•3

İso her şeyin farkındaydı zamanında sırf Fadimeyi bir kere görebilmek için bile kuzeninden aratıyordu. Kendisi arasaydı Fadimeye ulaşamayacağını bilirdi. Bunca şeyi atlatıp Fadimenin kalbine girmeyi başarmıştı. Fadime onu her ne kadar zamanında reddetmiş olsa da ona olan sevgisi daima sürdü.

İçeri de konuşulacak her şey bitmişti. Kapının açılmasıyla uzun, derin bakışmaları sona ermişti.
Adil İsoyu Fadimenin yanında görünce hemen Fadimeyi kendine doğru çekti. Aslında İsonun da çocukluğunu bilirdi İso her zaman çok merhametli biriydi. O yüzden Fadimeyi İso’dan korumaması gerektiğini bilirdi.
Ama yine de kız kardeşini herkesten korumak zorundaydı, Şerif Furtuna’nın Fadime’ye olan bakışlarından fazlasıyla rahatsız olmuştu İso amcası dahi olsa..
Gün sonunda eve vardıklarında İsonun düşündüğü tek şey Fadimeydi düşmanlık düşünmek istediği bir şey değildi ucunda Fadime vardı çünkü. İçinde çok büyük kin vardı Koçarilerin yaptıklarından dolayı.

Fadime, haftalar sonra İsoyu aradı ama ulaşamadı. İçinde büyük korku vardı yapabileceği tek şey vardı Fadimenin de arkadaşı olan kuzeni Nur’a sormak. Nur’u aradığında karşılaştığı tek şey Nur’un ağlamasıydı:
Fadime, lütfen gel. İso’un sana ihtiyacı var. Merkez hastanesindeyiz

Dedi ve telefonu kapattı. Fadimenin gözlerinden yaşlar dökülmeye başlamıştı bile hemen kabanını almaya koştu ama Adil ona engel olmuştu.
Fadime bunların olacağını biliyordu ama Adil’in böyle yapması İso’ya olan sevgisini kendi içinde tamamen adlandırmasını sağladı.
Adil kuzenleri olan Gezep’in yanında gittiğinde Fadime bir yolunu bulup hemen arabasına atlayıp hastanenin yolunu tutmuştu.
Hastaneye vardığında kapı da Şirin Furtuna. Ve İso’un abisi Oruç Furtuna vardı Fadimeyi gördüklerinde ilk başta anlam veremediler. Ama Fadimenin merhametinden şüpheleri yoktu İso abisine az da olsa bir şeyler atlatmıştı aynı ortamlarda olduklarında Oruç da fark ediyordu. Şirin Furtuna kadar olmasa da Oruç da Fadime geldi diye mutlu olmuştu.
Fadime, içeriye girmek İso’yu görmek için izin istedi Oruç gel kardeşim diyerek Fadime ile beraber hastaneye girdiler. Zarife ve Şerif Fadimeyi gördüklerinde ne yapacaklarını şaşırdılar şaşkınlıkla ve öfkeyle Oruç’a doğru baktılar Oruç ise
-İsoyu görecek sonra da gidecek

Diyerek ortamda gerginlik olmasını engelledi.
Ama yetmemişti Zarife Fadimeyi yaka paça hastaneden atmaya çalışmıştı başka biri olsa Fadime çoktan karşılık vermişti ama sevdiği adamın annesiydi. O sırada Şirin Furtuna tavrını koyarak Zarifeyi dışarı çıkarttı Şerifin sağı solu belli olmadığından Fadimenin yanında durdu. Onu korumak için her şeyi yapardı. Düşmanın çocuğu olsa bile.

Fadime de bir o kadar rahatsız oluyordu düşman ailenin olduğu yerde bulunmaktan. Ama hala İso’ya ne olduğunu bilmiyordu herkes dağılmıştı sadece abisi,annesi,amcası, babaannesi vardı.
Aslında Fadimenin orda olması çok büyük bir yanlıştı zaten. Şerifin ona zarar verebileceğini biliyordu, ama bu İso’ya olan sevgisinin önüne geçmedi. Canından vazgeçerdi İso için.

Fadime daha İso’yu göremeden içeriye Adil, Gezep girdi Fadime büyük korkuyla bakıyordu. Zarife’nin sessizliğinden belliydi Adil’i aramıştı gelip Fadime’yi alması için telefonda türlü türlü laf söylemişti. Adil öfkeyle Fadime’yi kolundan tuttu Oruç her ne kadar engel olmaya çalışsa da durduramadı. Adil Fadimeye konuşacağız seninle abim bekle diyip arabaya bindirmişti. Gezep ile Adil yan yanayken.
Şerif Adilin yanında gelip;
- Ee Koçari, kız kardeşin niye gelmiş buraya
Diye sorup Adil Koçari’yi öfkelendirecek şekilde gülmüştü. Şirin Furtuna Oruç’a dönüp onları durdurması gerektiğini söyledi. Oruç hemen yanlarına gidip,
Hastanedeyiz, sonra Koçari.
Diyip amcasını ordan uzaklaştırdı.
Adil arabaya bindiğinde ise Fadimeye dönüp hemen;
Niye geldin Fadime?
Amcasının ona yaptıklarını duydun da düşmanına mı üzüldün de geldin?

Fadime afallamıştı çünkü İso’ya amcası ne yapmıştı bilmiyordu hiç bir şey bilmiyordu. Abisine dönüp titrek,ağlak bir sesle ;
Ne?
Diyebildi sadece.
Adil Koçari öfkesine dur diyememişti.
Olanlardan bir tek Adil’in haberi vardı daha Furtunalılar dahi bilmiyordu Şerifin İso’ya yaptıklarını.
Devam etti;
Amcası İso’yu öldürmekten beter etmiş. Kızgın sopayla dövmüş, kolunu kırmış. Ama
İsmail Furtuna ne hikmetse karşılık vermemiş.

Tam o sırada Gezep’in Adili susturmasıyla beraber Adil’in diyecekleri orada yarım kalmıştı.
Ev’e de varmışlardı.
Fadime hemen odasına çekilmişti. Sadece ağlıyordu, tek bir fotoğrafları vardı İso ile yıllardır sadece tek bir fotoğraf ona bakıp sadece ağlıyordu İso’ya ne oldu amcası ne yaptı diye düşünmekten duramıyordu. Saatler geçmişti.
Sabah olmuştu Fadime’nin gözleri bir an olsun bile kapanmamıştı.
Korku doluydu İso’ya bir şey olsa canı yansa, canı yanardı.
O sırada Adil kapısını çaldı.
İçeriye girdi. Fadimeye sadece İsoyla arasında ne olduğunu sordu.
Fadime ilk başta geçirmişmek istese de Şirinum’un yanında gittim demeye kalksa da öyle olmadı. Artık dayanamamıştı. Abisine her şeyi anlattı.
İso’nun onu ne kadar sevdiğini, İsoyu ne kadar sevdiğini. Adil sinirden dört köşe olmuştu.
Fadimeye vazgeç bu sevdadan demekten başka bir şey demiyordu. Fadime İso’yu çok seviyordu ama abisi haklıydı onun için düşmanlık edebiydi. İso’dan uzak durması gerekiyordu. Kendi kararını almıştı abisinin ağır laflarından sonra babasının katili olan ailenin çocuğuyla beraber olmayacaktı. Bu onun için çok zordu. Ama küçüklüğünden beri hayatında sadece abisi vardı. Onu ezip geçmek istemiyordu. İso’dan uzak durmazsa abisi İso’ya zarar verir diye korkuyordu bir yandan her şeyin önüne de bu geçti zaten. İso’ya bir şey olmasına izin veremezdi abisi tehtidkar konuşmuştu Fadime’ye de.
İçini korku saran Fadime kendini odadan dışarıya attı. İso’ya zarar gelmesin diye ondan uzak kaldı.
Bir kaç gün İso nasıl diye sürekli soruyordu kuzenine. Sonra İyi olduğunu öğrendiğinde artık İso’yu da sormayı bırakmıştı.

Ama İso…