Gözümdeki yaşlar

Fakat bir süre sonra böyle kalamadım. Arkadaslarımdan sana yazdım, sanki agzını aramış gibi ama sen kabul etmedin benim seni sevdiğime inanmadın. O kadar korktum ki gittiğinde yine aynı hissetmekten. Bu yüzden sana kendim veda etmeden gidersem canım yanmaz sandım,ama yanıldım. Sana hiçbir şey söylemeden seni engelledim. Canım hiç düşünmediğim kadar yandı ve bu sefer geri dönemedim. O günden sonra seninle tekrar konuştuğumuzda sana korktum dedim. Sende bana korkunun ecele faydası yok dedin. Haklıydın ve bu yaptıgımı sorgulamama sebep oldu. Hata yaptıgımı anladıgımda çok geçti. Yinede kendimi suclamayacak kadar bencildim, sana kızdım sana seni sevdiğimi söylemediğim halde beni sevmediğin için sana kızdım,bütün yükümü sana yükledim tüm pişmanlıgımı sen taşı istedim. Yaptıgım her şey sanki hataydı. O günden sonra uzun zaman konusmadık ama doğum günün geldi. Sana yazdım, doğum gününü kutladım ve sen mesaja cevap verdiğinde aglamamı durduramadım o gece boyunca ağladım, seni özlediğimi iliklerime kadar hissettim. Aylar sonra hesabına baktım, sevgilin vardı.bana kimseyi sevemedigini söyledikten sonra bu bana çok agır gelmişti, ama aslında seni yine suçlamaya devam edemezdim sonucta hayatında neler olduğunu bilemezdim,qmq sanırım bana ağır gelen şey sevgilim olması değil beni sevmediğin için bunlar olduğunu anlamamdı. Şuan bunların üzerinden 2 sene geçti ve ben hala burdayım, hala seni özlüyorum. Yüzünü unutuyorum ama o mesajlar her an aklımda. Birini özlemek insanın canını yakar deseler inanmazdım. Yakarmış, o kadar çaresizlik içindeyim ki yuzınu unuttuğum için seni rüyamda bile göremiyorum. Her şarkı sana çalıyor her resim seni anımsatıyor. Herkeste sana dair bir şeyler arıyorum. Kimseyi senin kadar sevemiyorum, sana ulaşmaya çalışıyorum hala, konu sen olduğunda umudum her zaman var, asla pes etmedim. Seni bu kadar sevdiğimi duysan inanmazsın ama seviyorum ve seveceğim.