu kadar erken olacağını düşünemedim çok üzgünüm gerçekten”

“bir dakika sen benim dağ evine gittiğimi nereden biliyorsun seninle aramızda bir sohbet de geçmedi”

gözlerimi istemsizce ondan kaçırdım benim yüzümden bu halde olması zaten beni üzüyordu onu uzun zamandır izliyordum artık gecem gündüzüm olmuştu onun hayatını,arkadaşlarını,herşeyi istedim belki bencilce bir karardı bilmiyorum ama hiç pişman değildim…

“seni bu çevrede çok görüyordum sen hatırlamazsın büyük ihtimalle ordan tanıyorum ve evet seni ben dönüştürdüm”

“peki neden yaptın?”

“seni uzun zamandır izliyordum mutsuzdun ve bir o kadar kırgın sende kendimi gördüm sanırım benim babam eski vampir avcılarındandı vampirliğin hep bir canavarlık olduğunu söylerdi insan kanı ile beslendikleri için bence asıl vampirler insanlar bizde kan içiyoruz ama onlar karşısındaki insanın kanını içten içiyorlar hemde sinsi ve sessizce…”

“bunu yapanlar insan değil maskesi düşen şeytanlardır alicenin söylediği ile ona döndüm birşey demedi ya da diyemedi bilemiyorum uzun bir sessizlik ardından tekrardan ona döndüm

“ne düşünüyorsun?”

“o adamı resmen öldürdüm onu “

“elinde olan bişey değildi kendini suçlama”

“bilmiyorum ben artık evime gideyim kendimi toparlamalıyım”

“sen nasıl istersen ben seni bırakayım”

sadece kafa sallamakla yetindi harper evdeydi hiç bişi almadan arabanın anahtarını alıp yola çıktık yolun yarısında uyuya kaldı arada gözüm ona takılıyordu evine geldiğimde hala uyanmamıştı

“iş başa düştü desene”

arabayı park edip onu yavaş ve dikkatlice kucağıma çantasında olduğunu tahmin ettiğim anahtarı bulup kapıyı yavaşça açtım gözlerim etrafı tararken odasının üst katta olduğunu buldum ve yatağına yatırdım üstünü örtüp hızla odadan çıktım mutfak kısmına indiğimde bulduğum ilk kağıt kalem ile bir not yazıp evden ayrıldım.

seni yatağına kadar taşıdığım için özür dilerim herşey düzelecek yarın seni almaya tekrar gelicem şimdilk görüşürüz

LOGAN VİREMONT

Alice;

uyandığımda odamdaydım büyük ihtimalle beni o logan bırakmıştı ne lanet gün pencereden dışarıya baktığımda sabahtı ve yağmur yağıyordu öyle bir yağıyordu ki kapalı yüzme havuzu gibiydi her yer yağmuru izledikçe daldım düşüncelere sanki yağmurun yağması benim içimin ağlaması ile eş değerdi öldürdüğüm adam bir türlü kafamdan çıkmıyordu bir eşi veya çocukları varmıydı?yoksa da kendi ailesi bunları düşündükçe delirecek gibi oluyordum sonra düşündüm ben bunu isteyerek yapmamıştım ki bir kazaydı ve şuan yine çok açım sanki su diyetine başlamış gibi veya ormanda kendi kendine dolaşan aç bir aslan gibi bazen bazı şeyler isteğimiz dışı olur bir kuşun uçarken kanat kullanması ya da balıkların deniz altında oksijen alabilmesi için yüzgeçlerini kullanması gibi insan doğası da böyledir bazı şeyler olağan dışı ama kabul etmek zorunda olduğumuz bir olağan dışı olaylar…

artık düşünmeyi bırakmalıyım çünkü ne olursa olsun zaman geri gelmiycekti artık bunu biraz olsun kabullenmeli ve harekete geçmeliyim belik cabuk kabullenmiş görünüyordur hayatımın her evresinde yalnızdım bu biraz hayatıma renk katabilirdi şu depresif halimi koltuk altına fırlatıp logan’ı aramam gerekiyordu bana sadece o yardım edebilirdi

sanki bu aramayı beklıyor gibi hemen açtı telefonu

“Alice bir sorun mu var”

“evet hemde büyük bir sorun”

“neler oluyor hemen oraya geliyorum”

“bekliyorum” dedikten sonra telefonu kapadım oturup onu beklemeye başladım.

1 saat sonra;

aradan bir saat geçmişti ve logan hala ortalıkta yoktu şimdiye kadar gelmesi lazımdı bence yol o kadar uzak değildi ya da ben uyuya kaldığım için yola fazla odaklanamadım hiçbir fikrim yok ardı ardına çalan zil sesi ile kendime geldim koşarak kapıyı açmaya gittim açtığımda logan endişe ile içeri girdi önce etrafa sonra bana baktı bir şey olmadığını anlamış kızar bir ses ile bana döndü

“büyük diye bahsettiğin sorun tam olarak neydi?”

“sorun şu uyudum kalktım ve sabah tekrar tekrar düşündüm seninde anlattığın gibi bu benim doğam buna engel olamam ama insan öldürmeden kendime yeniden sıfırdan bir hayat kurmak istiyorum seninde bana yardım etmeni istiyorum lütfen”

logan başta şaşırdı hatta nasıl bu kadar adapte olduğumu düşündüğüne eminim ama sonra onunda hoşuna gittiğine emindim yanıma geldi ve gözlerimin içine bakarak”tabiki ederim istemesen de edecektim zaten diyince kısa bir süre dumura uğradım ama cokta sorgulamak istemedim bana gülümsediği sırada bende ona gülümsedim ve şöyle devam ettim

“ilk önce bana o kadar açım ki kendimi nasıl tutabilirim bundan başlayabiliriz bence”

bunu tahmin etmiş olmalı ki yanındaki iki kan torbasından birini bana uzattı diğerinide kendi içmeye başladı elime aldığımda bön bön yüzüne bakakaldım ben bunu nasıl içicem bakışı atmaya devam ettim nihayet anlamış olacak ki yanıma geldi kan torbasına bir pipet koydu ve tekrar uzattı ilk defa içmiyordum ama safkan ilk defa içecektim meyve suyuna karışmışa benzemezdi tabi gercekleri kendime hatırlatıp bir yudum aldım tadı sankı cennetten düşmüş bir ırmak misali ben an torbasına yumulmuşken aynadan yansımam dikkatimi çekti gözlerim kan çanağına dönmüş siyah ve kırmızı damarlar göz altlarımdan yayılıyordu gözlerim uzun sure aynadaki yansımama takıldı elimdeki kan torbası düşmüş farkında bile değildim artık böyle mi görünücektim? benim durgunluğumu logan fark etmiş olucak ki hemen yanıma geldi

“ iyi misin noldu?”

“birşey yok” diyip geçiştirdim herşeyi anlatmama gerek yoktu bazı şeyleri kendim aşmalıyım her zaman ondan yardım alamam ki şimdiye kadar hep tek başımaydım ilk kez birinden yardım istemek aslında pek benlik değildi ama mecburdum bu konuda hiçbir bilgim yoktu babamın seyahatleri,kardeşimin şımarıklığı annemin ölümü babamı ve kardeşimi bambaşka biri yaptı.

yerdeki kan torbasını alıp içmeye başladım gözlerim tekrar kızardı umursamadım kafamı çevirdiğimde anı ruh değişimlerime şaşırmış aynı zamanda sırıtıyor çalan telefon ile ondan bakışlarımı ayırdım.

kim acaba diye baktığımda bilinmeyen bir numaraydı tanrım kim bu acaba açtım ve kulağıma dayadım

“merhabalar alice grimholt ile mi görüşüyorum”

“evet buyrun “

“ ben yaptığınız iş başvurusu için arıyorum yarı görüşme şansımız varmı”

“ evet evet tabiki yarın saat dokuz gibi gelirim uygun mu?”

“elbette ilk günler diliyorum”

arkamı döndüğümde logan'ın meraklı bakışları ile karşılaştım

“ iş arıyordum da iş teklifi geldi pizzacıda buna çok ihtiyacım vardı “

“o zaman tam zamanında gelmiş desene”

“biraz öyle oldu “

tekrar ona döndüğümde konuşmama devam ettim “evet karnımıza doyurduk ve dinlendik şimdi bana kısaca vampirleri anlat”.
“kısa değil ama anlatacağım hazır mısın?”

kafamı sallamam ile başladı anlatmaya
“ilk vampir bella adında bir kadındı nasıl dönüşüldüğü bilinmiyor bir kaza sonucu kuyuya düşmüş sanırım geri çıkarıldığında başta birşey yokmuş sonra susuzluk onu bitirmiş ve dışarı çıktığında köyde gördüğü ilk kişiye istemeden de olsa saldırmış ve başı kopmuş ailesi onu bir büyücüye götürmüş o da bu kızın bir iblis olduğunu onu ele geçirdiği gibi bir sürü şey zırvalamış sonra kadın bununla yaşamayı öğrenmeye çalışmış yapmış da ta ki aşık olana kadar vampirliğin bir ölümsüzlük olduğunu keşfetmiş ve sevdiği adamı da vampir yapmak istemiş nasıl yapacağını bilmiyormuş

atladım ordan”peki nasıl yapılıyor sen biliyor musun?”

“vampir kanı gerekiyor ve ısırılmak gerekiyor vücudunda vampir kanı dolaşması bunu baş yapıtı ısırılmak ikinci aşama”

“böyle istediğim kişiyi vampir yapabilir miyim?”

kafa salladı ve anlatmaya devam etti ”sonra kadın deneyerek bir şekilde keşfeder nasıl yapıldığını sonra sevgilisini de vampire çevirdi ama ilişkileri çok uzun sürmedi ama adam onu aldatmış bella bunu duyduğunda cılgına dönmüş o kadar delirmiş ki kendi canına kıymış onu bulduklarında kalbinde koca bir kazık varmış vampirlerin de olebilecegi bir kazığa bağlı kısaca

“vay be vampirlerin bile tarihi varmış”

“tabi ne sandın”l

uzun süre bu konular üzerinde konuştuk sohbete o kadar dalmışız ki hava kararmış akşam olmak üzereydi beraber bişiler yemeği teklif ettim logan kabul etti pizza sipariş etmeye karar verdim logan'ın seslenmesi ile ona döndüm.

“harper buraya geliyormuş”

“harper kim?”

“ev arkadaşım bende iken tanışmış olman lazım”

“Aa şimdi hatırladım güzel kız ben kız arkadaşın sanmıştım”

sırıtarak cevapladı”yok hayır ama çok sevdiğim biridir.Kendisi ile ilk tanıştığımda yeni dönüşmüş bir vampirdim bana çok yardımı oldu”

senin adına sevindim diyince sadece bakış attı ve ben devam ettim “bende daisy’i çağırayım o zaman film gecesi yaparız

“bana uyar ara sen” onaylamasına sevinip daisy’i aradım

“aman tanrım sen misin alice”

“evet daisy benim nasılsın”

“bırak şimdi nasıl olduğumu nerdesin sen arıyorum açmıyorsun”

“biraz kafamı dinlemeye ihtiyacım vardı evdeyim şu an gelsene seni birileri ile tanıştırıcam”

“hemen geliyorum”diyip kapadı bende bu sefer pizzacıyı aradım ve söyledim

logan’ın yanına döndüğümde boş boş oturuyordu bende yanına oturdum ve pizzaları beklemeye başladım çalan zil ile kapıya koştum gelen harper denen kızdı

“ne cabuk geldin?”

“ee vampir olmanın avantaji” diyerek içeri geçti peşinden adımladım hiçbir şey anlamadığım için peşinden gittim oturması ile yanına oturdum

“nasıl oluyor bu”

logana döndü”bunu anlatmadı mı?”

“unutmuşum sanırım “dedi logan

bende ikisi arasında göz gezdiğim bana da açıklama gereği duydular eh bir zahmet

şimdi şöyle oluyor diye başladı harper “vampire dönüştükten sonra bazı insanlara özel güç gibi şeyler verilir bazılarında birsey olmaz ben hızlı koşabilme yeteneğini almıştım mesela loganda hiçbir şey yok”demesiyle logan büyük bir kahkaha patlattı

ne kadar ilginç diye düşünürken o sırada daisy geldi onu da diğerleri ile tanıştırdıktan sonra hep birlikte kart oyunları oynamaya başladık pizzalar o sırada gelmişti kapıyı daisy actı elinde pizzalar ile dönünce tanrım şükürler olsun herkes çok acıkmış olmalı ki kimsenin çıtı çıkmadı uzun bir süre…

beşinci dilimimi de yedikten sonra pes ettim daha fazla yersem çatlayacaktım artık diğerleride bitirdiğinde kalan çöpleri topladık ve mutfağa yığdım bı ara toplardım onları sıkılaya başlamıştım ki harper ortaya bir fikir attı

“film izlemeye ne dersiniz?”

herkes bu fikre bayıldı film seçme sırası zulum gibiydi ama bir şekilde seçtik FALL diye bir film seçtik konusuna baktığımızda hosuma gitti bu filmde ısrar edince kabul ettiler filmin ortalarında kapı çaldı kimdi bu şimdi

“birini mi bekliyordun” dedi logan

“herkes burada ama anlamadım”kalktım kapıya bakmak için kapıyı açtığımda karşımda gördüğüm kişi ile ile dumura uğradım

“Baba”

“merhaba kızım”