Karanlıkta çarpışma

Gece yarısını çoktan geçmiştik Şehrin en kalabalık Caddesinden uzakta eski kütüphanenin toz kokulu ve kimsesiz koridorlarında zaman sanki donmuş gibi akıyordu dışarıdaki sokak lambalarının sarı ışıkları camlara vururken içerideki mutlak sessizlik
Sadece benim adımlarımın yankısı ile bozuluyordu. Elimdeki kalın cilti yıpranmış kalın ansiklopedi göğsüme bastırmış sıradan bir hayatın içinde kaybolmaya çalışan silik bir gölgeden başka bir şey olmadığımı düşünüyorum. Burası kimsenin kimseyi umursamadığı, herkesin kendi kabuğunda saklandığı bir dünyaya ya da ben öyle sanıyordum köşeyi döndüğüm an bütün varlığıyla odayı saran o silüetle burun buruna geldim. Sırtının arkasındaki ahşap raflara dayanmış ellerini siyah kabanının ceplerine sokmuş öylece duruyordu. Koyu renk saçları alnına dökülmüş yüzü ise o her zamanki aşılmaz, soğuk ifadeye bürülüydü. Insanlar ona yaklaşmaya korkardı bakışlarındaki tehlikeli ve kimseye güvenmeyen o ifade etrafımda ördüğü o net duvarların kanıtıydı okuldakiler ona dracula diyordu Çünkü karanlığı seven ve kimsenin kalbine girmesine izin vermeyen soğuk bakışlarıyla insanları donduran bir havası vardı . Adı HAMZA'ydı Ama bu kütüphanede. bu Gölgelerin arasında O benim için sadece drakulaydı.