1.Bölüm

İnsan hep yalnız mıdır?Ben ise hep yalnızdım ailem hariç.İnsanlar beni anormal bulur.Bende onları anormal bulurum.İnsanlar hep ön yargıcısıdır.Kimin n’aptığını umursamazlar,nedenini sormazlar,ben sorarırım.Bu yüzdenmi beni anormal bulurlar.Yoksa benim hiç arkadaşım olmadığı İçin mi?Ben Cemre Akar.19 yaşındayım ve hemşirelik okuyorum.Ben bu asosyellikle nasıl hemşire olucam onu da bilmiyorum.Şimdi ise arkadaş bulma uygulamasında geziniyorum.Burası bizim gibi yalnızların dünyası.Herkes burada gezinir.Bazıları kafa dengi insanları bulur arkadaş olur.Ya da tanışırlar sevgili olurlar.Yine uygulamamda geziniyordum.Ve mesaj kısmında kırmızı ve içinde 1 yazıyor.Heyecanlandım.Tıkladım.Efe Karan.

-Merhaba!

-Merhaba!

Yazdım ve cevap verdim.Profiline tıkladım.Oldukça yakışıklı bir çocuktu.Kumral,yeşil gözlüydü.Giyinişi ise altında bol kot bir pantolon,üstüne de içi görünen gömlek giyinmişti.İçine neden bir şey giymemişti.İnsan bir atlet giyerdi.Peki bunu ben neden sıkıntı ettim.Salak cemre kendine gel.Uygulamadan çıktım.İnstagramda takılmaya başladım.Ve uygulamadan bildirim geldi.Efe yazmıştı.Biraz geç yazıyım dedim.Ondan mesaj bekliyor gibi olmasın dedim ama en az 2 dk dayanabildim.

-N’aber?

-İyi senden.

-Benden de iyi.

-Tanışıyor muyuz?

-Hayır ama tanışabiliriz.

Benle dalga geçmedi.Benimle tanışmak İçin yazmıştı.

-Tamam.Sen başla o zaman.

-Ben Efe.Efe Karan,21 yaşındayım.Mesleğim yok.Babamdan para kazanıyorum.Peki Sen Kimsin?

-Ben Cemre Akar.19 yaşındayım.Benim mesleğim var.Ama ben mesleğimi kullanmıyorum.Senin gibi babadan para kazanıyorum.

-Ooo demek ortak noktalarımızda var.

-Varmış demek.

Dedim.Uygulamadan çıktım.Aşağıdan annem seslendi.”Kızım hadi gel sofraya yemek hazır.”dedi.Bu annem Şule Akar.Kendisi tam bir ikon.Lüks giyinen biri.Kafanızda burnu havada bir kadın canlanacak ama öyle değil.Disiplinli bir kadındır kendisi.Ha bir de öğretmen.Valla ben kendime acıyorum.O çocuklara da acıyorum.Bu kadar annemi bekletirsem galiba terlikle odama gelir.Odamın kapısını açtım ve çıktım.Bizim ev üç katlıydı.Yukarıda teras 2.kat benim odam,Yatak odası ve babamın çalışma odası.1.kat ise salon ve mutfak var.Merdivenden indim mutfağa yöneldim.Elime bir elma aldım.Havaya attım ve tekrar yakaladım.O sırada annem girdi içeri.

-Sen o elmayı yıkadın mı?

-Yoo yıkamadım.

Elmadan bir ısırık aldım.”Cemre yemin ederim dayaklıksın ya yıkayıp yesene almayı.Pis pasaklısın sen.”dedi.Kahkaha attım ve elmayı yemeye devam ettim.O sırada telefonumdan art arda bildirim geldi.