1.Bölüm

Ben nerdeyim? burada çok fazla insan ve ışık var!Dedemin öldüğü günden beri berbatım.Duş alamadım ayrıca kalacak bir yerinde yok çünkü o ıssız dağda dedem olmadan tek başıma yaşayamam.Ben Tokyo'ya daha önce hiç gelememiştim.Biz buraya dedemle şehir derdik ama bana buralardan hiç bahsetmemişti.Burada çok fazla insan ve ışık var.He birde açlıktan ölmek üzereyim çünkü yemek alacak param da yok.En yakın zamanda kendime yeni bir iş bulmalıyım.

Tokyo'da ki ilk gecemi geçirmek için iyi bir yer buldum.Yani en azından bana göre iyi bir yer.Bir çeşit evsizler kampı gibi bir şey.Şuan oturmuş Kara kara düşünüyorum çünkü açlıktan gerçekten ölmek üzereyim!! Sanırım biraz şehri turlamalıyım...
***
"Afiyet olsun,yine bekleriz"bugün ki otuzuncu siparişim,ben kim miyim?Kenji Goda.Tabi ki beni tanımıyorsunuz.Ben sıradan hayatı olan bir garsonum.Ramen dükkanında çalışıyorum.Burada çalışma sebebim üniversite paramı çıkarta bilmek.Ailemin durumu berbat.Hem onlara maddi anlamda yardımcı oluyor hem de eğtim hayatımı düzeltmeye çalışıyorum.Bugün ekstra yoruldum.Çünkü burası ünlü bir Ramenci ve doğal olarak müşteriside çok.Bir dakika o kız orada ne yapıyor?
***
Bana doğru gelen çocuğa bakıyorum.Neden mi? çünkü bana canavar görmüş gibi bakıyor."Siz kimsiniz hanımefendi?"dedi adını bile bilmediğim çocuk.Bense o kadar açtım ki ağzımı oynatmakta bile zorluk çekiyordum."A-aç-açım!"diyebildim ağzımı zorla oynatarak."Hanımefendi burası popüler bir Ramen restorantı, buraya rezervasyon olmadan giremezsiniz"dedi çok bilmiş egoist çocuk."Ban-bana...bana yardım....bana yardım et!"dedim yine zorlukla."Evsiz misiniz?"dedi.Kibar konuşmaya başlamıştı.Galiba vicdana geldi.Kim bilir?"E-evet!, A-aç-açım!!diyebildim."Sizin için birşeyler yapamaya çalışacağım.Burada bekleyin"dedi ve dükkanın içine geri girdi.
***
"Teşekkürler, gerçekten çok teşekkür ederim!"dedim.Bu çocuğa ısınmaya başlamıştım.Bana sıcacık Ramen verdi."Rica ederim.Bu arada tanışmadık.Ben Kenji.Kenji Goda.Burada çalışıyorum."demek Kenji he? adını da sevdim.Bu çocuk bana yardımcı olabilir belki."Ben de Uta.Uta Ninomae.Dedem Takeru Ninomae'nin torunuyum.Belki tanıyorsundur.O eskiden ünlü bir Shun-shin ustasıdır."dedim ve kendimi kısaca tanıttım."Aaa, gerçekten mi? tanımıyorum ama Shun-shin işi baya havalı bir şey.Rüzgardan bile hızlı olduğunuz söyleniyor.Doğru mu?"bu çocuk gerçekten tatlıydı."O kadar olamsa da hızlıyım tabi"diye cevap verdim."Eee,Ramenini yesene"dedi.Hevesli bir çocuk gibiydi.Tatlıydı."Tamam tamam"☺️.Ve sonra da Ramenini afiyetle yedim.denildiği gibi nefis bir Ramendi.E tabi boşuna ünlü bir Ramenci değil burası.
***
Şuan da yanımda ki tatlı Ramenci çocuk Kenji ile deniz kenarında yürüyüş yapıyoruz.Bana burada ki insanlardan bahsetti.Ve hâlâ da bahsediyor."Bura da ki insanlar çok saygılıdırlar."gibi şeyler söylüyor ama benim aklım hâlâ Japon Yakuzalarında kaldı.Neden mi? Çünkü aklımda kimilerine göre çok cesurca kimilerine göreyse çok aptalca bir fikir var.Yakuzların paralırına el koymak istiyorum.Nedeni de çok fazla paraya ihtiyacımın olması.Bu yalnızca benim için değil aynı zamanda Kenji içinde gerkeli İyi bir okulda okuyup iyi bir hayat sürmesini istiyorum.Şimdi bunu ona söylesem ne tepki verir acaba?"Kenji"diyerek konuya başlamaya karar verdim."Efendim"dedi bana."Senin çok paraya ihtiyacın var değil mi?"dedim.O da tahmin ettiğim gibi"Evet,kim çok para istemez ki?hem de şöyle güzle bir param olsa fena olmazdı"dedi."Benim de paraya ihtiyacım var.Burada yaşmak için yani"diyince bana"senin aklından ne geçiyor"bakışı attı."Yakuzaların paralarına el koyalım mı?"diyip verdim."Ne?kafan mı güzel?"dedi."Hayır gayet mantıklı tamam mı?hem başka türlü zengin olamayız!"dedim o da bana karşılık olarak."Ben gidiyorum hem öğle molam bitti hem de bu konuşmaya devam etmek istemiyorum"diyip gitti.Evet!baya baya gitti!APTAL!!!SANA DEDİKLERİMİN HEPSİNİ GERİ ALIYORUM!!!Kendime yeni ekip arkadaşları bulmalıyım!!!yine başa dönüyoruz!!!Sikiyim böyle işi!!
***
DEVAMINI 15 BEĞENİ GELİRSE YAZIYORUM,SİZİ SEVİYORUM BYE💋